Novel & Cerita Ang Aking Ama

Pahina 11 Okupado ang utak ko sa kaiisip nitong mga nakaraang araw no'ng nagkasagutan kami ni mama dahil sa nakita ko ang kanyang ka walang hiyang ina. Ano nga ba ang magagawa ko? Kapag naglayas ako, paano na ako makakapagtapos ng pag-aaral? Kung lalayo ako kay mama, paano ko naman tutuparin ang pangako ko sa sariling makamit ang aking mga pangarap. I am only a fourteen years old girl, and I don't have any money to spend? Kaya tiis-tiis na lang muna ako sa ngayon. Nawala ang pag-iisip ko nang may tumawag sa pansin ko.

Kung ano ang mali. "Alam mo 'yong pakiramdam na nasa amin nga siya pero 'yong puso at kaluluwa niya ay naiwan kay Tita Patricia? Baby, it hurts. Palagi ko silang naririnig na nag-aaway. Sobra sobra ang galit na naramdaman ko sa Mama mo noon pero nang malaman ko na siya ang nanay ng babaeng mahal na mahal ko ay umurong ang galit ko. Nalusaw na parang yelo. Naisip ko kasi na kapag nagalit ako sa Mama mo, para na rin akong nagalit sa'yo, at kahit kailan hindi ko kayang magalit sa'yo kasi mahal na mahal kita."

Tumango naman ako rito. "Ang sweet naman ng pagkakatawag mo ng 'love' prof sana all hahaha, siguro laging kinikilig ang jowa mo kapag tinatawag mo ng ganun." mayamaya'y sambit na naman nito. "Bakit kinilig ka ba?" Bahagya akong napangisi sa tanong kong iyon sa kanya ngunit sandali itong hindi nakasagot.

“Because I’m your father, and it’s my responsibility to help and protect you and Nami.” Nang marinig iyon ni Maeve may kung anong kirot siyang naramdaman sa kanyang puso nang sandaling iyon. Nanariwa sa kanyang isipan ang mga panahon na kailangan niya ng isang ama—pangungulila sa pag-aalaga at pagmamahal ng isang ama sa kanyang anak na hindi niya naramdaman sa nakalipas ng walong taon, at marinig ang mga katagang iyon sa kanyang ama ay tila gusto niyang maiyak. Ngunit pilit niyang ikinumpas ang kanyang sarili para pigilan ang luhang gustong kumawala sa kanyang mga mata.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

sagot ko Kaagad namang pinunasan ni Mama Amor ang kanyang luha at nakangiti akong hinawakan sa kamay. "Mika, salamat! Simula noong dumating ka sa buhay ko, doon ko din tuluyang naramdaman ang magkaroon ng isang tunay na pamilya." naluluha niyang wika Hindi ko naman mapigilan ang pakatitigan si Mama Amor Actually, hindi siya matandang dalaga. Nagkaroon siya ng asawa pero maagang namatay dahil sa isang aksidente. AT simula noon, hindi na ulit nagtangka pang umibig itong si Mama Amor.

AKIA “She is Amara,” basag niya sa katahimikan, at ang boses niya ay puno ng pag-iingat at pagmamahal sa dalagang limang taon nang nawawala. "If you only knew how kind she was.... she is the reason I force myself to get up every morning. When she was here, I felt I could face every storm that came my way.”

damn it! "nagulat ba kita? ako din shan gulat na gulat ako sa sarili ko, naiinggit ako sayo dahil sa kabila ng pag iwan mo sa amin hindi ka kailanman nakalimutan ni Frei, i was here, i am fucking here but no matter what i have done with her she can not still see me at dahil iyon sayo, i am fucking inlove with her but she fucking inlove with you.., so damn inlove with you" damang dama ko ang hinanakit sa bawat bigkas niya ng mga salita niya, damang dama ko ang labis niyang pagmamahal kay Freianne and i fucking hate my self for not noticing that there was someone who cared for me sa mga nakalioas na taon and now she's hurting because of me.. damn it!

"Andito naman ako sa tuwing kailangan mo ako,ah?" "Oo, pero I need you here with me, dito sa tabi ko, hirap na akong hanggang screen na lang kita nakikita! Kaya nga I'm begging you na dito ka na lang din mag-aral." Ramdam ko sa mga mata ni Angel ang pagkaseryoso niya, at napakasakit sa akin ito. "Mahal naman," bulong ko and she cried.

Tumango ako bilang pagsang ayon. Noong pinakasalan ko si Damion, naniniwala ako na hindi ako karapat dapat sa tunay na pagmamahal. Napakababa ko sa aking mga pamantayan, dahil desperado akong makasama. Ngunit ang buhay ay may paraan ng pagtuturo sayo ng mga mahihirap na aral.