Ang Hirap Mong Abutin 소설 & 이야기

Pagrereklamo ko. "Bud... sorry huh, pero hindi ko kasi maiwasang hindi matawa sa'yo eh. Look, you are handsome, hot and rich businessman. Tapos hayan at namumroblema ka sa isang babaeng tatlong buwan mo pa lang na karelasyon!" Giit ni Aston na talaga naman'g may punto rin ito.

Baka kasi may mag message sa akin, at hindi naman ako nagkamali dahil may sampung mensahe roon. Alas kwatro na rin pala ng hapon. Grabe, pinagsamang lunch at meryenda. Tipid! Pero hindi magandang sanayin. Nanggaling lang naman sa isang tao. Sana all maraming load. Ako kasi, unli lang. Kuripot ako, magastos lang ako kapag galing sa iba o bigay ng iba ang pera. Pero iyong pinaghirapan ko, hirap akong igastos.

Kung lahat nga naman nakukuha nila nang walang hirap, anong bagay pa ba ang hahanapin nila? Hindi ko alam ang pakiramdam n’on dahil tinuruan ako ng magulang ko na makontento sa lahat ng bagay na nakukuha ko. Dahil kapag nakontento ka raw, doon ka tuluyang magiging masaya. Pero aaminin kong marami akong ambisyon sa buhay. Marami akong gustong makuha para sa sarili ko at para sa pamilya ko. At gagawin ko ang lahat para makuha ang mga iyon. “Dawn, pumunta ka na muna sa supplier ng harina at i-confirm mo ang order natin para bukas,” utos ni Aling Mona sa akin nang mailapag ko ang bag ko.

sabi nito habang pinipisil nang masuyo ang kaniyang kamay. “Ang hirap maging walang pakialam at ang hirap nang hindi magselos kapag gano’n 'yung makikita ko.” Bumuntonghininga siya. “Okay, I will always try to understand. Pero may hangganan din ang lahat.” “Then let’s be official to everyone around us.”

irita kong sabi at napapaluha nalang Napasuklay sya sa buhok nya. Siguro sa frustration na rin "Sa tingin mo ba hindi lang ikaw ang nahihirapan? Paris, nahihirapan din ako! Gustong gusto kitang kumustahin, yakapin at damayan sa oras ngayon pero bawal. Lumayo na raw ako sayo" sagot nya sa akin

Kapag umiiyak minsan namna hinele kaya wala rin talagang problema kahit pa hiramin nila ito. "Kumain ka na lang muna. Gusto mo bang mag-movie date na lang tayo? Para hindi ka naman masyadong ma-stress diyan. Alam kong napapagod ka na kakaisip kung ano ba ang pwede mong gawin. Libangin mo muna ang sarili mo, huh? Mommy?"

Hindi na ako nakarinig pa ng tugon mula sa kaniya, bagkus ay tumalikod siya atsaka lumipat ng upuan. Ito ang ayaw na ayaw kong mangyari, yung magkakaroon ng away o tampuhan ang mga kaanak ko. Ang hirap, sobrang hirap. Tila sinalo namin ang lahat ng kamalasan sa mundo.

saad ko sa kaniya bago ko tuluyang sinarahan ang pinto ng banyo. May iba pang paraan para kumita ng pera. May pag-asa pa para makaahon sa kahirapan. Hindi sagot 'yung pagpop*kpok para makaalis sa animoy kumunoy na ito. Hindi ganoon. Ayaw ko ng ganoon. Hindi ko ipagkakanulo ang sarili ko.

It hurts alot. ************

" wala namang maling tumira dito..." "Sa abnormal na tao walang mali...ngunit sa ordinaryo..." So...abnormal talaga ako. Anong mga problema ng mga umag na'to! "Gusto ko lang ng tahimik na lugar at walang mali dun." "Uhmmm... ok. Di ka ba natatakot." Umiling ako. "Ang tapang mo." Biglang ngumisi si Jin. Parang di kumbinsido sa tapang na meron ako. Ano siya...