Novel & Cerita Ang Ningning At Ang Liwanag

“Nature knows how to steal your breath when you least expect it.” Mas lalo pang umusbong ang liwanag nito. Berde, may bahid ng dilaw at maya-maya’y may mga hibla ng violet na sumasayaw sa kalangitan. Para silang mga alon, pero imbes na tubig ay liwanag ang dumadaloy. Para akong nanonood ng isang panaginip na ayaw ko nang magising pa. “Ang ganda…” mahina kong sabi, halos pabulong na lang. “Parang may sariling buhay.”

ulit niya. At doon, habang naglalaho ang mga bituin sa liwanag ng umaga, nagtagpo ang kanilang mga labi sa isang halik na puno ng pangako at panganib. Sa malayo, ang liwanag sa dagat ay patuloy na kumikislap, mas maliwanag at mas malapit kaysa kahapon. Sa pagitan ng mga alon at hangin, nagsisimula na ang huling yugto ng kanilang laban—isang laban ng yaman, puso, at mga aninong matagal nang nakatago.

Napluhod ako sa pinakagitna ng tinitirahan namin, hawak ang naninikip kong dibdib habang masaganang tumtulo ang mga luha. "Bakit niyo ako iniwan Ningning, Milagring, Mariposa? Akala ko ba walang iwanan. Akala ko ba kahit anong mangyari hindi niyo tatalikuran si Ate pero bakit kayo umalis?" Nagflashback sa utak ko ang nakangiting mukha ni Ningning habang nagluluto sa kusina. Naalala ko ang mga malolokong biro ni Mariposa at nakikita ko ang pabibang sayaw ni Milagring.

Mukha pa siyang nagulat ngunit agad 'ding naka bawi at ngumiti. Dinala niya ang kanyang paningin sa maliwanag na buwan, tumatama ang liwanag nito sa dagat na dahilan kung bakit kumikislap ito. Tumingin na rin ako doon sa maliwanag na buwan at payak na ngumiti. Ang ganda nito...

YÑIGO NAALIMPUNGATAN AKO sa mga tahol ng aso at tilaok ng mga manok. Tanging liwanag lang ng buwan na tumatagos sa bintana ang tumatanglaw sa silid. Inabot ko ang cellphone para tingnan ang oras. Pasado ala una na ng madaling araw. Pero masyadong maaga pa yata para tumilaok ang mga manok.

Halos hindi ko na makita ang magandang kulay ng mga mata nila sa dami ng luha. "Sorry Milagring, Mariposa." Tanging nasabi ko dahil tuluyan nang lumakas ang mga iyak ko. Tinakbo nilang dalawa ang distansya namin at nag-iyakan kaming apat. "Mahal na mahal ka namin Ningning. Wag mo na ulit gawin yun ha?"

“Yung orasan…ang laki. Tingnan mo kung paano ito kumikinang." "Ito ay maganda, hindi ba?" Gusto kong maglaro sa liwanag ng ningning na iyon. "Sa kasamaang palad, hindi ito gumana nang matagal, at walang nakaayos nito. Nagbibigay ilaw pa naman ito at spot light sana."

Gigil niyang kausap sa larawan nito. Sinamaan pa niya ito ng tingin subalit tila mas lalo ding tumatapang ang tingin nito sa kanya. "See? Kahit sa picture lang ang sungit-sungit mo. Hindi ka pa marunong ngumiti!" Dagdag pa niya bago naglakad paalis. Subalit hindi paman siya nakakaakyat sa ikalawang palapag, humahangos na dumating si Ningning sa kanyang harapan.

Napansin ko ang unti-unting pagbuka ng kanyang mga labi sa labis na pagkamangha. Mula sa kinatatayuan namin, may kakaibang liwanag na sumisilip mula sa labas. Ang liwanag ng araw ay tumatagos sa malinaw at umaagos na tubig ng talon, na nagiging dahilan upang magkaroon ng tila sumasayaw na kulay-asul at silver na anino sa mga dingding ng kweba. Ang bawat patak ng tubig na tumatalsik ay nagiging tila maliliit na dyamante na kumikinang sa hangin.

" Ayieee!" " Goodluck Mezi couple," ( Messhanie) Sabi nila Balang araw darating Ang iyong tanging hinihiling At nung dumating Ang aking panalangin Ay hindi maikubli Ang pag asang nahanap ko Sayong mga mata At ang takot kung sakali mang Ika'y mawawala At ngayon, nandiyan ka na Di mapaliwanag ang nadarama Handa ako sa walang hanggan