Ang Pangarap Ko Sa Buhay の小説・ストーリー

Never ko pang ginawa sa buhay ko 'yan. --------------

H-hindi n'ya naman ako iiwan 'di ba? "Bago ka dumating sa buhay ko ay hindi ko alam kung paano mangarap, hindi ko alam ang feeling na gagawin ko ang lahat para lang maabot ko ang pangarap ko, pero nung dumating ka, natuto akong mangarap, na halos lahat ng bagay ay gawin ko para lang maabot ang pangarap na 'yon," huminto s'ya sa pagsasalita. "Pangarap na mukang hindi ko na ata maabot, " basag na ang boses n'yang saad.

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

Ano ba talaga ang gusto kong mangyari sa buhay ko? Dati, sobrang klaro sa akin na pangarap kong maging Manga artist dito sa Japan. Pero dati na ’yun. Pangarap ko pa rin iyon pero sa dami na ng nangyari sa buhay ko, parang unti-unti ko na iyon kinakalimutan. Ngayon… gusto ko na lang ng payapang buhay. Iyong tanggap na ako ng pamilya ko. Iyong hindi ko na kailangan magtago at magpanghap. Sobrang simple lang pero sobrang labo ding mangyari.

Buti nalang talaga at nasa unang palapag lang kami kaya hindi mataas ang babagsakan ko. "Please parang awa mo na!" Nahihirapang usal ko, nakikiusap sa tadhana na sana ay pagbigyan na akong makatakas ngayon sabay hiling sa itaas na sana ay magtagumpay ako ngayon. Napakabata ko pa. Napakarami ko pang pangarap hindi lang para sa akin kundi para sa mga batang kagaya ko na lumaki sa bahay ampunan. Kaya hindi pwede na hanggang dito na lamang ang buhay ko. Hindi pwedeng gumuho lahat ng pangarap ko.

Masaya nga ako at sa iisang bubong kami nakatira. Hindi ko akalain na magiging ganito kasaya ang buhay ko sa piling ni Zian. Sa totoo lang, marami akong pangarap noon, pero hindi ko inisip na kasama siya sa mga iyon. Pero ngayon, parang hindi ko na kaya pang mag-isip ng buhay na wala siya.

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais. Gusto kong makita ang mundo. Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke. Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap. Kinabukasan, maaga kaming nag-empake. Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.

Pinangarap kong magkaroon ng buhay na hindi ko kailangang sumunod sa sinuman, maski sa mga magulang ko, at hindi maging takot sa pagkabigo. Pinangarap kong magkaroon ng normal na buhay, iyong itatrato akong normal ng mga taong nakapaligid sa akin at hindi titingnan ang kaantasaan ko sa buhay. Pinangarap ko noon na sana hindi na lamang ako si Aliyah Venice Monterde.

Angal ko habang umiiyak. "--At marami pa akong pangarap sa buhay, Tapos---Tapos---gusto ko pang makapagtapos ng pag-aaral, gusto ko pang makamit ang mga pangarap ko at gusto ko pang maramdaman ang pagmamahal ng isang ama dahil kahit kailan ay hindi ko pa naramdaman 'yon! gusto ko pang magkapamilya at higit sa lahat ay ayaw kong mamatay na Virgin 'no! Huhuhu!" dagdag kong sabi at iyak lang ako ng iyak.

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?