Ang Pangarap Ko Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

I want to experience the forever that everyone dream to be. "I-I...want t-to...live...please...hear me out." I cried. Gusto kong mabuhay. Gusto kong maranasan ang tumanda kasama ang mga mahal ko sa buhay. I don't want to die! I don't want to die!

She's making me crazily in love with her over and over again. Sa buhay talaga natin maraming pangyayari ang hindi natin inaasahan. At sa bawat pangyayaring iyon ay magbibigay sa atin ng sapat na lakas upang panghawakan ang mga bagay na ninanais nating makamit. We may had a lot of challenges in the past but now i can proudly say that all of those hardships we have been through ay worth it lahat dahil ano paba ang hihilingin ko ngayong nasa akin na ang pinapangarap ko noon pa man.

Bahala na siya sa buhay niya. Hindi maaaring siya ang makakapigil sa aking pagpapari.Matagal na panahon kong hinangad na maging pari.Kung hindi dahil sa mahal kong ina...sana matagal ko nang nakamit ang pangarap ko. Kaya ngayon....hindi ko hahayaang sirain niya ang pangarap ko.Hindi niya ako pwedeng pigilan....kahit sino pa iyan.

Kahit minsan ay mahapdi, laban lang nang laban. Sobrang saya na ng buhay namin ngayong ni Larkin. Wala ng problema, lahat pa ng pangarap namin ay naabot namin. May business na, may masaya pang pamilya. Kung may hihiling pa kami sa itaas, ito ay ang mahabang buhay pa sana naming mag-asawa, dahil marami pa kaming gustong gawin dito sa mundong ibabaw.

sabi nito bago sinundad nag kapatid sa kwarto. Mariin niyang hinilamos nag sariling mukha. "Ang gusto ko lang naman maging tahimik ang mga buhay namin. I don't want to hurt them. I don't want them to feel the pain I felt before. Ayokong umasa sila na huli na magkakaroon pa kami ng buong pamilya kasi hindi na mangyayari iyon."

Parang dinurug-durog ng mga kataga niya ang puso ko. Nasasaktan man ay dahan-dahan akong lumingon dito para makita ang mukha niya na hilam ngayon sa luha. B-buntis? Kaya ba hindi mo natupad ang pangako mo? Kaya ba hindi mo ko pinuntahan at itinakas? Mga salitang gusto kong itanong pero mas pinili ko na lamang itikom ang bibig ko lalo na nung may mga taong naki-usyoso na sa amin.

Napasubo yata ako ah, dahil sa tingin ko’y hindi ko makakayang mabuhay ng walang kaharutan. ----- To be continued.

*" Handog ang buhay ko Sa bawat pintig ng pulso Ay alay lamang sa iyo Walang ibang hangad Dahil itong puso ikaw lamang ang pinapangarap"* "Ga alam kong hindi ka pa handa ulit at malamang pagod ka na, Nakita mo yung ticket diba pupunta tayo kung saan tayo nag simula nang lahat. Parehas nating balikan ang nakalipas at pagkatapos nun sabay tayong gumawa ng bagong yugto muli ng buhay natin please, Ga" Napapikit ako dahil sa totoo lang Hindi pa ako handa.

Damn, I really miss her. Pakiramdam ko ay walang silbi ang pag-abot ko sa pangarap ko dahil wala na siya sa tabi ko. Naging malungkot ang buhay ko nang umalis siya. Masyado akong naging busy sa pag-abot sa pangarap ko, hindi ko man lang siya kinamusta kung okay pa ba siya. Hindi ko man lang inalam ang nararamdaman niya habang inaabot ko ang pangarap ko para sa aming dalawa. Akala ko magiging masaya ako sa araw na maabot ko ang pangarap ko pero narealize kong kulang pala ang buhay ko kapag wala siya sa tabi ko.

sagot ko bago ko ibinaba ang tawag. Kinabukasan, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog. Kailangan ko nang ayusin ang buhay ko—hindi puwedeng puro pag-iwas na lang. Kahit may sakit ako, kailangan ko pa rin mabuhay.