Ang Pangarap Ko Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

Pangarap lamang iyon. Maaaring imposibleng mangyari ang ganitong pangarap. Itinuring ko na lamang iyon bilang palatandaan ng hinahanap kong kasiyahan. ALAS ONSE NA... Ito na naman ako sa bahay. Maaari nang matulog nang mahimbing at humilik habang nananaginip sa birthday cake.

diresto ko nang tanong, marami pa akong pangarap, ayokong masangkot sa krimen at makulong. Baka sa halip na gustuhin pang mabuhay ni Popsy ay maging kabaligtaran na lang ang maisipan nito dahil sa kakahinatnan ng buhay ko. Ang dami nitong hirap at sakripisyo para lang mapalaki ako, tapos kalokohan ang isusukli ko.

Naging karamay n'ya araw-araw, gabi-gabi sa mga taon na lumipas. Hindi ko akalain na sa isang iglap ang lahat ng pinagpaguran ko ay mawawalan din pala ng saysay at ng kabuluhan. Na ang pagsusumikap ko para sa aming dalawa ay s'yang magpapalugmok din ng aking buhay. Hindi ko ma-imagine na magiging ganito ang kinalabasan ng lahat. At magiging katapusan ng mga pangarap ko... ****

Basta gusto ko nang matupad ang lahat ng pangarap ko sa buhay. Sa tuwing ako lang mag-isa, hindi ko mapigilang magmuni-muni habang iniisip kung ano kaya ang magiging buhay ko sa loob ng limang taon. Peeo ngayong taon pa nga lang, parang pagod na ako, pero natutunan ko na dapat hindi ako mapagod. Kahit mahirap, kahit nakakapagod, hindi ako papayag na isipin ko lang ang pagod. Basta, gusto kong maging maganda ang buhay ko dahil sa mga pagsisikap ko.

Napangiti ako sa nakita. Kagaya ko na sumasabay sa agos ng buhay. Tinatanggap ang binibigay kahit sobrang kinaiinisan at kinaayawan. Patuloy na humihinga dahil may pangarap sa buhay na unti-unting nasisira dahil sa mga mahal sa buhay. Hindi alam kung kailan matatapos ngunit gustong gusto ng matapos. That's who I am.

Hindi ko akalain na ganon kabilis lumipas ang bawat mga araw na hindi natin namamalayan na ang dating ating pinapangarap lamang ay ating makakamtan. Katulad na lang nang pangarap kong magkaroon ng masayang pamilya na kasama ang unang lalaking minahal ko, sa kasamaang palad ito'y hindi nangyari. May mga pagkakataon na dumarating sa ating buhay na akala natin ay siya na, pero hindi pala at mali pala tayo doon.

Ilang taon ko ring pinaniwala ang sarili kong isang beses lamang nabubuhay ang mga tao sa mundong ibabaw. Iyon ang dahilan kung bakit lubos kong ninais na makamit ang lahat ng mga pangarap ko sa buhay, lalong-lalo na dahil alam kong ang lahat ng bagay ay maaaring bawiin ng tadhana sa isang ihip ng hangin o sa isang patak ng ulan. Walang kahit na sinuman ang nakaaalam sa takbo ng tadhana kaya sa abot ng aking makakaya, nilulubos-lubos ko ang bawat segundong ibinigay sa akin.

𝐵𝑒𝑐𝑜𝑚𝑖𝑛𝑔 𝑎 𝑏𝑟𝑖𝑑𝑒 𝑖𝑠 𝑚𝑦 𝑢𝑙𝑡𝑖𝑚𝑎𝑡𝑒 𝑑𝑟𝑒𝑎𝑚 𝑏𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒, 𝑛𝑜𝑡 𝑢𝑛𝑡𝑖𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑔𝑢𝑦 𝐼 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑡𝑜 𝑠𝑝𝑒𝑛𝑑 𝑚𝑦 𝑙𝑖𝑓𝑒 𝑐ℎ𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑜𝑛 𝑚𝑒. Ngayon haharap ako sa altar, imbis na matuwa labis na kaba ang nararamdaman ko dahil alam kong matatali na ako sa taong hindi naman ako minahal. Ang pangarap ko noon na maglakad sa pasilyo na puno ng rosas, napalitan ng isang malamig at madilim na realidad.

My life's sucks! Lahat ng pangarap na binuo ko para sa aming dalawa ay naglaho na para bang isang bula. Planado na ang lahat ehh. Hihintayin ko siyang makapagtapos sa kanyang pag-aral habang ako naman ay susuportahan siya. Magfofocus ako sa kanya at sa trabaho nang sa ganoon kapag ikinasal na kami ay maibigay ko pa rin o mas mahigitan ko pa ang mga nakasanayan na niyang marangyang buhay.

"Tutuparin ko 'yong pangarap mo." I am still young. Marami pa akong pagdadaanan pero si Kael, marami na siyang bagay na nagawa. Mabuti man hindi, tanggap ko siya. Ang mahalaga ay iyong ano siya ngayon. Simple lang ang buhay niya dahil gusto niya akong makasama. Tinalikuran na niya ang madilim na parte ng buhay niya at hindi ko na ulit siya hahayaang bumalik do'n. Gusto ko siyang maging masaya. Hindi ko siya iiwan.