Novel & Cerita Angry Birds Leonard

asik ko. But when I went to Lionel, hindi na siya yung Lionel na kilala ko. His angry eyes lifted from the billiard table up to me. Kung paano niya ako titigan kanina sa airport, mas malala ngayon. Ano bang problema? “Lionel, galit ka ba… sa akin?” tanong ko kahit obvious naman. Hindi naman kasi siya ganito magalit noon, eh. Maaaring nagalit siya sa akin isang beses noong kinausap ko pa rin ang anak na lalaki ng mga Lacorte kahit pa pinagbawalan na ako pero hindi naman umabot sa ganito.

pang-iinis muli ni Leonidas. Napahinga na lang nang malaim si Ludwick at pinakalma ang sarili. Gaya ng palaging sinasabi sa kaniya ni Sadie, kailangan niyang kontrolin ang emosyon niya, ang galit niya. Nasa proseso na ngayon si Ludwick ng pagpapabuti sa kaniyang sarili lalo na ang tungkol sa anger issue niya. May ilang naging appointment na rin siya sa psychologist para makontrol ang behavioral anger niya. Matagal na rin siyang hindi nakakapasok sa secret room at ang huling beses ay noong umamin siya ng lahat kay Sadie.

"Lucien, fuck—!" "I will face your anger, sure if that's what you want. Pero siguraduhin niyo ring lahat na kaya ninyong harapin ang galit ko. Matagal na 'tong nakabaon sa puso ko. Believe me when I say this anger will surely destroy everything you care about, especially the family you have taken care of for a long time and kept whole and clean. I will fucking bring down your legacy and that's for sure, Leonel Reed.” **

“Shut up, Yohan! Hindi ganun kabilis ang—” “Oh come on, Bro. Who are you? Ikaw lang naman si Leon Lombardi. Kung gugustuhin mong matapos ang process sa changes na sinasabi mo sa mga properties mo na binibigay, magagawa mo iyong gawin ora mismo kahit pa Linggo.”

Isa itong patibong! Agad lumapit sa anak si Hanna ng makakita ng pagkakataon. Kinarga niya ang bata at niyakap ng mahigpit. Panay ang patak ng luha niya. Sa wakas ay nagkita sila ulit at ligtas ang kanyang anak! May matigas na bagay na nakatutok sa kanyang ulo. Isang baril at nakatapat na ito sa kanyang noo ng siya ay humarap. Si Leonard! Kamukhang kamukha ito ni Lucas, kambal nga ang dalawa pati sa kasamaan ng ugali. “Leonard, ako na lang. Huwag mong sasaktan ang anak ko. Ibibigay ko lahat ng gusto mo,” pagmamakaawa niya.

"Kiel!" Shit!ang galing kumain! Durog na durog ang aking angry bird. "Ahhhh, shit!stop muna!"- Umangat ang ulo niya at nakangising tumingin sa akin. Tumayo ito at hinubad ang kanyang sando at boxer. Nanlalaki ang mga mata ko,o baka namamalikmata lang ako, Putcha! bakit mahaba at mataba na iyan?!

“Did you even sleep? What the fuck. Didn’t know my fellow engineer was a panda.” Inirapan ko siya agad. Should I ask for his help? No… I can’t do that… “So—” “Don’t talk,” mariing sabi ko. “Well, Leon’s outside and looking for you. I said you weren’t here since I don’t know that you are here…” Tumaas ang kilay ko sa sinabi ni Zian. ‘Well, I’m glad he didn’t say I am here. I’m avoiding any contact with Leon. He’s a little obsessed and abusive.’

“I saw enough. Ang dugo niya, ang pagbagsak niya. Walang himala para sa taong tinamaan ng bala sa gano’ng bahagi. At kung sakaling mabuhay pa siya… he’ll never be the same again. Either way, tapos na siya.” Ngumisi si Lauren, ngunit ang ngising iyon ay may halong pagdududa. “Kung totoo na wala na si Giancarlo ay masaya ako. Pero Leonard, huwag kang magkakamali. Ayokong umasa lang… tapos bigla siyang babalik. Ayokong balikan ka niya at matalo.” Matamis na ngumiti si Lauren. Ang gusto niyang ipaabot kay Leonard ay masyado siyang loyal dito. Na hindi niya gugustuhin mapahamak ito dahil ito na lang ang kakampi niya.

Habang sumigaw siya, isang pulang anino ng leon ang bumalot sa kanya, isang prodyeksyon ng pure vigor ngunit sumigaw ito nang malakas. “Maraming taon na ang nagdaan, Damon Lionheart… pero hindi ka lumakas!” Habang sumugod ang pulang leon kay Godwin, lumipad ang kapa niya habang tinaas niya sa ere ang malukot niyang kamay. Nahirapang tumingala si Frank nang lumampas sa kanya ang pulang leon. Nanlaki ang mga mata niya nang nakita niya ang nangyari.