Novel & Cerita Ano Ang Sinabi Ni Nanay Noong

seryoso kong sabi. "Mamaya na lamang, sa kwarto na muna ako at nang makapagbihis ka. Pumunta pala si Nanay Nelly dito sabi niya handa na daw ang hapunan." sabi niya ng hindi tumitingin sa aking mga mata.

Nasundan iyon ng dalawa, tatlo habang patuloy akong sinisipa. "Napakasama mong tao!" Sigaw ko. "Wala kang kuwentang tao!" "Walang hiya ka!" Sigaw naman niya. "Ano ba iyan?!" Umawat na si Nanay. Hinihila niya si Nanay pero tinulak niya lang ito. "Lumayas ka! Wala kang kuwentang anak!" "Anak?" Pagak akong tumawa. "Huwag mong masabi-sabi na anak mo ako, dahil kailanman, hindi ka naman nagpakaama sa akin! Wala kang kuwenta!"

Sabi nmn ni nanay "Ganun ba nanay, oh sige po papuntahin mo dito nanay. Dito nlng muna siya" sagot ko nmn sakanya at ngumiti "Salamat anak" Sabi nmn ni nanay at lumapit sakin "Naku hindi ka mamomoblema nun anak kasi mabait medyo makulit ngalang" Sabi nmn niya "Ayy ganyan tlga ang mga bata nanay makukulit talaga kaya hayaan nlng natin kasi dun nlng sila sasaya, ilang taon nayun nanay?" tanong ko nmn sakanya

"Sa dinami-dami ng babae na magugustuhan mo, sa anak pa ng kabit ng daddy mo!" "Ma'am, matagal na pong panahon iyon at pinagsisihan ko po ang ginawa ko," mababang loob na sabi ni Nanay. Umiiyak siya. "Pinagsisihan?! Bakit ka nagsisisi?! Bakit?! Dapat masaya ka!" Dinuro nito si Nanay at nang hindi nakapagpigil lumapit siya dito at sinampal at sinabunutan.

"Why?" "Lagi niyang sinasabi sa'yo na may babae ako kahit wala naman. Lagi tayong nag-aaway noon dahil sa mga sinasabi niya sa'yo na wala namang katotohanan. Sobra akong nasaktan nang mas pinaniwalaan mo siya kaysa sa akin" malungkot na saad niya.

Bigla akong nag alala sa kalagayan ng aking anak dahil dinugo pala ako bago ako nawalan ng malay. "Huwag kang mag-alala anak. Ligtas ang bata sa iyong sinapupunan." wika ni Nanay sa akin na agad naman na nagpawala ng aking alalahanin. "Salamat naman po kung ganoon". Sagot ko dito at agad na iginala ang aking paningin sa paligid. Nagtaka ako dahil nandito ako sa malaking kwarto at halatang mamahalin ito.

Saan siya pupulutin. "Ilang beses ko bang sasabihing hindi ikaw ang ama ng bata," madiin niyang sabi sa mahinang boses. "Anong nangyayari rito? Owen! Naomi?!"

“‘Wag mong sabihin ‘yan, hubby. Hindi ka pumalya. Hindi mo ako pinabayaan. Kung ano'ng nangyari sa akin, kasalanan ko rin ‘yon. Nagpunta ako kay Bryes na hindi nagsasabi sa iyo. Pasensya na, hubby. Naghahanap lang ako ng kasagutan.” Umiling ito bago siya matamang tiningnan sa mga mata. “Ano na lang ang sasabihin sa akin ng nanay mo kapag nalaman niya ang totoo? Ayokong madismaya siya sa akin, wifey.” Patuloy nito sa pag-iyak. Mabilis siyang napakunot-noo sa narinig. “Nanay ko? A-Ano'ng sinasabi mo, hubby? Sinong nanay—”

Habang naririnig ang boses ng pinakamahalagang babae sa aking buhay ay parang hindi lang isang sibat, kutsilyo at pana ang tumusok sa aking dibdib, sobrang sakit na malayo sa kanila, miss na miss ko na sila. Pinakalma ko muna ang aking sarili bago sumagot, pakiramdam ko kasi ay ano mang oras ay bubuhos na ang aking luha. "A-Ah Opo n-nay, nandito po ako," sabi ko habang pinipilit na ngumiti. "Kumusta ka na diyan anak?, masaya at proud ako sa lahat ng nakakamit mo, tandaan mo nandito lang kami lagi para sayo ha," malambing na sabi pa ni nanay.

nakangiti na sabi sa akin ni nanay mary "opo nay mary, wala po yun, masaya ako na nagustuhan ninyo, tsaka ito po pala"sabi ko kay nanay mary Sabi ni tatay natoy sa akin. "naku loyd wag na"sabi ni Tatay natoy sa akin