Another World With My Smartphone Novels & Stories

Mukhang luma na ang cellphone. Pagkapindot niya sa power button… Bigla itong bumukas. May iisang bagong message. “STOP DIGGING INTO THE PAST.” Nanlaki ang mga mata ni Alliyah. “Mae…” “Hindi ito sa atin.” Ngunit bago pa nila maibalik ang cellphone sa organizer… Bigla itong namatay. Ayaw nang bumukas. Parang may nagbura sa lahat ng laman nito.

pabalik sa kalooban, pagkatapos ng lahat, ito ay hindi isang simpleng bagay upang simulan ang lahat ng muli. "Halimbawa?" nagtatakang tanong ni Esteban. "Halimbawa, ang paglabas gamit ang isang mobile phone ay magagawa ang lahat, maraming mga kaginhawaan na hindi maisip ng aking mga kaibigan, at mas ligtas, alam mo ba kung gaano karaming mga pamamaril ang nangyayari dito bawat taon?" sabi ni Yuan.

"Ikaw pala iyan. Kinabahan ako." "Kakabahan ka pala, Agila?" Pilyo niyang tawa. "Paano mo ako nahagilap?" tanong ko kaagad. "I saw you enter the shop kaya pumasok na rin ako. Ano ba bibilihin mo?" "Smartphone." Wika ko. "Dapat lang. Kailangan mo nang palitan ang keypad mong cellphone." Bumili ako ng isang Android phone. Lumabas kami pareho ni Jasner. Magpapaalam na sana akong nang inimbita niya akong kumain. May thirty minutes pa naman kaya okay lang.

Malungkot siyang ngumiti habang umiinom siyang mag-isa. Naisipan niyang kunin ang kaniyang smartphone. Hinanap niya ang Music App at agad siyang nagpatugtog. 'Cause you're a sky, cause you're a sky full of stars I'm gonna give you my heart 'Cause you're a sky, cause you're a sky full of stars 'Cause you light up the path

Alam ko ring hindi umabot sa kanya ang mensahe ko kung kaya’t nag-iisip pa ako ng iba pang maaaring gawin. Sa oras na tuluyang maghilom ang mga sugat ko at bumalik ang lakas ng pangangatawan ay sisimulan kong maglibot sa mundong ito at hanapin ang portal. Ang mundong ito ay hindi katulad sa imortal na mundo na maaari kang magbukas ng portal at sa pagpasok mo ay nasa ibang lupain ka na. Napabuntong hininga na lamang ako at tumayo sa aking pwesto bago nag-inat ng katawan at nagpunta sa kusina.

Bawat pagtatanim ay hakbang palayo sa sakit at papunta sa bagong simula. Tumagal ako ng halos tatlumpung minuto sa aking mundo—walang cellphone, walang istorbo, walang sigaw ni Zephyr mula sa kabilang linya. Iniisip ko, baka nagsawa na siyang tumawag. O baka umalis na lang siya, tahimik na nagtatampo. Napapailing ako habang iniisip ang hitsura niya kapag inis. Pero ang hindi ko inaasahan… ay ang malambot, mainit na kamay na biglang lumapat sa aking bewang.

“Ikaw ang papasok. Ikaw ang dadalaw kay Miranda.” Napakunot ang noo ko. “Ha? Ako?” Tumango siya, parang wala lang. “Ibibigay mo sa kanya ‘to,” sabi niya sabay abot ng isang maliit na kahon. Kinuha ko at binuksan. Isang android watch. “May sim card na ‘yan,” dagdag niya. “Hindi pwede ang cellphone sa loob, diba? So that’s our way to communicate with her.”

Wala akong kamalay-malay na iyon pala ang magpapabago sa lahat kinabukasan. Pagmulat ko ng mga mata, unang bumungad sa akin ang sunod-sunod na pag-beep ng notifications sa cellphone ko. Nang buksan ko, halos malaglag ko ang cellphone ko sa gulat. Trending topic sa T*****r: #ArthurZanielWithHisGirlfriend

Maaga akong nagising kinabukasan, hindi dahil sa alarm kundi dahil sa bigat na nakadagan sa dibdib ko. Hindi pa man ako bumabangon, alam ko na agad na hindi magiging ordinaryo ang araw na ito. Parang may nakahandang suntok ang mundo na tatama sa akin anumang oras. Tumunog ang phone ko sa bedside table. Isang maikling mensahe.

Pero naluluha na ako, naroon pa rin ang telepono. "Shit. Anong gagawin ko rito? Pangkakayod ko sa yelo? O pangkakalang ko sa kotse ni Ally?" Bulalas ko habnag sinisipat ang gadget. I don't want to sound ungrateful but then sa panahon ng selfie at hashtags, masyado ng makaluma ang ibinigay na cellphone sa akin ni Lev. Bumalong na naman ang inis ko kay Ally for confiscating my phone, laptop and for cutting the telephone line here in my room. Talo ko pa ang preso. I've been literally cut from the outside world.