Another World With My Smartphone Novels & Stories

38 KANTON MY LOVE SO SELOSO Kandahaba ang nguso ko habang nakapangalumbaba ako sa upuan ko. Nakatingin ako sa phone ko na pambatikal sa bunga ng bayabas. Ang phone ko ay 33 15 na Nokia. Laban itong batuhan kaysa sa nga bagong labas ngayon na isang bagsak lang ay basag na ang likod ko harap. Ito ay nagkakalasog-lasog lang, humihiwalay ang paa sa tuhod, esta baterya sa katawan ng cellphone, pero kapag pinag-power on, kwala! Gagana pa!

Ang disenyo nito pa lang ay sumisigaw na ng labis na yaman at kapangyarihan—isang mundo na malayong-layo sa simpleng buhay na kaniyang nakasanayan. Huminga siya nang malalim, pilit na pinipigilan ang kaniyang kaba sa dibdib. Hawak ang kaniyang maliit na maleta sa kanang kamay at ang sling bag sa kabilang braso, tiningnan niya ang kaniyang cellphone. Ang text message mula sa misteryosong inisyal na W.M. na nabasa niya noong nakaraang madaling-araw ay nananatiling nakabukas sa kaniyang screen. Ang bawat salita roon ay parang isang mabigat na kadena na humihila sa kaniya pabalik sa takot na kaniyang nararamdaman.

Mabilisan kong sinaulo ang pagkakasunod-sunod ng mga numero bago kinuha ang telepono saka tumayo. "Basag na," eksaherada kong usal nang mamataan ang basag na screen nito. It was one of my burner phone, I still have four in my bag. Naisip ko na ang insidenteng katulad nito, kaya sinagad na ang pagbili. Para naman may agad na ipampapalit. Fergus strutted towards me. "Let me see." I quickly gave him my phone.

Tatlong kahon ang inilabas nito mula roon. Napamaang si Sophia nang makita kung ano ang mga iyon. Cellphone ang mga ito, at hindi lang basta cellphone. Smartphone ito. Mamahaling klase ng cellphone. Tig-isang inabutan ni Jamir si Mang Nato at Aling Tisay. "Palitan niyo na po ang gamit niyo, Itay Nato at Inay Tisay para po mas maganda ang maging komunikasyon niyo kay Sophia," wika nito at iniabot rin kay Sophia ang pangatlong smartphone.

Nakatingin siya sa mga kamay ko, bakas ang kaba sa kanyang mga mata. ​Hindi ako sumagot. Binuksan ko ang bintana at, sa isang mabilis na galaw, itinapon ko ang mga device sa magkaibang direksyon patungo sa malalim na bangin na nadadaanan namin. Nakita ko ang huling kislap ng screen bago ito tuluyang nilamon ng dilim. Wala nang GPS. Wala nang signal. Sa sandaling ito, ang tanging koneksyon namin sa mundo ay ang kalsadang tinatahak namin patungo sa lugar na ako lang ang nakakaalam.

Sa screen— isang simpleng notification: Signal reacquired. Ngumiti siya. “Found you.” — Sa loob ng safehouse, walang kaalam-alam ang tatlo. Abala sila sa pagplano. Sa pagbuo ng susunod na hakbang. Ngunit sa labas— ang mundo ay hindi tumitigil. At sa bawat galaw nila— may kapalit. May presyo. At ang presyong iyon— unti-unti na nilang binabayaran.

Makalipas ang maikling sandali ay sinilip ko sa peephole, lihim akong nakahinga ng maluwag nang wala na akong nabungaran pa—ngunit halos sabunutan ko ang sarili nang maalala ko ang cellphone ko. "Tang ina!" Malakas na mura ko. Sinadya ko talagang ilabas ang frustration ko dahil alam ko naman na sound proof ang condo ko. Sigurado akong nasa kamay ng lalaking iyon ang phone ko. Pero paano ko babawiin iyon? "Ang tanga!" nakakahiya pa naman ang screensaver ko dun SB19 lang naman, halatang stun ng SB19.

sabi ni Matuk. Itinarak naman ni Iksum ang diamante sa puno. Naglabas ito ng beam of light na kulay puti at umabot paitaas sa pinakadulo ng puno. Maliwanag pa ang sikat ng araw ngunit dahil sa kapal ng mga dahon ay nagiging makulimlim ang paligid. Inilabas naman ni Iksum ang isang instrumento na kahawig ng isang silindro saka ito nagsimulang magpatugtog. Nakatanaw naman si Matuk sa direksyon ng kabayanan at hindi maiwasang isipin kung paano mamuhay ang mga tao o mortal sa lugar kung saan lumaki ang kanilang mga ninuno halos tatlong daang taon na ang nakalilipas. Sa huli ay nilibang na lang niya ang sarili at sinabayan ang pagtugtog sa musika ng kaibigan.

Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon. At parang huminto ang mundo. Yuhei’s POV Isang cellphone. Basag ang screen. May bahid ng dugo sa gilid. Kilala ko iyon. Kabisado ko ang case. Ang sticker sa likod. Ang maliit na crack sa camera lens. Kay Mara iyon. Ang tanging kaibigan kong naiwan ko sa labas ng mundong ito. “Hindi…” bulong ko. May kasamang papel sa loob ng kahon.

‎Muli niyang ibinalik ang cellphone sa mesa na para bang walang nangyari. ‎Pero kahit ganoon napansin kong bumalik ang seryosong tingin sa mga mata niya. Parang may kung anong problemang muli na namang kumatok sa tahimik naming mundo. ‎At hindi ko maalis sa isip ko ang pakiramdam na ang kapayapaang unti-unti pa lang naming nabubuo ay malapit nang subukin. ‎