Another World With My Smartphone นิยาย & เรื่องราว

Hindi lumalayo sa totoong mundo na pinanggalingan ko ang mundo na ito. Kung hindi ko lang talaga alam na nasa libro ako ay baka mas iisipin ko pa na nasa alternative universe lang ako. Ngunit sa pagkaalam ko rin kasi na iyong time, settings at ibang place ay hamak na gawa lamang sa imahenasyon ng Author. Isa na ang malaking kaibahan ay ang mundo na ito ay mas high technology pa kumpara sa nakasanayan ko. Mula sa gadgets, fashion hanggang sa pamamalakad dito. At kahit may nakikita akong lugar na pamilyar sa'kin alam ko na kahit pupuntahan ko pa ang mga iyon, ay dismaya lang ang abotin ko.

Dorryn’s Point of View Mabilis kong nilapitan ang phone ko at sa sobrang pagmamadali ko ay muntikan pa akong madapa. Parang bumagal ang mundo sa ilang segundong iyon habang kumakabog nang malakas ang dibdib ko, tila ba gusto nitong kumawala sa aking dibdib. Kinalma ko ang sarili ko kahit nanginginig ang mga tuhod ko. Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang inabot ang cellphone.

Nilapag ko ang phone ko sa mesa sa tabi ko at tumingin sa malayo, sa city lights na kita mula sa rooftop. Tahimik. Malamig ang hangin. At medyo… lonely. Napatingin ako sa oras sa wristwatch ko. 9:00 PM pa lang. Maaga pa para matulog, lalo na sa lifestyle ko. Madalas nga ay online pa ako sa laro. Napangiti ako nang mapansin ko ang suot kong relo. Kanina lang dumating galing sa WorldTime. Sabi nila, advance unit daw ito, pang-endorsement. Next month pa ang official launching, at kailangan ko ring um-attend sa event.

Chartlotte Nahilot ko ang aking sentido pagkatapos ko i-off ang phone ko. Ano na ba ang gagawin ko ngayon? Hindi ako makapag-isip ng tama. Wala na talaga dahil ang pinili kong mundo na tahimik malayo kay Alexaiver. Possible ulit maging magulo.

I stayed by the window while looking at the night sky that somehow gives mr peace in this troubling mind. It's hard to sleep thinking of how my life twisted it's path that fast. Then, my phone rang. I looked at it it's him again. > I'm outside. I can't stop myself but to smile. I don't know but I realize that I'm already smiling, seconds before I even notice it. But why is he here? It's too dark outside but I could still spot a familiar figure, leaning over the hood of a shiny black car. Just standing there, hand in pocket, other hand holding his phone loosely. Like he had time in the world but only for me.

At iyon ang pinakamahirap niyang tanggapin. Habang marahang inihele ni Apple si Amara sa kanyang mga bisig, isang tahimik na buntong-hininga ang kumawala sa kanyang labi. Tahimik ang gabi sa Singapore, at ang ilaw mula sa city skyline ay nagbibigay ng malambot na sinag sa kanyang kwarto. Biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone. Napatingin siya sa screen—Nathan Callisto.

Walang patapon sa lugar na 'to. Nasa labas ka palang ng gate pero kita na ang maganda at engrandeng mansion ni boss masungit. Kapag pumasok ka na sa loob at mag-ikot-ikot ay hindi ka rin mapapasabi ng 'sa labas lang maganda.' I wonder how much money he spend to build this wonderful place? Iniisip ko palang ay parang mahihilo na ako. Abala ako sa pagkalikot ng cellphone ko nang makarinig ng tikhim. Nalingunan ko si Jenna na may hawak pang walis-tambo.

Maya maya ay tumunog ang cellphone ng dalaga na nakapaloob sa loob ng dala dalang bag. “Uhm, mauna na kayong kumain medyo malate akong uuwi, nag-overtime ako”, turan nito pagkatapos pindutin ang answer key button ng cellphone. Napataas ang kilay niya sapagkat nasulyapan niyang nawala sa screen nito ang mukha ni Jimin Park. Kahit paano ay lihim siyang natuwa sapagkat sinunod nito ang utos niyang tanggalin sa screen saver ang mukha ng K-pop Idol.

Dinukot ko ito at nanlaki ang mga mata ko. Isang sleek, mamahaling black smartphone. Shit. Naiwan ng lalaking iyon ang cellphone niya sa jacket na kinuha ko! Agad na namuo ang kaba sa dibdib ko. Pwedeng i-trace ang cellphone na ito! Pwedeng malaman ng lalaking iyon kung nasaan ako ngayon sa pamamagitan ng GPS! Kailangan ko itong itapon o iwan kahit saan para hindi ako matunton.

Humalukipkip sya sa sobrang inis dito. Ilang saglit pa tumunog ang cellphone nito, sinagot nito ang tawag sa pamamagitan ng bluetooth device. “Hello!” sagot nito. Nakita nyang unti-unting nagbabago ang hitsura nito, napapakunot ang noo nito sa kung ano mang sinasabi ng kausap. “WHAT!!?” maya-maya ay sigaw nito. “Yes! I’m coming!” sabi nito sabay baba sa kausap.