Novel & Cerita Anxiety Drawing

"Relax, Sera. I'm not going to do something bad to you. Yet." I bit my lips before nodding slightly. Wala akong nagawa kung hindi ang hayaan siya. I thought of doing something, mukhang mahaba pa ang biyahe namin. Dumapo ang tingin ko sa aking bag. Kinuha ko ang sketchpad at graphite pencil ko. Pasimple akong luminga-linga sa loob ng kotse para makahanap ng subject. Tumigil ang tingin ko kay Azazel. He's seriously driving. Napakagat ako sa dulo ng graphite pencil ko habang nakatitig sa kaniya. Is it okay to draw him? Bahala na nga.

Nang marating ni Amber ang kanyang tabi, agad niyang tinignan ang drawing sa harap nito. Ang ngiti sa kanyang labi ay agad na naglaho. It was a chaotic mess of black and red. Walang anyo, walang hugis. Puro linyang parang sinadyang gawing magulo, halos mapuno na ang buong papel. Parang galit, parang sumisigaw. The black lines crisscrossed violently. The red looked like splatters—raw, loud, and painful. Biglang bumigat ang pakiramdam ni Amber.

"Ang linis pagkaka-drawing mo sa kanya. Base ito sa imagination mo? Nakita mo na ba siya ng personal? Dali na, ibigay mo sa akin ang photo. Yung drawing mo… nakaupo lang siya sa bahay niya? Wala akong nakita na litrato na ganito sa internet. Saan mo 'to nakuha?" Hindi na kaya ni Tiffany na pigilan ang sarili niya. "Anong kaguluhan 'to? Sinabi niya na nga na walang siyang photo, 'di ba? Magaling talaga mag-drawing si Arianne, hindi mo ba kilala ang mga estudyante mo?"

I don’t know if it’s from lack of sleep or crying or both. Probably both. Nilingon ko saglit ang sketchbook sa bedside table. Nandun pa rin yung drawing ng babe sa ulan—ako. I almost reach for it, pero umatras agad ang kamay ko. Hindi ko kaya. Not right now. Tumayo ako at nag-inat, kahit naninigas ang katawan ko. Then I grab my towel and toiletries. Maybe a shower will help. Maybe kahit saglit lang, ma-wash off neto yung anxiety ko.

Napahinga ako nang malalim at napapikit. Somehow, hindi gulo ang pumapasok sa isip ko. Kung hindi peace… pakiramdam ko iyon ang naging way para mas maging maganda nag flow ng kamay ko sa drawing ko. Tumingin ako sa drawing at doon sinimulan dagdagan ng detalyw. Paulit-ulit kong iginuguhit ang isang manipis na gintong sinulid na paikot sa bawat design. Parang instinct. Parang may memory ang mga kamay ko na mas matatalas pa kaysa sa sarili kong utak. Parang... may gusto akong alalahanin. Ngunit hindi ko alam kung ano.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

Mabilis siyang lumapit sa sofa at kumuha ng malaking frame na nakatago sa likuran nito. Agad napaupo nang maayos si Bryan. “Ano ’yan?” “Sandali.” Maingat na tinanggal ni Jillian ang balot. Pagkatapos ay proud niyang itinaas ang frame. “Tada!” Tahimik ang lalaki. Isang sketch. Si Bryan ang nasa drawing. Nakahiga nang patagilid. Relaxed ang katawan. Malinaw ang linya ng balikat, dibdib at tiyan.

Ngunit habang ibinababa ng lalaki ang kanyang tingin sa ibabaw ng glass table, nakuha ng kanyang pansin ang bagay na nakalapag tiles sa may paanan ni Danica, ang nakabukas na sketchpad. Napatigil si Matthew. Ang kanyang mga mata ay napako sa pahinang nakatambad sa ilalim ng liwanag. Isang lumang charcoal drawing iyon. Sa kabila ng mga taong lumipas, malinaw pa rin ang mga guhit ng lapis. Nakaguhit doon ang silhouette ng isang batang lalaking nakatayo sa gitna ng malakas na ulan, may mga galos sa mukha, at may mga kamay na nakalabas upang protektahan ang isang maliit na batang babae sa gitna ng nawasak na kalsada at madilim na slope. Hindi iyon isang ordinaryong architectural sketch. Puno iyo

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

Nilibang ko ang sarili sa pag drawing ng mga damit. Kinder pa lamang ako mahilig na ako gumuhit kaya naman palagi akong nagpapabili noon sa Nanay ko ng extra na notebook o papel at 'yon ang libangan ko pag wala akong ginagawa. Nawawala ang pagod ko pag mayroon ako nagawa, kahit ito ay simple para sa ibang tao pero sa 'kin sobrang laking achievement pag nakagawa ako ng isang disenyo.