Novel & Cerita Anxiety Drawing

, prente lamang niyang saad. Ilang sandali pa ay tanging ako at si Mino na lamang ang naiwan at agad akong napatingin sa larawang nakasabit sa pader. Larawan ito ng isang babae ngunit ang kaniyang mukha ay hindi buo dahil puro linya lamang ito. Base on the body it is a woman yet the face is covered with scribbled lines na tila hindi alam ang kaniyang itsura. I knew that Calix is the one who drew this dahil alam ko ang estilo niya sa pagguhit dahil dati ako lamang ang babaeng kaniyang iginuguhit at ipinipinta.

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

Nilibang ko ang sarili sa pag drawing ng mga damit. Kinder pa lamang ako mahilig na ako gumuhit kaya naman palagi akong nagpapabili noon sa Nanay ko ng extra na notebook o papel at 'yon ang libangan ko pag wala akong ginagawa. Nawawala ang pagod ko pag mayroon ako nagawa, kahit ito ay simple para sa ibang tao pero sa 'kin sobrang laking achievement pag nakagawa ako ng isang disenyo.

Bakas sa mukha nito ang matinding takot at trauma. Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. Hindi ko siya binigla. Naupo ako sa sahig, ilang dipa ang layo sa kaniya, at kumuha ng isang piraso ng drawing pad at makukulay na krayola mula sa bag ko.

Si Ashton ang gusto nito. "Mama!" Napakurap siya nang marinig ang boses ng anak. Nasa sala ito habang nagkukulay. Agad siyang ngumiti. "Yes, baby?" "Tingnan mo!" Masayang ipinakita ni Ashton ang drawing nito. Tatlong stick figures. Isang babae. Isang lalaki. At isang maliit na bata sa gitna. Unti-unting lumambot ang ekspresyon ni Astrid.

Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na. Problema ko ngayon kung paano ko 'to sisimulan at kung ano ang una kong gagawin. Halos lahat ng drawing ay napaka-hirap iguhit. Bakit ba ganito ang mga pinapagawa ni Fiandro na parang pang-professional na ang level na ibinibigay sakin?

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Hindi biro magkaroon ng OCD or obsessive-compulsive-disorder lalo na't nasa extreme severity level na ito pero nagagawa pa rin niyang mag-control. Instead of doing something bad to Gwyneth, dinadaan na lang niya ito sa drawing or titigan ang mga drawings niya para makontrol ang sarili. Ayaw niyang saktan ang babae, gusto niya itong ingatan sa totoo lang, pero kapag umatake ang obsession niya, hirap na hirap siyang magpigil. Luckily hindi pa umatake ito na kasama niya ang babae at mukhang malabong atakihin siya kapag nasa harap niya ito.

Mukha iyon ni Phoebe habang natutulog pero umagaw pansin ang collarbone nito hanggang bago magdibdib. “What? Wait…” biglang sumingit sa isip niya ang mga panahon na nag-therapy ang kapatid niya dahil sa anxiety at mas lalo iyong lumala. “Kuya…no…no…” iling ni Astrid. “What are you doing?!” dumadagundong ang boses ni Drew kaya nabitawan niya ang hawak-hawa. Nakita ni Drew iyon at agad na pinulot.

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.