Novel & Cerita Anxiety Drawing

Bakas sa mukha nito ang matinding takot at trauma. Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. Hindi ko siya binigla. Naupo ako sa sahig, ilang dipa ang layo sa kaniya, at kumuha ng isang piraso ng drawing pad at makukulay na krayola mula sa bag ko.

Si Ashton ang gusto nito. "Mama!" Napakurap siya nang marinig ang boses ng anak. Nasa sala ito habang nagkukulay. Agad siyang ngumiti. "Yes, baby?" "Tingnan mo!" Masayang ipinakita ni Ashton ang drawing nito. Tatlong stick figures. Isang babae. Isang lalaki. At isang maliit na bata sa gitna. Unti-unting lumambot ang ekspresyon ni Astrid.

Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na. Problema ko ngayon kung paano ko 'to sisimulan at kung ano ang una kong gagawin. Halos lahat ng drawing ay napaka-hirap iguhit. Bakit ba ganito ang mga pinapagawa ni Fiandro na parang pang-professional na ang level na ibinibigay sakin?

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Hindi biro magkaroon ng OCD or obsessive-compulsive-disorder lalo na't nasa extreme severity level na ito pero nagagawa pa rin niyang mag-control. Instead of doing something bad to Gwyneth, dinadaan na lang niya ito sa drawing or titigan ang mga drawings niya para makontrol ang sarili. Ayaw niyang saktan ang babae, gusto niya itong ingatan sa totoo lang, pero kapag umatake ang obsession niya, hirap na hirap siyang magpigil. Luckily hindi pa umatake ito na kasama niya ang babae at mukhang malabong atakihin siya kapag nasa harap niya ito.

Mukha iyon ni Phoebe habang natutulog pero umagaw pansin ang collarbone nito hanggang bago magdibdib. “What? Wait…” biglang sumingit sa isip niya ang mga panahon na nag-therapy ang kapatid niya dahil sa anxiety at mas lalo iyong lumala. “Kuya…no…no…” iling ni Astrid. “What are you doing?!” dumadagundong ang boses ni Drew kaya nabitawan niya ang hawak-hawa. Nakita ni Drew iyon at agad na pinulot.

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.

Inilabas ko iyon at nakitang may dalawang mensaheng pinadala ni Jessica. Anxiety hits my system. May mali ba ako nagawa roon sa drawing? Inalala ko kung mayroon ba o wala. Sinunod ko lang din naman ang litrato na nakita ko sa G****e. Ilang sandali ko pang tinitigan ang pangalan ni Jessica sa aking screen bago napagdesisyonan na buksa iyon. Maluwag ang naging paghinga ko nang makitang wala siyang reklamo roon sa drawing ko ngunit agad na nanakit ang ulo nang makita kung saan patungkol ang kanyang mensahe.

Napangiti si Elina bago siya niyakap. Mas lalong naging emosyonal ang lahat. Biglang tumayo si Mia. May dala na naman itong drawing. "Attention!" Masigla niyang sigaw. Napatawa ang lahat. Ipinakita niya ang kanyang bagong drawing. Naroon sina Alexander, Sophia, ang baby sa tiyan ni Sophia, Elina, Harold, Cassandra, Monica, Isabella... At siya. Sa itaas ng larawan ay nakasulat ang:

Hindi niya alam kung bakit, pero kusa niyang binuksan ang drawing niya kanina. Sa canvas, makikita ang isang batang babae at isang lalaking may hawak na bulak at gamot. Eksena iyon ng pag-aalaga sa sugat katulad ng ginawa ni Kaizer noong nasa hospital siya. Hindi niya alam kung bakit iyon ang naisip niyang iguhit. Basta habang ginagawa niya, parang mas naging payapa ang pakiramdam niya.