Anxiety Drawing Novels & Stories

This is for our family,’ sa isip-isip niya. Bahagyang kumalas si Yvee sa yakap at tiningnan ang papel sa sahig. “Ano ‘yan?” pag-iiba niya nang usapan. Mas nakakaramdam siya ng guilt sa sinabi ng anak niya dahil masyadong kumplikado ang sitwasyon nila. Sino ba naman ang inang ayaw maging masaya ang anak niya? Agad namang kinuha ni Atlas ang papel. Drawing iyon ng apat na stick figures. Isang babae, isang lalaki at dalawang maliit na bata sa gitna. May maliit na bahay rin sa gilid.

Pinilit niyang alisin iyon sa isip, ngunit ang bawat paghinga ay paalala ng lalaking minsang minahal at ngayo’y pilit bumabalik sa kanyang mundo. “Mommy! Look at my drawing!” Masiglang sigaw ni Anchali, halos mabasag ang mga salamin ng buong bahay. Natauhan si Aurelia, mabilis na pinatay ang gripo, at nagpunas ng kamay sa tuwalya. Sa sala, natanaw niya ang anak na nakaupo sa carpet, nakakalat ang mga krayola at papel. Nakataas ang hawak nitong drawing na puno ng kulay—isang bahay na may tatlong tao sa labas, si Mommy, si Daddy, at si Anchali, lahat nakangiti, hawak-kamay.

taas kilay na tanong nito. Lumunok ako ng laway bago nagpatuloy sa pagsasalita. "Pansin mo naman ata sa drawing na nag-iisa lang siya at puro black 'yung nasa paligid niya. Ibig sabihin sa murang edad, nakakaramdam na siya ng stress. Yeah, it's just a simple drawing pero diyan niya nae-express kung ano ba ang nararamdaman niya"paliwanag ko sa kaniya.

Ang natitira na lang ay ang lalaking handang makinig at handang maghintay. "Mommy, look!" tawag ni Liam mula sa kaniyang maliit na mesa. "I drew a picture of us po!" Tumayo ako para lapitan ang anak ko. Sa drawing ni Liam, may tatlong tao, isang babae, isang lalaki, at isang batang nasa gitna nila na nakahawak sa mga kamay nila. Ang lahat ng drawing ay may malalapad na ngiti.

" Patuloy ni JV. Napatingin si Adee sa seryosong mukha ni JV. "Teka may ibibigay nga pala ako sayo..." May kinuha si JV sa bag nya. Isang sketchbook. May nakasulat sa cover nito. "Ito ang 'Vanishing Sadness Sketchbook'. Idodrawing mo dito yung bagay o pangyayari na nagpapalungkot sayo at sa likod ng drawing ay isusulat mo yung wish mo para mapawi yung lungkot mo. Sounds childish noh? Nakita ko lang ito sa bookstore nung namasyal ako. Use it, I guess it’s effective."

Agad na nakuha ni Jeselle na dapat siyang dumaan dito kaya naman ay agad na rin siyang naglakad. Agad niya namang napansin ang mga drawings ng kaniyang mukha na naka-frame at nakalagay sa stand. Napansin niyang ang mga unang drawing ay hindi masyadong nakuha ang kaniyang mukha ngunit habang papalapit na siya nang papalapit sa loob ay ang siya ring pagganda nang pagganda ng pagkakaguhit nito na hanggang sa dumating na nga siya sa isang puting pagoda ay nakita niya ang isang may kalakihang frame na laman ang kaniyang iginuhit na mukha na napakaganda. "Matagal din bago ko natapos ang mga drawing na 'yan," wika ni Alex at agad siya ritong napatingin.

Mahilig siyang magdoodle at magdrawing ng kung sinu sinong anime characters. Jim scrutinously draws a girl sniffing a rose. I always got amazed of how he always draw beautifully. Nagkunot siya ng noo habang tinititigan ang ang drawing. "Pangit." aniya. Hindi ko alam kung talagang napangitan siya sa gawa niya o niyayabangan niya lang ako. Ibinilog niya ang tissue sabay tapon sa trash bin. The wind chimes sound when someone entered. Napalingon ako as usual. Dumiretso ang customer sa counter para mag order. Si Jim ang nag asikaso habang ako ay lumilibot ang tingin sa coffee shop.

Takang tanong nya at nakasimagot pa itong tumingin sakin. "Oo nga, ayaw mo ba nyang drawing ni mommy? Ayos naman ah--" "Mommy naman, aso yong pinapa-drawing samin ni Teacher hindi aso na buto-buto, para syang kalansay oh. Baka isipin ni teacher na may aso tayo tapos ganyan yong katawan, baka akalain nyang di natin pinapakain." Ewan ko ba kung matatawa ako o malulungkot kase parang ayaw nito sa drawing ko.

Pinanood niya lang ako habang nagsisimula akong mag-sketch ng tanawin sa labas. Sa loob ng ilang oras, ang tanging tunog ay ang pagkiskis ng uling sa papel at ang mahinang pagpindot niya sa kaniyang computer. Ito ang kapayapaang pangarap ko—isang kapayapaang walang halong dugo o takot. Nang mapagod ako sa pag-drawing, lumapit ako sa kaniya at sumandal sa kaniyang balikat. "Salamat, Alexander. Para sa araw na 'to."

“Ah, ano… pwedeng humiram si Axcl ng sasakyan mo? Bibili sana kami ng uulamin natin ngayong tanghalian,” Tumango ako. “Nasa lamesa ang susi brute,” sabi ko kay Axcl at umalis sa harapan nila. Pumasok ako sa kwarto para hanapin ang gamot kong pampakalma. What’s happening? Bakit umaandar ang anxiety ko? Umupo ako sa kama at sinubukang alisin sa utak ko ang nakita kong larawan ni Andania kanina na duguan. I must be tired. Humiga ako sa kama at sinubukang matulog. I’m thinking a lot. Kathang-isip ko lang lahat nang nakita ko kanina at hindi totoo ‘yon.