Anxiety Drawing Novels & Stories

At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas: Ang guilt. Ang regret. Ang fear ng completely losing Mia. Ang longing to be chosen again. Ang hope… kahit maliit. His strokes were messy at first. Pero habang tumatagal, nagiging firm, nagiging focused, nagiging totoo. He wasn’t drawing for work. He wasn’t drawing for the gallery. He wasn’t drawing to impress anyone. He was drawing to breathe. And before he realized it… He drew Mia.

Mga simpleng drawing ng isang bata. Mga dinosaur. Mga kotse. Mga superheroes. Bahagyang napangiti si Daveron. Ngunit habang isa-isang binubuklat ang mga pahina ay may kakaiba siyang napansin. Sa halos lahat ng drawing ay may isang babaeng may mahabang buhok. Nakangiti at may nakasulat na, Mommy. Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit. Ngunit pamilyar ang mukha ng babaeng iginuhit.

“Mas importante pa ba ang picture kaysa sa kamay mo? Paano ka magdo-drawing kung na-injured ito ng todo?” Napangiti ng mga salitang iyon si Analyn. Natutuwa siya na mas importante pala kay Anthony ang pagdi-disentyo niya. Hindi niya naisip kasi kanina iyon. Ang tumatakbo lang sa isip niya ay mapapagalitan silang dalawa ng ama kapag nalaman ni Anthony ang nangyari sa larawan ni Ailyn at sa pagkabasag ng picture frame. Natatakot din siya na pagmumulan na naman nila ng away ang nangyari, at baka humantong pa sila sa hiwalayan kapag nagkataon. Napalingon si Analyn sa ama. Nakita niyang naroroon pa rin ang takot sa mukha nito. Muli siyang nagbaling ng tingin kay Anthony.

And somehow, after everything they survived, the familiarity of it all felt comforting instead of overwhelming. “Mama,” Alexion suddenly asked while holding up his drawing proudly, “does this look like our family?” Everyone looked toward the paper immediately. The drawing itself looked exactly like something made by a child crooked stick figures, uneven coloring, random giant hearts floating everywhere but what made the room quiet was the fact that every single person was there. Dera. Alex. The triplets. Lora. Ji Lian. Even Jian. Drawn slightly higher near the corner of the page beside a badly shaped cloud.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.

Si Kian, bitbit ang isang piraso ng papel na may drowing ng tatlong stick figures na may kulay green na crayon. "Mommy! Look at my drawing!" excited na sigaw ng anak ko habang ipinapakita ang papel sa akin. "Ito po ikaw, ito ako, at ito si Mister Masungit! See? He has no smile po dyan kasi lagi siyang angry." Tiningnan ni Ezekiel ang drowing ni Kian. Lumapit siya sa bata, lumuhod para mapantayan ito, at seryosong pinagmasdan ang palpak pero cute na gawa ng anak niya.

Parang pati ang araw ay takot pumasok. Sa loob ng silid ng kanyang mga magulang, tahimik na nakaupo si Ayesha sa gilid ng pintuan. Dala-dala niya ang isang larawang iginuhit niya noong gabi bago ang libing. Isa iyong drawing nilang apat—si Mommy, si Daddy, siya, at si Anjo na nakangiti, may bitbit pang lobo. Isang paalala na minsan, sila ay buo.

Sobrang abstract ng pagkakaguhit—malabo pero kapansin-pansin ang imahe ng isang matanda na may akay-akay na tatlong maliliit na bata habang nakatalikod. Hindi ito galing sa internet. Mukha itong drawing ng isang maliit na bata. Bahagyang dinaluyong ng kakaibang kaba ang dibdib ni Jaxon habang pinalalaki ang litrato sa screen. Nanliit ang kanyang mga mata, puno ng selos at matinding pagdududa ang kanyang boses nang bumulong siya sa tila bakanteng silid.

Pero sa loob-loob niya: You won’t know a thing, Zayed. Hindi ako nagpapahuli. Hindi ako pumuputok. Nang umalis ito, ibinalik ni Gray ang tingin kay Alliyah. “Anong dino-drawing mo?” tanong niya. Dahan-dahang inabot ng bata ang papel. Isang drawing ng isang malaking bahay… …at isang babae na nakahawak sa kamay ng isang batang babae.

bulong niya, halos mamilipit sa takot. Unti-unti siyang tumayo, nanginginig ang mga kamay habang lumapit sa isang malaking drawing na natatakpan ng tela. May kung anong kaba sa kanyang dibdib habang inaalis niya ang takip. Nang bumagsak ang tela sa sahig, nanlaki ang kanyang mga mata.