Azrael Dc Novels & Stories

saad niya bago niya pinatay ang tawag nito bago pinakatitigan ang ginawa niyang breakfast "What the hell i'm freaking doing?" reklamo ni Azrael bago niya iniwan ang ginawa niyang breakfast upang makapaligo at makapag-ayos na papasok sa opisina niya. Nang makapagbihis na si Azrael ay kinuha na niya ang susi ng kaniyang kotse at lumabas na ng kaniyang condo. Agad siyang sumakay sa kotse niya at umalis na patungong opisina niya, miya-miya pa ay tumunog ang cellphone nita at nang makita niyang ang investigator ang tumatawag ay sinagot niya ito agad.

paalala ko habang sumusunod sa kaniya patungo sa malawak na foyer. Bumukas ang malaking pintong kahoy at pumasok si Azriel, bitbit ang kaniyang leather briefcase at isang maliit na paper bag mula sa isang kilalang pastry shop sa Makati. Bakas pa rin ang kaunting pagod sa kaniyang mukha, pero nung makita niya si Zion na patakbong lumalapit, agad na lumambot ang kaniyang ekspresyon.

“May fashion show pa ako next week. My gosh. Ayokong ma-stress, Athena. Sila na lang kaya magtrabaho rito? Anong gagawin natin sa mga cartel? We’re not heroes, duh.” Isang maikling buntong-hininga ang pinakawalan ni Athena. Kilala niya si Azyl. Ganyan ito magsalita kapag alam nitong delikado ang pinapasok nila, kapag ramdam na nito ang paparating na gulo pero ayaw pang aminin. Sumulyap siya sa phone na nasa dashboard at napansin ang papasok na tawag. Ang pangalan ni Zeus ang kumislap sa screen.

Julian hissed, his forehead resting against mine for a split second. “Huli na ang lahat, Julian,” I said, pushing him back. “I’m already broken. You’re the one who brought me here, remember?” Pumasok kami sa Diamond Lounge. Prince Azrael was standing by the window, a glass of blue wine in his hand. He was younger than I expected, with olive skin and eyes that looked like they had seen too many wars and too many women. “Ah, the legendary Ivy Heights hospitality,” Azrael smiled, his voice deep and smooth. “Madame Viveca was right. The emerald of Zandoria looks better on a beautiful woman than on a velvet cushion.”

Ang mukha ni Azrael na may bahid ng dumi, ang mahahaba at bako-bakong daliri nito habang naghihiwa ng gulay, at ang seryosong titig sa niluluto na tila ba iyon ang pinakaimportanteng bagay sa mundo. Kinabukasan sa klase, habang pinagmamasdan niya ang likod ng binata paalis, hindi namalayan ni Astrid na napuno na niya ang isang buong pahina ng notebook. Isang pangalan lang ang paulit-ulit na nakasulat. Azrael. Nawala ang papel na iyon kalaunan, pero ang bawat letra, tila ba nakaukit na sa puso niya—mga markang hinding-hindi na mabubura.

Pero sana ay mahanap siya nito. Sabay kaming napatingin ni Brandon sa paparating na yate. Malaki ang yate na dumating ngayon. Hindi namin namalayan ni Brandon na nasa tabi na pala namin si Rozen. "Anong ginagawa ni Azrael dito?" tanong nito sa sarili. "Azrael Morthon?" tanong ko kay Rozen.

Wait—may koneksyon ba talaga siya sa Nightshade? I stared at his photo embedded at the top of the file. Dark brown eyes, colder than they should be. Hair perfectly styled. Lips set in a line that didn’t hint a single ounce of warmth—far from the Niko I know. Azrael Nikolai Mordecai. And suddenly, the name didn’t sound unfamiliar anymore. It sounded like a warning—I guess? I should be careful around him and If he really has something to do with the nightshade, then… I must stay close to him.

tanong niya. "They let my parents die, I want to know what happen that day at sino ang dapat kong sisihin," sagot ko habang naka-kuyom ang kamao. "They know who killed my parents." I AM WAITING for Ross and Riggs here in my hotel unit. I asked them to bring me that man that I found out his name is Azrael. I have no choice but to take him in my own way. Pen already investigated him and found out that he himself is not a threat.

Halos madapa pa ako sa pagbaba sa escalator dahil may umalingawngaw na putok ng baril. Nanginginig man ang tuhod ay pinilit kong makarating sa opisina ni Azrael kung nasaan nga si Rail na may sout na headphone. Sumunod naman dumating ay si Azrael na dala ang dalawang bag at may laruan pa sa kamay niya.

Magkakaanak na ulit kami ni Azrael, magiging kuya na si Ryo. Tiningnan ko si Azrael, umaasang makikita ko sa mukha niya ang ngiti at saya kahit galing sa hindi magandang tagpo kanina. Pero hindi 'yon ang bumungad sa akin. Nakaupo siya, nakatitig sa harapan, pero para bang nasa ibang mundo siya. "Azrael?" mahinang tawag ko. Tumango siya, pilit na ngumiti. "That’s good news."