Novel & Cerita Bad Engineer ถ่านไฟเก่าวิศวะ

ทักษ์ดนัยหันไปหาลูกสาวคนเล็กของเขา “เวนิสจะช่วยอะไรพี่ๆ ได้บ้างคะ” “เราจบวิศวะคอมฯ มา ก็ช่วยงานในส่วนของวางระบบ ทำโปรแกรม และคุมฝ่ายบริหารงานบุคคลไง ช่วยได้อยู่แล้ว”

ิ้งไว้ให้ศัตรูเดินเล่น ช่างเป็นการเดินหมากที่โง่เขลาและอวดดีสิ้นดี ช่องโหว่นั้นชัดเจนจนแทบไม่ต้องวิเคราะห์ต่อ ฟงยังสรุปจุดอ่อนที่น่าสนใจมาให้เลือกสรร ตัวร้านกาแฟเองที่เป็นอาคารไม้เก่าๆ สภาพค่อนข้างโทรม ระบบไฟฟ้าและแก๊สที่ใช้อยู่ดูไม่น่าไว้วางใจ จากการตรวจสอบระยะไ กลพบสายไฟเก่าที่อาจลัดวงจรได้ทุกเมื่อ เหมาะอย่างยิ่งที่จะ 'เกิดอุบัติเหตุ' อย่างเพลิงไหม้ หรือแก๊สรั่วโดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้ง่ายในยามวิกาล

📌พระเอก: บาส ( หล่อรวย ลูกมาเฟีย ) ชื่อจริง-นามสกุล: ปรินทร์ อัครมหาศาลฐีกูล บุคลิก: พี่ว้ากสุดโหดประจำคณะวิศวะฯ เจ้าของฉายา "วิศวะปากหมา" เป็นคนตรงไปตรงมาจนดูดิบเถื่อน เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลที่มีอิทธิพลล้นมือ ถึงจะด่าเก่งและดุแค่ไหน แต่ความจริงคือ "คลั่งร ักมะปราง" มาตลอด แม้จะถูกปฏิเสธก็ยังไม่ถอย จนกระทั่งเกิดเรื่องที่ทะเล ความเป็นเจ้าของในตัวเขาก็ปะทุขึ้นแบบถอนตัวไม่ขึ้น

นังน้ำตาลนี่ช็อตยิ่งกว่าการไฟฟ้าอีก ขอให้ได้กับ วิศวฯไฟฟ้า เหมาะสมกับมันดีฉันขอแช่ง “ก็จริง มึงมโนคนเดียวค้า...เขาไม่ได้ชอบมึงเนาะ” อันนี้ก็ถูกอีก...แต่แล้วไงวะ แฟนเก่าก็คือแฟนเก่า ถึงจะเป็นแฟนของฉันคนเดียวก็เถอะ

คำพูดของอ‍วัชทำคนฟังทางปลายสายหัวเราะชอบใจ “ผมเป็นวิศวกรโรงงานอุตสาหกรรมนะเฮียไม่ใช่วิศวโยธาจะได้ตรวจงานก่อสร้างได้”

คณะบริหาร "เดินผ่านทุกวัน ไม่เคยเห็นว่าเขาจะสนใจเลย พรุ่งนี้กูไม่ไปแล้วนะ เบื่ออีตานั่น แซวอยู่ได้" คาเทียร์บ่นพึมพำ เธอไม่ชอบผู้ชายเรียนวิศวะเลย ถึงพ่อเธอจะเป็นศิษย์เก่ามาก่อนก็เถอะ ผู้ชายท่าทางเถื่อน ๆ พวกนั้น ไม่พ้นนิสัยก็คงเถื่อนไม่ต่างกัน

"อันนั้นผมไม่แน่ใจครับ เพราะมันผ่านมาตั้งเกือบสิบปีแล้ว" "แกเคยได้ยินมั๊ย ที่เขาพูดกันว่าถ่านไฟเก่ามันจุดติดง่าย" "ครับ แต่มันคงไม่เกิดกับผมหรอก" "คำว่าคงไม่เกิด แต่อาจจะเกิดก็ได้นะ"

มโนราห์ชี้ไปที่ปีก "แกนไฮดรอลิกหัก ตัวขับดันพังยับเยิน... ที่นี่ไม่มีอะไหล่เกรดกองทัพให้เปลี่ยนหรอกนะ" "เราไม่มีอะไหล่เกรดกองทัพ..." นาราหยิบแผ่นเหล็กสนิมเขรอะและมอเตอร์พัดลมระบายอากาศเก่าๆ ขึ้นมา "แต่เรามี 'จินตนาการ' และ 'ขยะ' เหลือเฟือ... เชื่อมือช่างวิศวะคอมฯ ที่ชอบรื้อของเล ่นตอนเด็กๆ ไหมล่ะ?"

เขาคือ…คิเร็น รุ่นพี่มหา’ลัย เรียนวิศวะฯ ชื่อของเขาแทบไม่มีใครไม่รู้จัก แม้แต่ตัวน้ำขิงเองก็เช่นกัน เขานั่งเคาะปลายบุหรี่เบาๆ ปล่อยขี้เถ้าร่วงหล่นลงบนพื้นคอนกรีต สายตาคู่นั้นที่มองมานิ่งๆ ทำหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอรีบเบือนหน้าหนีเร่งฝีเท้าออกจากตรงนี้แทบจะทันที

"ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ครับผมอายุน้อยกว่า" "อ่อ ครับๆ" "ผมเรียนวิศวะที่มหาลัยที่ญี่ปุ่นมาครับ ถ้าเทียบเกรดก็น่าจะอยู่ปีสาม"