Bahing Ng Bahing Sa Umaga Romane & Geschichten

Home. Bahagya siyang napapikit nang dumampi ang pang-umagang hangin sa mukha. Ang dalawang bundok sa unahan ay parang magkasintahan na magkadikit at hindi mapaghihiwalay ng kahit na anong unos at bagyong dumating.

Ang umaga ay dumating na may kakaibang katahimikan. Hindi na ito ‘yung uri ng tahimik na may banta, kundi tahimik na may kasamang paghinga ng bagong simula. Sa loob ng bahay, ang mga kurtina ay bahagyang sumasayaw sa ihip ng hangin, at sa unang pagkakataon, may amoy na ng tinapay at kape — hindi ng dugo o usok.

( Emeryn’s POV ) Napakatahimik ng umaga. Iyong klase ng katahimikan na parang ayaw kong sirain kahit isang buntong- hininga man lang. Ang liwanag ng araw ay marahang sumisilip sa mga kurtina ng veranda, hinahaplos nito ang balat ko na parang paalala na may bagong simula na naman.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ng binata. ALAS SYETE ng umaga sabog ang buhok ay sumaglit ako sa balcony ng bahay. Laking pasalamat ko't tumila narin ang ulan at sumikat na ang ginoong araw. Amoy basang lupa ang paligid. May mga bakas ng hamog sa mga dahon ng puno at halamanan. Maganda ang salubong ng umaga, masarap ang sinag ng araw na tumama sa balat ko. Tiningala ko ang kawalan. "Good morning sunshine," bati ko sa umaga na hinimas ang tiyan ko.

Maagang gumising si Lennah isang umaga, pinagmamasdan ang araw na unti-unting sumisilip sa bintana ng kanyang maliit ngunit maaliwalas na apartment. Ang hangin ay malamig, at ang liwanag ng umaga ay nagdadala ng kakaibang pag-asa. Sa wakas, naramdaman niyang may bagong simula siyang haharapin—isang pagkakataon upang iwanan ang sakit ng nakaraan at yakapin ang isang mas maliwanag na kinabukasan.

Kinabukasan – Alas Nueve ng Umaga Nagising si Ana sa masarap na simoy ng hangin na pumapasok sa bintana. Ang araw ay tila mas maliwanag kaysa karaniwan, at may kakaibang saya sa paligid. Sa loob ng puso niya, may nararamdamang excitement na hindi niya maipaliwanag.

“Actually… doble pa nga.” Doon ako tuluyang napatigil. Parang may malamig na dumaan sa likod ko. “Wait… what?” Napaupo ako nang maayos, nawawala yung kaninang pagod at katamaran. “Anong ibig mong sabihin na doble?” Bahagya siyang nagkibit balikat, pero halata kahit sa kanya, nagtataka rin siya. “That’s exactly why I’m bringing it up. Nakakapagtaka.”

Bahagya pa niyang kinagat ang ibabang labi ng binata at dinaanan ng kanyang dila. Napangiti si Yael dahil hindi manlang lumaban ang dalaga sa ginawa niyang kapangahasan. Pinalalim niya ang halik sa labi ng dalaga at naging malikot ang dila sa loob. Pilit niyang hinuhuli ang munting dila ng dalaga na naging malikot na rin. Ayaw magpatalo nito, kinabig niya ang batok nito upang palalimin pa ang halik. Halos ayaw niyang pakawalan ang labi nito ngunit kailangan na niya bumitaw bago pa sila kapusin ng hininga.

The Rhythm of the Guard Alas-syete pa lang ng umaga, pero ang sikat ng araw na tumatama sa malalaking bintana ng dining area ay tila nagbibigay ng babala na magiging mainit at puno ng tensyon ang araw na ito. Ang amoy ng bagong luto na garlic rice, ham, at ang matapang na aroma ng kape ay pumupuno sa hangin, pilit na binabasag ang nakabibinging katahimikan ng mansyon.

Tahimik ang umaga sa maliit na barangay sa gilid ng Maynila. May mga manok na tumitilaok, mga batang nagtatakbuhan sa makitid na eskinita, at ang amoy ng bagong saing na kanin na humahalo sa hangin. Sa isang lumang bahay na yari sa kahoy at yero, maagang akong nagising bago pa man sumikat ang araw.