Bahing Ng Bahing Sa Umaga Novels & Stories

Lorelei Alas diyes na ng umaga ako nagising dahil sa pagod kahapon galing sa outing namin sa Batangas. I kept my eyes closed because I was too lazy to get up. Subalit bakit pakiramdam ko hanggang dito sa k'warto ko parang naamoy ko ang bango ni Matthias. Arghh nahihibang na siguro ako dahil kagigising ko lang amoy na ni Matthias, ang iniisip ko.

Kasama nila si Margareth sa bahay at bigla akong nakadama ng takot sa isiping iyon. "Kaninang umaga ay okay naman siya, bukod sa pagsinghot at pagbahing," nakangiting tugon ni Margareth. "Pero check pa rin natin mamaya. Mahirap na, alam naman natin na may edad na si Mommy at si Daddy. Hindi na nga dapat sila napapagod at nag-iisip ng kung ano-ano."

Ang umaga ay dumating na may kakaibang katahimikan. Hindi na ito ‘yung uri ng tahimik na may banta, kundi tahimik na may kasamang paghinga ng bagong simula. Sa loob ng bahay, ang mga kurtina ay bahagyang sumasayaw sa ihip ng hangin, at sa unang pagkakataon, may amoy na ng tinapay at kape — hindi ng dugo o usok.

( Emeryn’s POV ) Napakatahimik ng umaga. Iyong klase ng katahimikan na parang ayaw kong sirain kahit isang buntong- hininga man lang. Ang liwanag ng araw ay marahang sumisilip sa mga kurtina ng veranda, hinahaplos nito ang balat ko na parang paalala na may bagong simula na naman.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ng binata. ALAS SYETE ng umaga sabog ang buhok ay sumaglit ako sa balcony ng bahay. Laking pasalamat ko't tumila narin ang ulan at sumikat na ang ginoong araw. Amoy basang lupa ang paligid. May mga bakas ng hamog sa mga dahon ng puno at halamanan. Maganda ang salubong ng umaga, masarap ang sinag ng araw na tumama sa balat ko. Tiningala ko ang kawalan. "Good morning sunshine," bati ko sa umaga na hinimas ang tiyan ko.

Maagang gumising si Lennah isang umaga, pinagmamasdan ang araw na unti-unting sumisilip sa bintana ng kanyang maliit ngunit maaliwalas na apartment. Ang hangin ay malamig, at ang liwanag ng umaga ay nagdadala ng kakaibang pag-asa. Sa wakas, naramdaman niyang may bagong simula siyang haharapin—isang pagkakataon upang iwanan ang sakit ng nakaraan at yakapin ang isang mas maliwanag na kinabukasan.

Kinabukasan – Alas Nueve ng Umaga Nagising si Ana sa masarap na simoy ng hangin na pumapasok sa bintana. Ang araw ay tila mas maliwanag kaysa karaniwan, at may kakaibang saya sa paligid. Sa loob ng puso niya, may nararamdamang excitement na hindi niya maipaliwanag.

“Actually… doble pa nga.” Doon ako tuluyang napatigil. Parang may malamig na dumaan sa likod ko. “Wait… what?” Napaupo ako nang maayos, nawawala yung kaninang pagod at katamaran. “Anong ibig mong sabihin na doble?” Bahagya siyang nagkibit balikat, pero halata kahit sa kanya, nagtataka rin siya. “That’s exactly why I’m bringing it up. Nakakapagtaka.”

Bahagya pa niyang kinagat ang ibabang labi ng binata at dinaanan ng kanyang dila. Napangiti si Yael dahil hindi manlang lumaban ang dalaga sa ginawa niyang kapangahasan. Pinalalim niya ang halik sa labi ng dalaga at naging malikot ang dila sa loob. Pilit niyang hinuhuli ang munting dila ng dalaga na naging malikot na rin. Ayaw magpatalo nito, kinabig niya ang batok nito upang palalimin pa ang halik. Halos ayaw niyang pakawalan ang labi nito ngunit kailangan na niya bumitaw bago pa sila kapusin ng hininga.

Tahimik ang umaga sa maliit na barangay sa gilid ng Maynila. May mga manok na tumitilaok, mga batang nagtatakbuhan sa makitid na eskinita, at ang amoy ng bagong saing na kanin na humahalo sa hangin. Sa isang lumang bahay na yari sa kahoy at yero, maagang akong nagising bago pa man sumikat ang araw.