Bakit Lumalabo Ang Mata Mga Nobela at Kwento

Biglang nanlaki ang mata ko na parang nakakita ng multo. Nakatingala pa ako sa kanya kaya naman nang magbaba siya ng tingin sa akin ay nagtagpo ang aming mga mata. Bigla akong natameme ngunit madali kong ipinilig ang aking ulo. Hindi maaari, hindi maaaring palagi na lang akong nalulunod sa titig ng nilalang na ito! Magpapaalbularyo na talaga ako sa susunod na araw dahil delikado ako kapag nagtagal pa ito!

Muling idineretso ko ang aking mga mata sa unahan, puting kisame talaga. Ilang beses kong iminulat at isinara ang pares na mata ko. Para kasing may nakabara na kung ano ro'n, nanlalabo ang aking paningin. Kinapa ko ang parteng iyon kaya nalaman ko'ng mamamasa-masa pala ang aking mata. Umiyak ako?

Lola’s POV Ang mga mata ng kabataan ay parang salamin—kahit anong itago mo, nakikita nila ang apoy, ang sugat, at ang lihim. Pero minsan, kahit sila mismo, hindi alam kung ano ba talaga ang nakikita nila.

"Mukha na po ba talaga akong nilabasan ng bata sa katawan?" Humigpit ang pagkakahawak ko sa knob nang mas pumungay pa ang mga mata nito sa pagngiti! Putik, nakatutunaw kaya pina-landing ko na lang ang mga mata sa dibdib nito! Pero Diyos ko naman, nakalantad niyang pang-itaas na parte ng dibdib nito ang bumungad at tila kumindat naman sa akin! Bakit ba bigla-bigla na lang nagpapakita ng skin ang lalaking ito?!

Parang may kung anong bumara sa kanyang lalamunan ng wala sa oras habang nakatingin dito. Ang mga mata nito ay nakakatakot at halatang galit na galit dahil sa nangyari. Bigla niyang ipinilig ang kanyang ulo ng wala sa oras dahil bakit parang napaka pamilyar ng mukha nito? Nagkita na ba silang dalawa?

Malabo atang natumba ka lang talaga sa bike mo at ngayon ay kailangan ka pang iXray. Tinitigan ko ang mukha niya. Ang mata nito at ang pilik mata. Ang hahaba. Ang ilong na medyo matangos din. Ang labi niya na manipis at ... napalunok ako at napaiwas. Maya maya ay bumalik na naman ang mata ko sa labi niya. Medyo maputla ito at ... umiling ako. Burahin ang maduming isip Via.

Alam kong pati sila matatakot sa itsura ko. Habang malalim ang iniisip ko, bigla na lang humangi. Huli na nang matakpan ko ang mata ko. Ramdam ko ang sakit na dinulot ng alikabok sa mata ko. Kinusot pa ko ito nang matindi kahit alam kong hindi ito basta-basta matatanggal. Mas lalo lang nitong pasasakitin ang mata ko. Hindi na ako matataka kung namumula na ang mata ko.

saad ni Lola habang naghahain na. “Hindi ko rin po alam La, parang wala siyang alam sa mundo.” Umupo na ako at kinuha ang kutsara, ganun na rin si Lola saka kami sabay na kumain. “Wala akong tiwala sa mga mata niya.” biglang saad ni Lola sa matahimik naming pagsasalo. Kunot noo ko naman siyang tiningnan, bakit sa mga mata bumase si Lola? Dahil ba berde ang kulay non? Ang astig kaya parang mata ng mga asong lobo sa mga palabas.

nakangiting sabi niya at kumikinang pa ang kanyang mga mata. Bakas sa boses ni Lolo na mahina na ang kanyang baga at namamaos na ang boses. Namumuti na rin ang mga mata pero pustora pa rin si Lolo na parang bagets at kitang-kita na masaya siya.

Dahilan upang manlaki ang aking mga mata dahil sa gulat. Malaya na muling bumalandra na naman sa kanya ang aking katawan, lalo at nasa ibabaw ko na ito habang namumungay ang mga matang pinapasadahan ako ng tingin sa aking kabuohan. "So now...can I have my breakfast please?" Kagat na labi na sabi niya noong muli akong sunggaban sa aking labi. Nagpupumiglas pa ako noong una.