Bakit Naghuhukay Ang Aso Novels & Stories

"Bakit ka ba takot sa aso. Mabait ang aso ko, kaya hindi ka niya kakagatin." "Huh? Ano kasi, takot lang ako. Pwede ba paalisin mo na siya, natatakot ako." "Ganun ba, okay." Tinawag niya ang aso sa pangalang Browey. Nararamdaman ko ang paglapit ng aso, kaya mas mahigpit pa akong napayakap sa kanya. Kinaausap niya ang aso, na parang isa ring tao. Kalaunan, hindi ko na naramdaman ang aso. Tila'y lumayo na yata ito. Umalis ako sa pagkayakap sa kanya, kasabay nito ang pagtalikod ko. Nag-umpisa kami muling maglakad hanggang sa makarating kami sa sasakyan.

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

Nang biglang kumahol ang aso. Nakita siya ng isang asong nakagapos sa tabi ng puno dahilan para kahulan siya nito dahil hindi iyon ang amoy ng kanyang among si tricia. Ang aso na iyon ay alaga ni tricia' Ngunit hindi siya nakilala nito dahil sa hindi siya ang tunay na tricia. Napatakbo ng mabilis si sofia nang walang nakakapansin.

Napahawak ako sa noo ko. “Parang aso’t pusa tayo.” Ngumisi siya. “Depende. Ikaw yung pusa.” “Bakit ako pusa?” “Kasi mataray.” Nanlaki mata ko. “At ikaw aso?” “Obviously.” “Why?” “Kasi hinahabol kita.” Natigilan ako. Literal. Hindi ako agad nakasagot. At nakita niya ‘yon. Ngumisi ito lalo.

Ayaw akong lubayan ng tingin kaya naman naiilang ako lalo. “May mga kinupkop kami rito na mga aso’t pusa. Ang gagawin mo lang ay pakakainin sila tuwing umaga—kapag naririto ka nang maaga, sa tanghali rin at kapag pagabi na. May mga binili akong pagkain nila riyan sa loob. Huwag kang mag-alala dahil mababait naman ’yan sila at naturukan na rin ng anti-rabies nitong nakaraang buwan lang.” Nabaling sa itinuro nito ang atensiyon ko at hindi naka-imik. Tatlong aso iyon at isang pusa na bagamat mukha talagang galing kalye ay masisigla naman kumilos.

Bigla siyang natuliro nang makarinig ng tahol ng aso. "Shit! Saan ako dadaan?" she curse herself while looking around. "Hindi ako maaring manatili dito dahil baka maamoy ako ng aso." bulong niya sa kaniyang sarili. Napalabas ng kuwarto si Mishelle nang marinig ang tahol ng kanyang aso. "Duki!" tawag nito sa kanyang aso na hindi tumitigil ng tahol. Sinundan niya ng tingin ang tinatahulan ng aso. Madilim sa bahaging iyon at alam niyang may nakikita ang aso na hindi niya nakikita.

Malakas kong sigaw sa kanya habang nakatitig na naman siya sa mga aso. “Bakit ka ba laging nand’yan?” tanong ko sa kanya nang makalapit ako sa kanya. “Mga aso ‘yan,” Ani ko habang itinuturo niya ang mga aso na nasa kulungan. Hindi ko naman mapigilang magtaka habang itinuro niya rin ang kanyang sarili. “Aso?” Mabilis akong umiling dahil sa sinabi niya habang nakaturo pa rin siya sa kanyang sarili.

MAGGIE ANG LAKAS ng kalabog ng dibdib ko. Sinundan ko ng tingin ang asong papalayo. "Ano ba yan manong? Muntik na tayong makasagasa ng aso. Hindi ka kasi tumitingin sa kalsada eh." Sermon ko kay manong. "Bakit ako? Ikaw yung nagtatanong sa akin dyan na tingnan ko yung labi mo kung masyadong mapula eh." Angal nya.

Baka mamaya siya na naman ang ipakain sa aso dahil trespassing siya! Umiiyak si Thelma habang tumatakbo palayo. Hindi talaga mawala sa isipan niya ang nakita niya kanina. Baka mamaya maamoy ng aso na nagpunta siya doon at habulin siya. Ganito pala sila? Papatayin nila ang mga taong may kasalanan sa kanila?

Paano, biglang may umalulong na aso. "Hey, is that normal?" tanong niya. Medyo may takot sa boses. Hindi na bago sa akin iyon. Ilang beses ko ng naririnig. Pero hanggang ngayon, may kakaibang kilabot pa rin ang hatid sa akin ng alulong ng aso.