Bakit Naghuhukay Ang Aso นิยาย & เรื่องราว

Sa bahay kasi namin ay nauuna kaming kumain bago ang mga katulong kaya nagtaka ako sa sinabi ni Sir Reyman. "Ano sa palagay mo? Makakakain ba ako nang maayos kung babantayan mo ako na para kang asong nakatingin sa akin at naghihintay nang bahog? Kumain ka na." Grabe naman ang isang 'to sa aso. Aso talaga? Ang cute ko namang aso.

Nakikita niyang nahihirapan ang matanda sa pag-awat ng alaga nitong aso. Nakita rin niyang binuhusan ng tubig ng ibang tao ang aso subalit hindi pa rin ito natinag sa pagkagat sa hita ng binatilyo. Akala ba ng aso ay pagkain ang lalaki? Kung hindi pa rin mapipigilan ang aso ay lalapain talaga nito ang buong binti ng lalaki.

“Uy meron ha. Di ako kumakain ng karne ng crocodile at saka ng rabbit, saka palaka, ng ahas at saka ng aso ‘no!” “Aso? Me kumakain ba ng aso?” “Oo, marami sa Baguio na kumakain ng aso.” “Yikes, ang weird.” “Weird talaga. Lalo na iyong mga koreano, ang daming mahilig sa aso. Pero bawal iyon kaya patago ang bentahan sa Baguio ng karne ng aso.” Kwento pa nito sa kanya. Napansin niya iyong sauce sa may bibig nito. Kumuha siya ng tissue at pinunasan iyon. Napatitig sa kanya si Catherine.

Ba't parang hindi lang munting nilalang ang nasa likod nito? Paano ba naman at napakalaki ng anino nito! Patuloy ang malakas na paggalaw ng talahiban hanggang sa lumabas mula rito ang isang . . . .aso Isang aso?! Bahagya akong nakahinga ng maluwag nang makita kong isang purong puting Shih Tzu iyon. Ngunit kahit pamilyar sa akin ang hayop na iyon, pinanatili ko parin ang pagiging alerto sa paligid.

Napatili din ako kaagad nang makarinig ako ng tahol ng isang aso. Aso? Nang idilat ko ang mga mata ko ay may aso nga sa harapan ko. Isang Bichon Frisé na puppy! Ang cute. Kahit ramdam ang pagkakahilo at pagkasuka ay kaagad kong kinuha at tuta na nasa harapan ko. “Waaah! Ang cute mo!” Kaagad ko iyong niyakap at sobrang lambing niya naman. Pero kanino ‘to? Bakit nasa kwarto ko?

Binuksan ko iyon at inilagay ang password. Bumungad sa akin ang wallpaper. Isang aso. Pero hindi sa aso napunta ang tingin ko. Kung hindi sa— braso niya. Yakap niya ang aso, kita ang biceps niya habang hinahalikan niya ito sa ulo. “Ang sarap sigurong maging aso…” hindi ko mapigilang bulong. “Why? Gusto mo ba ng treats?” “AY! ASO—”

"Kaamoy mo." "Pero wait, paano ka nakapasok? May aso kaya kami sa gate saka matataas ang bakod namin!" "Lahat ng gusto ko ay nakukuha ko, Thrizel." Seryoso niyang sagot. "E, paano ka nga nakapasok?" "Ang bait ng aso niyo e." "Hoy, anong ang bait ng aso namin?! Sobrang tapang no’n! Ni hindi ko nga iyon mahawakan dahil nakakatakot."

Sa maikling panahon na nandoon si Yuvan, nakita niya ang pagkamatay ng tatlong pang mga aso. "Tumawag kayo kaagad ng beterinaryo at ipatingin sa kanila kung anong problema sa mga asong ito!" utos ni Yuvan nang magsimulang mag-panic ang ibang miyembro ng kanilang pamilya. Bakit nangyayari ang lahat ng ito? Para bang nararamdaman ng mga aso ang paparating na sakuna!

"Bakit ka ba tumawag?" "Sasabihin ko saiyo pag nagpunta ka sa bahay,"seryoso ang tinig nito. Napaisip siya.Susundin ba niya ito o hindi?Nalilito siya.Hindi niya alam. "Mercy.Nariyan ka pa ba?" "Yah,"sagot niya "Ngayon mo nalang sabihin sa akin kung anuman ang sasabihin mo.Tungkol ba saan iyan?"

Saka pinihit at binuksan ang pinto ng kotye. 2:30 am, ilang oras nalang ay sisikat na ang araw. Hindi naman natagalan si Ash na bumili kung kaya't minuto lang ang binilang. "here, inumin mo 'to. Kumain Kana rin para may lakas ka mamaya!" Naroon yung sakit sa boses nya, habang sinasabi nya ang mga bagay na dapat na sakanya. Sakanya yung araw bukas pero dahil sakin nawala nalang bigla na parang bula ang mga pangarap nyang 'yon