Novel & Cerita Bakit Tulala Ang Isang Tao

Banta niya sa lalaki na may kulay pulang maskara, ang taong manok niya. Natigil siya sa pagsigaw ng mapansin na siya lang ang maingay at nakatayo. Teka, nag eenjoy ba talaga ang mga tao rito? Eh bakit parang siya lang ang masaya at nag-eenjoy?

Hindi kami nag-iisa. May isang lalaking nakaupo sa isang lumang upuan sa dulo ng silid. Hindi ko agad maaninag ang mukha niya, pero kita ko ang paraan ng paggalaw niya—masyado siyang relax, parang wala siyang pakialam sa kung anong pwedeng mangyare. Napahinto ako. "Ikaw ang dahilan kung bakit ako dinala rito, hindi ba?" tanong ko, iniangat ko ang akibg baba upang hindi mahalata ang kaba sa boses ko.

Napatitig ako rito dahil sa lalaking maamo ang mukha, malalim man ang boses ngunit mahinahon ito. “I wonder, kung bakit ang mga tao hindi matigil sa pagtingin sa bagay na alam naman nilang masasaktan sila. Gusto mo bang kumain ng halo-halo. Balita ko masarap ang halo-halo nila sa banda riyan.” Napatulala ako sa kaniya. Hindi ako makapaniwala na may tao palang ganito. 'Yong tipong umiiyak ka pero kahit hindi ka kakilala ay tutulungan ka.

Isang maliit na ngiti na puno ng kakaibang emosyon. “Akala ko ay hindi mo na tatanungin,” sabi niya. Bahagya akong napakunot ng noo. “Why?” Huminga siya nang malalim bago siya sumandal sa gilid ng mesa niya. “Dahil kadalasan kapag naririnig ng mga tao ang nakaraan ng isang tao...” Huminto siya sandali. “Hanggang doon na lang ang curiosity nila.”

Chapter 1 "Mukhang buhay pa siya" pakinig kong saad ng isang tao. Alam kong lalaki ito dahil halata sa boses nito. Pinilit kong buksan ang namimigat na talukap ng aking mata upang tingnan kung sino ang taong nagsalitang iyon. Tama ang hinala ko, Lalaki nga ito. Mga nasa pitong kalalakihan sila at lahat ay may itsura.

"Bakit mo ba ginagawa 'to?" Napakibit-balikat ang lalaki, isang tamad na ngiti ang pinakawalan nito. "Siguro., hindi ko lang masikmurang makita kung paano nila apihin ang ibang tao." Natahimik si Hiraya, hindi na niya pinilit intindihin kung ano ba talagang motibo ng lalaking 'to. Kung ginagamit man siya nito o sadyang mabait lang, wala na siyang pakialam.

"Laking ibang bansa kasi." Napailing ako. "Baka ho laking ibang planeta." Doon na tuluyang napahalakhak si Tita Selena. Napaupo pa siya sa kakatawa. Samantalang ako ay proud na proud sa sarili. "Ala eh, Tita." "Ano?" "Huwag ho kayong tatawa nang ganyan." "Bakit naman?" "Baka lalo kayong bumata." "Aba, masama ba iyon?"

Saka ito naglakad palayo. Napasunod na lang ang tingin ni Talia sa lalaki. Gusto niya itong tawagin pero parang may humadlang sa kaniyang gawina ang bagay na ito. At tulad nung naramdaman niya kanina, ando'n na naman ang sakit na hindi niya alam kung bakit. "Talia."

bakit ako pa? “Hindi mo dapat tinatanong ang tungkol sa bagay na iyan, lalo na sa ibang nilalang. Huwag mo ng uuliting itanong yan sa iba. Dahil marinig pa lang nila yan ay kamumuhian ka na baka pagkamalan ka pa nilang may kapareha ka ng iba sa uri mo.”

Tulala. "Kamusta ka?" tanong niya, at kita sa mukha niya ang kakaibang ngiti—hindi ngiti ng isang nagbabalik para humingi ng tawad. Kundi ngiti ng isang lalaki na alam niyang kaya ka pa rin niyang paikutin. "Ano'ng kailangan mo?" malamig kong tanong.