Romans & histoires Bakunawa Philippine Mythology

But something else. Something I wasn’t ready to name yet. Mukhang tama nga si Ali… Ako ang unang mababaliw samin dalawa. “Tulala.” Puna ng isang pamilyar na boses, mahina pero malinaw, sapat para putulin lahat ng iniisip ko at ibalik ako sa realidad.

singhal nito sa lalaki. Walang pwedeng ibang babae na malapit rito. Maging ang luma labas na anak nito ay hindi rin maa- ari. Kailangan nyang mabura sa landas ng binata ang mag ina. Kinabukasan, nagulat na lang si Angela ng may babaeng lumapit sa bakuran nila habang abala sya sa pag didilig ng halaman. Tinawag sya ng guard at sinabing may bisitang nag ha- hanap sa kanya. Saglit nya itong nila pitan at naka ngiting lumapit ito sa kanya na may bitbit na supot na hindi nya alam kung ano ang laman.

Isang walang katapusang madugong aura ang bumalot sa maliit na bansa ng Japan na parang lason na ambon. Tumawa nang malakas si Shura Spiderwoman. “Tao, sa tingin mo ba iisa lang ang Aoda Sasaki? Sasabihin ko sa’yo ang totoo. Ang mga banal na panginoon mula sa sampung pinakamalaking shrines sa Japan ay pawang mga miyembro ng Shura tribe. Sa lalong madaling panahon, ang Shura tribe ay makakabalik na sa mundong ito. Pagdating ng panahon, ang mga tao ang magiging baboy na kakainin namin. Hahahaha!”

Napabuntung-hininga naman si Arius na tila inihahanda ang kanyang sarili sa isang mahabang paliwanagan. "Ang Danag ay kilala bilang bampira sa Pilipinas. Ayon sa alamat ay dati silang diyos. Tinutulungan nila ang mga tao na magapalago ng taro. Tapos isang araw, nasugatan yung isang babae then yung isang danag nagpresinta na s******n ang dugo ng babae para malinis ang sugat nito. Tapos nasarapan sa dugo yung Danag dahil sa kakaibang tamis nito. Nasipsip ng Danag ang lahat ng dugo ng babae hanggang sa mamatay. Kaya simuma noon, lagi na silang nambibiktima ng mga tao. Kaya hanggang ngayon, walang nakakaalam kung paano papatayin ang Danag," ang paliwanag ni Arius.

Napaka hinhin ng kilos nito at parang hindi nakabasag ng pinggan. "Ako ang diwata ng karunongan, ako si Ruka." pag papakilala niya sa akin, wala sa sariling napa lunok ako sa sarili kong laway. Totoo ba itong nakikita ko? Bakit nag papakita sa akin ang isang diwata? Sa panahong ito kasi pinaniniwalaan ng mga pilipino ang mga diwata, diwata ng karagatan, diwata ng bulkan, diwata ng kagubatan, at iba pa. Bukod sa sinasamba nila ang mga ninuno nila na nagiging gabay daw nila. Ang buong akala ko ay walang katotohanan ang mga ito. Nakikita ko pa nga minsan sina andula nag aalay ng mga pagkain upang pasalamatan daw ang mga diwata, umalagad, bathala. Hindi ko akalain na may katotohanan pala ang mga

At bunbunan ng isang lalaki ang kanyang unang nasilayan. May nakadagan sa kanya! "Aaahhh!!" awtomatiko na malakas na sigaw niya kasabay nang buong lakas niyang pagtulak sa sinumang lalaki na iyon. "Oy!" Biglang balikwas ng bangon ang lalaki na nakahiga sa kanyang ibabaw. Subalit hindi agad ito nakabangon dahil nagkatumba-tumba ito sa sobrang pagkataranta. Muntik pang nahulog ito sa kama.

"...kusang pumayag na may humawak sa kaniya..." "...may nagsisimula nang mabago." At wala ni isa sa dalawa ang nakapansin... Na habang papalapit sila sa Boracay... Unti-unti na ring lumalapit ang dalawang pusong pareho pang hindi marunong umamin. To be continued...

Tinignan ko 'yon saka napakunot ng noo. Weird. Hindi naman makulimlim. Tumawa siya ng mahina. "You should take back your words as soon as possible," Ibinalik ko ang tingin ko sa kaniya. "And why? Are they going to turn me into a dolphin, huh?" Nakangising tanong ko. 'Yon ang naaalala ko sa pinaggagagawa ng Greek gods and goddesses eh. He looked at me with fear. "Be careful of what you say,

Namutla ang mukha ni Simon habang pinagpapawisan siya ng malamig. "May tiwala ka ba sa akin?" tanong ko. Huminga siya ng malalim at tumango ng mariin. "Oo." Inabandona kami ng control tower. Pinili kong lumipad patungo sa karagatan sa labas ng navigation area upang maiwasang masangkot ang iba pang mga flight at maabala ang kanilang mga ruta sa pag-navigate. Nalampasan namin ang bagyo at nakapag-landing kami—isang makitid na pagtakas mula sa kamatayan.

Kaybilis lumipas ng panahon, parang kailan lang. Pinagmasdang muli ni Carlo ang larawan ng anak. Mala-porselanang kutis, maamong mukha at matangos na ilong, halatang kuha nito kay Cherry, ang ina nito. Samantala, ang maalong buhok, manipis at mapulang labi at ang hugis ng mukha ay halatang kuha sa kanya. Maraming beses na syang sumulat sa kanyang mag-ina pero wala syang natanggap na sagot. Ngayon para syang hinihila pauwi ng Pilipinas. Gustong-gusto niyang makita at mayakap ang anak. Pero nangako siya sa kanyang sarili noon na uuwi lamang siya kung maghilom na ang sugat na dulot ng nakaraan. Kung lubusan na nyang nakalimutan si Joanna, ang kanyang tanging pag-ibig. Nakalimutan na nga ba niya