Because This Is My First Life นิยาย & เรื่องราว

sabi niya na parang isang salita na sanay na sanay na siyang bigkasin ‘yon. Kinilig ako. Hindi ko pa rin lubos maisip— this is our first day as husband and wife. Ramdam ko ang init ng kilig sa dibdìb ko, para bang ang bawat salita niya'y nagpapatunay sa bagong simula ng aming buhay. Ngumiti ako, at sa loob-loob ko, hindi ko mapigilang magpasalamat na siya ang kasama ko sa simula ng journey na ito.

Bago ako matulog ay kinumbinsi ko ang sarili ko na limutin na ang nangyari kanina, dahil kung hindi ay mas lalo lamang akong magkakasala. Napagdesisyunan ko na ibaon na lamang iyon sa limot at magkunwaring hindi iyon nangyari kahit pa iyon ang unang beses na nakaramdam ako ng ganoon. Even though it's the very first time that I've felt so alive.

At ang batang nasa tiyan ko, palalakihin ko ito kahit ako lang mag-isa. Simula ngayon, I will live only for myself and my child.

Napatakip ako sa mukha ko habang umiiyak pa din ako. "I hate this life! I hate everything! Hindi ko ba deserve ang magmahal o mahalin? Akala ko yun na eh. Akala ko ganun na ang nangyari at ang susunod nun ay magpapakasal na kami. Ano ba ang kulang sa akin?" Siya ang unang lalaki ko sa buhay ko at akala ko siya na ang forever ko.

aniko na nanginginig pa ang boses. Teka, totoo ba ‘to? Nangyayari ba talaga sa buhay ko ‘to? Kasi ito ang unang beses na ginawa ko ang sabihin ang pangalan ko sa isang total stranger tapos ako pa talaga ang unang nakipag-shake hands.

Pinakinggan ko ang katahimikan ng kuwarto. And I smiled. Because this was my life. This was my family. This was my happily ever after. And I would not trade it for anything.

What's important now is I can revive this man in front of me. Hindi ko na rin inisip na ito ang unang pagkakataon na may nakalapat sa birhen kong mga labi. This brute is kinda somehow my stole my first kiss. Yuck! "Hey! Wake up!" tawag ko ulit sa kanya. Ilang buga na ang aking ginawa pero hindi pa rin ito dumidilat. Kinakabahan na ako. God, if something happens to happen ako talaga ang sisisihin.

I know this is some kind of a dream pero I don't care. "Kakalimutan ko na itong mukha na ito, itong ilong na ito at ang labing napakasarap halikan. Siguro its time naman na para makahanap ng iba, yung taong kaya akong ipaglaban...Yung taong ako ang unang ipriority niya, yung taong mamahalin niya ako higit pa sa buhay niya," ani ko at nagsimula na naman akong umiyak.

I nodded. Napatango siya. "So?" Kumunot yung noo ko. "So what?" "What do you think? What do you say?" Umiling ako. "Hindi ko alam." "Ano?" He laughed. "Anong hindi mo alam?" "First time ko, okay? It's the first time someone confessed to me," yuko ko. "It feels new and I feel relevant." "You are relevant," Sabi niya. "That's why I love you."

Hindi naging maganda ang unang pagkikita namin at hindi ko rin makakalimutan kung paano kami nagbatuhan ng mga insulto sa isa't isa, Para na lang akong matatawa ngayong inaalala ang mga 'yon. Napaka-misteryoso talaga ng buhay. Hindi ko kailanman inisip na hahantong sa mga naranasan ko kamakailan lang ang buhay ko. Buong akala ko noong una ay simpleng mga kaso lang ang hahanapan ko ng kasagutan. And I need to admit that I had an unforgettable journey.