Because This Is My First Life นิยาย & เรื่องราว

“Pupunta kami roon.” Habang naglalakad kami sa hallway, bigla kong naalala ang unang araw kong pumasok sa mansyon na ito. Noon, wasak ang mukha ko dahil sa aksidente, halos hindi ko makilala ang sarili ko sa salamin — at lalong hindi ko maalala ang ilang bahagi ng nakaraan ko. Parang patay na katawan na gumagalaw lang para sa sanggol na dala ko. Pero ngayon, heto ako. May anak. May pangalan na bago. May mundong bago. At may kasaysayang sinusubukang takasan.

Hindi niya hahayaang pagtatawan ng mga tunay na talunan sa buhay. Nagising si Blake na maliwanag na ang paligid. First time itong nangyari sa tanang buhay niya. Nang maalala ang nangyari kagabi ay mabilis niyang kinapa at nilingon ang katabi. Ngunit unan na lang ang naroon. Napamura na lang siya sa isipan at parang siya itong napagsamantalahan kagabi at tinakasan ang responsibilidad sa kaniya.

“What if lahat silang anim ay kilala at malapit sa ‘yo?” I scoffed, “First of all, hindi ko kailangan ng dalawang kamay para bilangin ang nalalapit sa akin.” Wala ngang kamay eh kasi wala naman talagang mahalaga sa akin maliban sa sarili ko. Dahil sarili ko lang naman ang kasangga ko nung first life ko.

dagdag niya, sa mas mabagal na salita, “ang nagbibigay sa akin ng kakaibang enerhiya “Ang lugar na ito ang tanging bahagi ng buhay ko na hindi ko ipinapakita kaninuman.” Bahagya siyang yumuko hanggang halos magpantay ang mga mukha namin. “But since you’re already part of my life, I’ve decided to let you see the world that gives me life. I’m letting you into something I’ve never shared with anyone before, and I promise you will be the first and the last person I will ever bring into this place.” Napayuko ako sandali. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.

Para sa unang pagkakataon, ako ang may hawak ng sariling buhay. Umagang iyon, nagising ako nang maaga. Hindi dahil may alarm o may kailangan akong gawin para sa kanya, kundi dahil gusto kong magising. Sa labas ng bintana, tanaw ang lungsod na nagigising rin, ngunit hindi na ito parang kulungan o lugar ng kontrol. Ito ay buhay ko—ang sarili kong buhay.

Alam kong sobrang bilis ng pangyayari at hindi ko magawang makasunod pero nagawa ko. I made my first kill, yet I am happy.

Kung pinatakas ko pala ng una si Summer, wala na ako ngayon. “Hey, what is wrong, nanlamig at namulta ka, may masakit ba sa`yo, Amelia?” he called my name at nakatulala pa rin ako. I can’t explain what I feel right now, hindi ko maintindihan dahil sa unang pagkakataon ay naranasan ko sa buhay ko ang ganito. Akala ko mamamatay na ako at hindi makakabalik ng buhay, my life lately is at the edge of life and death, hindi ako makapaniwala na nakauwi ako ng buhay, at okay na ako ngayon.

Ang batang iyon ang dahilan kung bakit ako tumakbo palayo, kahit nanginginig ang tuhod ko, kahit punong-puno ako ng takot, kahit iniwan ko ang lahat ng alam kong mundo. Kaya nang pumasok ako sa La Esperanza limang taon na ang nakalipas, buntis, pagod, at halos sumuko, ang una kong ibinulong sa sarili ko ay... “Dito. Dito ko sisimulan ulit ang buhay namin.” At nagawa ko nga.

Binigyan ako ng Diyos ng himala. Napangiti ako habang hinahaplos ang tiyan ko. May buhay na sa loob ko. At ang unang taong gusto kong pagsabihan ay ang tatay ng sanggol na ito—si Nathaniel. Agad akong nag-ayos. Gusto ko siyang surpresahin. Alam kong malamig ang pagsasama namin ngayon. Para kaming nasa isang tahimik na gabi kung saan walang nag-aaway, pero walang nag-uusap. Umaasa ako na ang balitang ito ang magbabalik sa amin sa dati.

Nanikip ang aking dibdib ng maaalaa ko ko ang kaniyang sinabi kagabi. "You should enjoy this because this will be the first and last na mangyayari ito" Ganoon lang ba iyon? Ginusto ko naman na may mangyari samin ngunit tama ba na ganon lang? Na hindi na mauulit at babalik na ulit kami sa dati?