Because This Is My First Life Novels & Stories

Napatakip ako sa mukha ko habang umiiyak pa din ako. "I hate this life! I hate everything! Hindi ko ba deserve ang magmahal o mahalin? Akala ko yun na eh. Akala ko ganun na ang nangyari at ang susunod nun ay magpapakasal na kami. Ano ba ang kulang sa akin?" Siya ang unang lalaki ko sa buhay ko at akala ko siya na ang forever ko.

Para tuloy akong nakaharap sa salamin. “M-My b-baby... T-Thanks God...” napahagulhol ito bago niyakap ako ng sobrang higpit. Alam kung hindi ito ang unang beses na nayakap ko s‘ya, pero bang ito ang una dahil sa sobrang tagal na ay hindi ko na maalala. “H-Hindi ko alam kung anong nangyari. B-But I'm thankful... T-Thank you for being alive... My baby”

But no prepared me for this one. Sa buong buhay ko ay ito ang unang beses na makaranas ako ng ganito ka-sakit. Sobrang sakit na para bang nilalakumos ang puso ko, sobrang sakit at pakiramdam ko ay sunod-sunod na sin*ksak ng isang matalim na punyal ang puso ko. Sobrang sakit na hindi ko maipaliwanag, hindi ko malaman kung iiyak ba ako, tatakbo, luluhod o tapusin na lang ang buhay ko?

“Gagawin ko ang lahat para mapanatili mong masaya ang buhay mo dito, Little Ay. Iyan ang pangako ko sa iyo.” Naramdaman ko ang pagmamahal na nasa loob ng aking puso. Sa unang beses sa buhay ko, naramdaman ko na may taong tunay na nag-aalala sa akin, na handang gawin ang lahat para sa akin. Ang bagong buhay na ito—kahit na may panganib na kasama—ay naging mas maganda pa kaysa sa aking inaasahan.

Pinilit niyang huminga nang malalim at muling tiningnan ang camera nang may lungkot sa mga mata. “Everyone… although this is my first live broadcast, it will also be my last. This world may be beautiful, but... I no longer have a reason to stay.” Mabilis ding nag-react ang mga manonood: —[Ano’ng sinasabi niya? Ano raw?]—

And I'm in love And I'm terrified For the first time In the last time In my only life Life Life In my only life" God. Am I really in love?

Bakit napakasaklap ng buhay kong 'to? "Heaven," my gaze gradually landed on the person I've already expected to be here. Every time I see him, I always feel nervous and terrified because of his existence himself was perilous. But now, I feel nothing but mourn. I'm empty now. I don't have reasons to live.

tumayo na sila at pumasok na sa loob naiwan ako sa bench na nag iisip. I still remember when the first day I saw her.I went home to the province for a vacation. Wala akong nadatnan sa bahay kung di isang batang may maamong muka at na ngungusap na mga mata. na nag didilig ng mga tanim ni mommy sa garden.

Mabilis akong umiling, “Of course not! Bakit ko sasabihin yun sa kanya? Nagulat nga ako na alam niya, e” Tumango siya, mukhang kumbinsido na. Huminga ako nang malalim dahil hindi pa ako tapos sa confession ko. “I'm sorry..” I suddenly stated. Agad na nagsalubong ang mga kilay niya habang nakatitig sakin na nagtataka. “For what?” Bumaba ang tingin ko dahil bigla akong kinabahan. I don't know why. Maybe because this is my first time I'm going to talk about this with people na hindi aware sa buhay ko.

Ngumiti naman ako sa narinig ko at saka tumango. " Ang natutunan ko naman sa ating dalawa, na ang unang taong papasok sa buhay mo ay hindi natin sigurado kung sila nga ba, may ilan na nagkatuluyan. Masaya ako na naging parte ka ng buhay ko, Link. Masaya ako na patuloy mo pa ring inaasikaso ang bookstore ko... " " Anong ibig mong sabihin? " Nagtataka niyang tanong na ikinatango ko habang papikit-pikit pa.