Because This Is My First Life 소설 & 이야기

Mukhang ito pa lang ang simula ng buhay ko, ang pagbabago. *************

Magkasunod na tanong ko at tumawa lang si mama. "Sabi nila ang first love mo ay ang pinakamasayang nangyayari sa buhay pag-ibig natin. Pero ang unang pag-ibig rin natin ang pinakamasakit na mangyayari rin sa buhay natin, ganon pa man. Wala akong pinagsisihan sa mga bagay na 'yon, siguro ang hiling ko lang 'ay yung tawagin ako ng anak ko na mama."

, tanging sambit ko na lamang. I don't know why but this is the first time na matameme ako ng ganito kay Max.

Estado pa lang ng buhay naming ay napakalayo na, siya nasa kalangitan habang ako ay nasa lupa at nakatingala lamang sa kaniya. Makatulog na nga dahil bukas ay magsisimula na ang bagong buhay ko na ang ordinary ay alam kong magiging extra ordinary na because of them. Para hindi na ako mag isip ng kung ano-ano pa sa sa sarili ko.

Para tuloy akong nakaharap sa salamin. “M-My b-baby... T-Thanks God...” napahagulhol ito bago niyakap ako ng sobrang higpit. Alam kung hindi ito ang unang beses na nayakap ko s‘ya, pero bang ito ang una dahil sa sobrang tagal na ay hindi ko na maalala. “H-Hindi ko alam kung anong nangyari. B-But I'm thankful... T-Thank you for being alive... My baby”

But no prepared me for this one. Sa buong buhay ko ay ito ang unang beses na makaranas ako ng ganito ka-sakit. Sobrang sakit na para bang nilalakumos ang puso ko, sobrang sakit at pakiramdam ko ay sunod-sunod na sin*ksak ng isang matalim na punyal ang puso ko. Sobrang sakit na hindi ko maipaliwanag, hindi ko malaman kung iiyak ba ako, tatakbo, luluhod o tapusin na lang ang buhay ko?

“But… thank you for giving me a reason to.” Tumango siya, saka tuluyang lumabas. Naiwan akong nakatingin sa tanawin ng lungsod mula sa bintana— ang mga bubong mga bahay dito sa Paris na tila kumikislap sa ilalim ng araw. For the first time in a long time, I wasn’t thinking about revenge or loss. I was thinking about him. At kung ito man ang simula ng bagong yugto ng buhay ko, gusto kong harapin ito— kahit hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng puso ko.

“Gagawin ko ang lahat para mapanatili mong masaya ang buhay mo dito, Little Ay. Iyan ang pangako ko sa iyo.” Naramdaman ko ang pagmamahal na nasa loob ng aking puso. Sa unang beses sa buhay ko, naramdaman ko na may taong tunay na nag-aalala sa akin, na handang gawin ang lahat para sa akin. Ang bagong buhay na ito—kahit na may panganib na kasama—ay naging mas maganda pa kaysa sa aking inaasahan.

Mabilis akong umiling, “Of course not! Bakit ko sasabihin yun sa kanya? Nagulat nga ako na alam niya, e” Tumango siya, mukhang kumbinsido na. Huminga ako nang malalim dahil hindi pa ako tapos sa confession ko. “I'm sorry..” I suddenly stated. Agad na nagsalubong ang mga kilay niya habang nakatitig sakin na nagtataka. “For what?” Bumaba ang tingin ko dahil bigla akong kinabahan. I don't know why. Maybe because this is my first time I'm going to talk about this with people na hindi aware sa buhay ko.

Ngumiti naman ako sa narinig ko at saka tumango. " Ang natutunan ko naman sa ating dalawa, na ang unang taong papasok sa buhay mo ay hindi natin sigurado kung sila nga ba, may ilan na nagkatuluyan. Masaya ako na naging parte ka ng buhay ko, Link. Masaya ako na patuloy mo pa ring inaasikaso ang bookstore ko... " " Anong ibig mong sabihin? " Nagtataka niyang tanong na ikinatango ko habang papikit-pikit pa.