Before Sunset Novels & Stories

"Then after, let's make a bonfire tapos mag-ihaw tayo ng marshmallow." Her eyes are sparkling while saying that. "Pero since 2 pm pa lang naman so maaabutan pa natin ang sunset. Sana yung room natin e maganda ang pwesto para manood ng sunset. Waaah. I am excited. Finally, magagawa ko na rin to with you." Natigilan ako. Mga plano ba niya to na gusto niyang gawin kasama ko balang araw? Biglang uminit ang pisngi ko sa kaisipang yun.

“Because sunsets remind people that even the most beautiful things eventually come to an end.” Napatingin ako sa kaniya, pero hindi siya nakatingin sa akin. Nakatitig pa rin siya sa dagat. “But when you’re watching it with someone you care about the ending doesn’t feel sad. It becomes a memory you both carry.” Tahimik akong napangiti sa sinabi niya. Bago pa man ako makapagsalita ay muli siyang nagsalita. “That’s why people don’t just remember the sunset. They remember who was standing beside them when the sky turned gold.”

"Mula sa mga tala hanggang sa buwan, inialay ko kay Bathala ang tayo na walang hanggan." "Mula sa aking mga mata hanggang sa nadarama, tinuruan mong magmahal ang tulad kong hindi magtatagal" Ang Moonaustarsiscoma Colorein ay isang komplikasyon sa paningin. Ito ang kauna-unahang visual disorder kung saan pabago-bago ang daloy ng bisyon ng isang pasyente. Mahihirapan siyang makakakita sa umaga na parang bulag at sa tuwing sasapit naman ang gabi ay magiging normal ang kanyang paningin na parang walang dinaramdam. Sa madaling salita, siya ay bulag lamang sa umaga.

Bago nagpatuloy ang mga susunod pang mangyayari nang gabing iyon. Alam niya rin na kahit ang iba ay naintindihan ang sitwasyon na nangyari, ang iba sa naroon ay hindi maiiwasang magtaas ng kilay sa kanya. Sino ba naman siya upang sirain ang napakahalagang gabing iyon? Dahil hindi niya na kayang manatili pa sa looban, napakabilis ng paglabas ni Sunset upang makaiwas sa ibang mga mata na kung tingnan siya ay puno ng panghuhusga.

Kitang-kita mula rito ang paglubog ng araw sa kanluran. It's so peaceful to watch the sunset at this hour. The gradient lilac sky looks pleasing in the eye. "How come the sun still shines in the morning eventhough the pain of yesterday's tragedy is still etched on our scar?" Natameme ako sa sinabi niya. Alam kong matalino siya pero hindi ko alam na ganito siya kalalim mag-isip patungkol sa simpleng pagsikat at paglubog ng araw.

Maganda nga ang kwintas. Unti- unti naman nagbubukasan na ang ilaw sa paligid. Ang sunset ay nagsisimula nang magkulay kahel, rosas, at lila ang kalangitan, yung tipong parang painting na surreal. May kaunting chill wind at naririnig ang halong alon at lounge music mula sa malayo. Namangha si Mira sa tanawin at hindi niya namalayan na dinadala na pala siya ng mga paa niya sa dalampasigan.

Should I direct it to the point? Nakarating naman kami agad sa rooftop at malapit nang mag-gabi, quarter to five na yata at nagpapakita na ang sunset. Maganda ang view dito, sana din maganda ang magiging kalabasan kapag nasabi ko na sakanya. Lord, guide me po.

Habang patuloy silang nag-eenjoy sa beach, unti-unting lumulubog ang araw, at nagiging pastel ang kulay ng langit. Napansin ni Calestine ang reflection ng araw sa water, kaya’t huminto siya sandali at tumitig sa horizon. “Ang ganda ng sunset…” bulong niya, halatang namamangha. “Yeah… pero mas maganda yung kasama ko,” sagot ni Adrian, sabay yakap sa balikat niya mula sa likod. Pinahinga niya ang baba ni Calestine sa balikat niya para makita ang view.

Mahinang sabi ni Enrico sa amin. Kaya naman naisipan na namin uminom kahit hapon pa lang. Palubog na rin ang araw kaya naman inilabas ko na ang cellphone ko para mag video ng sunset or what you called time-lapse. Buti na lang hindi na namin kailangan bumaba dahil dito sa pwesto namin kita na namin ang sunset. Gumaya tuloy sila Donny sa akin. Habang nanunuood kami ng sunset umiinom kami ng beer.

*Ngiting nakakaloko* Kid said. "Ulol! Kausapin mo ang Paki ko! at ang mabuti pa ay magbihis na kayo, 'punta muna tayo sa labas dahil malapit na ang sunset, Alam n'yo ba na ang best view ng resort na ito ay tuwing sunset? Kaya magbihis na kayo." Trevor said. *Few minutes after* "Wow! Ang ganda nga! malapit na magsunset dahil kulay orange na ang langit!" Kid said.