Beggar In Tagalog Novels & Stories

'Di nagtagal ay sumiksik ang mukha nito sa kanyang leeg habang ang baba ay nakapahinga sa kanyang balikat. "Ayoko... baka kasi 'pag hinayaan kita, tuluyan ka nang mawala." Mahina pa sa bulong ang pagkakasabi nito niyon na tila ang sarili nito ang kinakausap pero sapat ang distansya nilang iyon para malinaw na marinig niya ang bawat kataga niyon.

rinig naming usal niya. "Alam ko, nakita ko, napanuod kita." ani ni baduy girl habang hinahaplos ang likod ni baduy girl. "Bakit ganun? huhuhu. Natalo ako. Ang laki ng nakalaban ko." patuloy niyang reklamo.

Hindi ganito kahirap ang buhay nila. Pagod na siya, hindi na rin niya naasikaso ang dapat niyang ipasa sa school.Sobrang laki ng problema niya na halos lumuha na lang siya ng dugo. Nakauwi siya ng tahimik, hindi na rin siya kumain dahil wala rin silang ulam.Huminga siya ng malalim bago binuksan ang wallet niya. Labing pitong libong piso ang perang naipon niya, sobrang laki pa ng kulang para kahit makalahati man lang sila.

"You’re nothing but a burden we’ve carried since your parents died! Pinatira ka namin, pinakain, at binihisan... and this is how you repay us? Wala kang utang na loob!" "Utang na loob?" Tumawa ako, isang mapait na tawa na parang galing pa sa ilalim ng lupa. Nararamdaman ko na ’yung pait sa dila ko. "Para saan? For treating me like a stray dog you occasionally remember to feed? Fúck your merger and fúck this family!"

Chapter 1 Broke "I'm sorry to say this but your only resort is ibenta 'yung share mo sa company." Napasapo ako sa noo habang iniisip ang sitwasyon. We're broke! My brother is in the hospital at may mga utang ni Papa sa kaibigan niya na kailangan kong bayaran! "We have our Ancestral house sa Laguna. It cost 15 million pesos. But I don't think it's a good idea na ibenta 'yun lalo na't yun lang ang naiwan samin ni Mama."

“B-bakit tumatawa ka? K-kulang ba? M-magkano pala yun?” “Five pesos pero one token. Naka-100 ka.” Pinamulahan siya ng pisngi sa sobrang hiya. Nagmamadali siyang dumukot ng 500 sa bag niya. “S-sorry, hindi ko kasi alam.” “Kapag hindi ko ba ito tinanggap ay magagalit ka?” Nang tumango siya ay mabilis nitong kinuha ang 500 sa kamay niya. “Well, mukhang kailangan ko itong tanggapin para makasama ka ng mas matagal.” Makahulugan nitong wika. “Come on.”

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."

“Tres, ibig sabihin niya ay Treasure or ang Pangatlong tagapagmana ng Silverio?” Umiling si Liliana. “No, not like that.” saka siya tila nag-isip. “Ang ‘Tres’ na inimbento kong pangalana ay galing sa salitang Trash– Trash na ang tagalog ay basura. Ang basura ng pamilyang Silverio, na nangangahulugang ang inihakot mo ay mga basurang iniwan ng iba at mga basurang hindi na kailangan. Tingnan mo, ang ganda ng tunog, hindi ba?”

Or I'm gonna cut your. Eugene Xao is haft chinese, haft filipino tapos 'tong si Benjo Pichard naman ay haft pilipino, haft ungas. "My what?!" "Your hair." "Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this."

Alalay kong maka 'let's go' ka dyan. At anong sabi nya garbage! Garbage! GARBAGE! As in G A R B A G E? "HOYY ANDREW E, ANONG SABI MO? GARBAGE! HA HA! MUKHA BA AKONG BASURA SA PANINGIN MOOO!! PWES KUNG AKO BASURA IKAW NAMAN NABUBULOK NA BASURAAAAA!!!!" Pahabol kong sigaw. Napapaubo nalang ako sakit ng lalamunan ko sa pag sigaw. Nawala na sila sa paningin ko, sana mawala nalang talaga sila!