Best Caption For Self Novels & Stories

It inspires me to do better. Sana may napulot kayong aral sa pagmamahalan ng ating Selfless couple. 🤎

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Kabanata 22: fooled If you don't love yourself, nobody will. Not only that, you won't be good at loving anyone else. Loving starts with yourself, of course. Hindi naman kasi iyon isang panandalian na bagay na kayang-kaya mo agad ibigay. Ang kaya mo lang naman ibigay para sa isang tao ay ang mga salita mo lamang, ngunit hindi mo kayang panindigan at iyon marahil ang aking kinatatakutan.

Ang laki nito ay kakasya ang dalawang tao. "Oh! Hooooly mother of Siobe, magsu-swimming ba kami dito? Huwag naman sana papa G at baka dito kami magsisiran sa loob na dalawa ni Drake. Pero ayos lang naman sa akin, gusto ko din naman na masisid," parang baliw na sabi n'ya na agad ding kinastigo ang sarili ang maalala ang mga pinagsasabi. "Ay naku, ang harot natin self. Baka hanggang harot ka lang at hindi mo naman kakayanin," sermon n'ya sa sarili.

Nakangusong muli magrereply sana nang may dumating na naman na mensahe. Tangang amo: bilis, f u cn't send me one. Kakaltasan ko sweldo mo! Pagkabasa ko gusto kong magwala. Ako pa tinakot nito pero ayaw ko din naman kaltasan sweldo ko. Napilitan man ay kumuha ako ng larawan ng sarili. Simpleng selfie lang hindi naman kasi ako mahilig kumuha ng larawan sa sarili ko sa sobrang abala ko sa buhay.

Umikot siya sa harapan ng salamin at pinagmasdan ang sarili. “Okay na kaya ito? Mukha na kaya akong tao?” Bulong niya sa sarili. Kinakabahan siya sa magiging lakad nila ngayong gabi. Hindi niya kasi alam kung paano makipag-socialize sa ibang tao. Hindi naman siguro mahalaga kung marunong ka ba o hindi. Basta makauwi nang hindi napapahiya ang sarili ay sapat na.

patutsada pa ng isa. "Kapalan talaga ang loob at mukha." sabay pa na tawa nila. "Kung ako lang, nag-resign na. Kesa 'yong tampulan ka ng chismis." "Feeling artista na pinag-uusapan eh," "Kabet ang roles niya kapag artista siya," nagkatawanan sila. "Bwesit kayong feeling perfect!" sambit ko. 'Kaya natin 'to , self.' bulong ng isip ko. Naglakad lang ako ng diretso, walang reaksyon, kahit na ang tumingin ay hindi ko ginawa. Pero ramdam ko ang sakit sa dibdib.

Ang lambot ng palad niya! "Ang guwapo niya kaso baka taken na. Kaya friendship lang, self. Friendship lang dapat." Umupo nalang ulit ako sa upuang kawayan at nag-selfie nang buong puso. Isasama niya ako!

Kung ano-ano na naman muli ang iniisip niya. Nagkalat ang sketch book at ilang color pens sa ibabaw ng kama niya ngunit parang wala lang iyon sa kanya. Muli siyang huminga ng malalim. “Trabaho dapat ang iniisip natin self. Hindi iyong mga kung ano-ano!" aniya sa sarili.

Bawal akong magkamali sa harap nila, isa na daw akong kahihiyan mula pa noon kaya dapat maging kaaya-aya at katanggap-tanggap naman ako sa harapan nila. Yun yung mahirap eh, madami akong alam, madami akong kayang gawin, madami akong talento ngunit katamtaman lang ang galing ko sa mga yun. Mahirap maging isang average person, may limit ang kakayahan mo, tila hindi kayang pantayan ang best at laging good lang. "Kaya ko, pero hindi ako magaling" iyan ang lagi kong bukam-bibig sa sarili. Kung pag-aaralan ko ang isang bagay, matututunan ko ngunit hindi ko magagawa nang kasing galing ng iba. I'm just good, not better, not best.