Better To Remain Silent Novels & Stories

I would like to know. Silence is the worse. I hate it. I believe that all truths that are kept in silence can be poisonous and destructive. On the other hand, Trevor is the epitome of silence. Bigla na lang akong natawa sa aking sarili. Hmm, Trevor and I are really different from each other. Hanggang ngayon ay wala pa rin nagsasalita sa aming dalawa. Tinaas ko ang aking paningin para tingnan kung nakatulog na ba si Trevor.

I need to distance myself for a while to tell him indirectly that I'm not into him anymore. Plan 5: Silence and wait. Being silent for the meantime was all part of my plan. I want them to take an action first. Gusto kong sila mismo ang gumawa ng paraan para makausap ako. Because running away from them was my purpose to lure them in the trap. At syempre, I had already thought about doing something next with that plan. . .

"l love astronomy, galaxy and the entire universe pero hindi kasama ang mga aliens although I believe that they exist too. If I just have a way to apply to NASA then I would know. Hindi ko sana pinagtitiisan ang demanding kong amo na parang ako ang sinisisi sa lahat ng kamalasan niya sa buong araw. Goodness, lighten up, will you?" Natatawa siyang napailing. "You always have a lot to say." "l do. Sabi ng Mama ko, I better say what I have in mind than forever stay in silence with a heavy heart." "Well, if you know that staying in silence will make someone else's life beautiful, there's nothing wrong in keeping your mouth shut." "Ay, how can you make someone else's life beautiful in silence? Ma

I set my phone in silent mode because of what he told me. Ayaw ko naman na putulin ang komunikasiyon ko sa ex-boyfriend ko na si Miguel kaya para hindi niya mapansin na hindi ko naman ginawa ang iniuutos niya sa akin ay mas mabuti na i-silent mode ko ang phone ko. Halimbawa na tumatawag sa akin si Miguel, hindi niya maririnig o mapapansin 'yon. Ako lang naman ang makakapansin o makakakita at hindi siya. Kailangan ko rin na mag-ingat para hindi talaga ako mabuking niya na hindi ko naman sinusunod ang nais niyang gawin ko.

tumango-tango siya pagkatapos tumikhim pagkatapos ay nag-iwas ito ng tingin. "May gagawin ako kaya inagahan ko. Naka-silent mode rin ang phone ko," palusot ko ngunit galit talaga ito dahil hindi nabawasan ang pagsalubong ng kilay n'ya. Mahinang tumawa. Pero hindi iyong masayang tawa kundi nagpipigil ng galit. "Another palusot. Siguro nga kailangan ko talaga tanggapin na magpinsan nga lang tayo. Okay, kung iyan talaga ang gusto mo. I won't bother you anymore,"

Yung tipong kailangan mong matutong mabuhay sa tabi ng taong hindi mo maintindihan, pero gusto mo parin subukang intindihin. I’m learning to live with someone whose silence said more than words ever could. And right now, his silence was loud. Too loud.

Ang bigat ng kanyang tinig ay parang sampal na hindi kailanman maririnig ng iba, pero ramdam ng kaluluwa. “I didn’t mean—” “No,” putol ni Aurora. “You didn’t see.” Tumayo siya, uminom ng alak, saka tumingin sa salamin ng bar kung saan nagre-reflect ang kanilang mga mukha. “Funny,” sabi niya. “I used to think silence was weakness. Turns out, it’s the sharpest weapon I own.” ⸻ The Silent Shift Sa labas ng bar, habang papalayo si Aurora, nag-ring ang kanyang telepono.

Tinaasan ko ng kilay ang gago saka marahan kong ibinaba ang baso. Kung may isang bagay akong natutunan sa pakikipag negosasyon iyon ay kung sino ang may hawak ng katahimikan, siyang liyamado sa laban. People hate silence. The longer you stay quiet, the agitation builds up and they'll get nervous. Hindi mo mamamalayan, naidaldal na nila ang mga bagay na dapat mong malaman bago mo pa maitanong. Gaya ng kaharap ko. Tonto.

Kahit yata pagbalik-baliktarin mo ang mundo, hindi ito magiging tama. I scoffed. I even clapped my hands slowly that made his eyes narrowed at me. Nakikita kong hindi niya gusto ang nakikita niyang reaksyon ko. Nag-uumpisa na itong ma-inis sa'kin pero pinipigilan niya lang na ipakita ito sa'kin. Ayaw niyang makita ko kung gaano na siya kaapektado. He remained silent. I smirked. That's right! He should remain silent because I have lots to say. Hindi ako aalis dito hanggang hindi ko nakukuha lahat ng gusto ko.

Ngunit wala siyang sinabi. “Silence means consent,” bulong ni Marga habang muling ibinaling ang tingin kay Zephaniah. “You’re not to blame.” Para sa batang halos lamunin na ng hiya, ang mga salitang iyon ay tila araw sa gitna ng mahabang taglamig. Dahan-dahang humupa ang kaba ni Zephaniah. Her shoulders loosened, her heartbeat steadied. She could breathe again.