Borrowed Time Novels & Stories

Hindi na niya kailangang mag- aksaya pa ng oras pa, isa pa ay nag- withdraw na rin siya ng pera para sa pag- alis nila. May naihanda na siyang bahay na tutuluyan nila sa ibang bansa at sapat na rin ang pera na hawak niya para sa ilang taon ngunit alam niya na kukulangin iyon kaya doon na lang niya proproblemahin, kaysa ngayon niya pa iisipin baka maubos na ang oras niya kakaisip.

Lagi ko pinagtataguan ang organizer ng nasabing event, palagi akong umiiskapo ng mabilis tuwing mag-uuwian para hindi nila ako maabutan. One week na akong sa Secret Haven nagpapalipas ng oras tuwing mahaba ang vacant ko. Doon na rin ako kumakain at kung minsan ay nakakatulog ako dahil napakatagal tumakbo ng oras. Ganoon ba kapag may tinataguan ka? Bumabagal ang oras at parang habang buhay na akong mananatili sa pagtatago, na dapat ay hindi naman. Dinaig ko pa ang kriminal sa pagtatago. Marahil ganito rin ang pakiramdam ng mga may utang na nagtatago sa bumbay dahil hindi nila magawang mag bayad sa tamang oras.

pagbibiro pa nito. Tumingin naman sa malayo ang kaniyang asawa. “Maybe this is what we need, time away from everything. Time to remember.” Habang papunta sila sa resort, dumaan sila sa daan na puno ng taniman ng palay at mga puno ng niyog, habang ang araw ay unti-unting lumulubog. Tahimik lang silang dalawa, pero puno ng di-maipaliwanag na tensyon.

Natutuwa ako na nararanasan ko ulit ang ganitong klaseng pag-aalaga galing sa kanya pero hindi ko maiwasang maluha dahil alam kong hindi naman ito magtatagal. At parang nilalaro nga naman kami ng tadhana. Bigla na lang kasing tumugtog ng pagkalakas-lakas ang Borrowed time ng Cueshe sa kapitbahay. Talagang itinodo niya pa ang lakas ng speakers. “Oo na! Borrowed time na!” Bulong ko. “Ano ‘yon?” Umupo siya sa tapat namin. “Wala.” “Ang cute ng mag-ina ko, mukhang mga bruha.” Inabot niya kami at sabay na pinisil sa pisngi.

“Tatlong araw lang.” “Tingin mo ba madaling kitain ang tatlong daang libo?” “Hindi po.” “Alam mo bang dalawang daang libo lang ang inutang ng pamilya ninyo?” “Opo.” “Pero dahil hindi kayo marunong magbayad sa oras, lumaki ang interest.” Napayuko ako. Alam kong sobra ang tubo nila. Pero wala kaming magawa.

sabi ko "Asus! May nalalaman ka pang tamang panahon diyan. Goodluck naman diyan sa sinasabi mo, Bakla. Baka matanda ka na hindi pa dumarating ang tamang panahon na sinasabi mo. Paano mo malalaman kung nasa panahon ka na kung masyado ka naman abala sa ibang bagay. Hindi mo nga mabigyan ng oras ang sarili mo dahil mas inuuna mo pa ang kaligayahan ng ibang tao. Hindi naman masama ang tumulong pero dapat ay magtira ka rin para sa sarili mo. Minsan kailangan mo rin mag-effort at huwag iasa sa tadhana ang lahat. Sige ka baka kakaganyan mo hindi mo na namalayan napag-iwanan ka na pala ng panahon," natatawa na sabi niya at inismiran ko na lang siya.

𝐹𝑜𝑟 𝑎 𝑚𝑜𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑖𝑛 𝑡𝑖𝑚𝑒 𝐴𝑛𝑑 𝑖𝑡 𝑠𝑒𝑒𝑚𝑒𝑑 𝑜𝑣𝑒𝑟𝑙𝑎𝑠𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑇ℎ𝑎𝑡 𝑦𝑜𝑢 𝑤𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑎𝑙𝑤𝑎𝑦𝑠 𝑏𝑒 𝑚𝑖𝑛𝑒 𝑁𝑜𝑤 𝑦𝑜𝑢 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑓𝑟𝑒𝑒

Literal na nakabitin ang mga patak sa hangin. “What did you do?” I whispered. Death glanced around like this was the most ordinary thing in the world. “I borrowed a little time.” “A little time?” “Less than a minute, technically.” Napakapit ako sa gate. “Nanaginip ako.” “That would be easier.” “Nahulog ako. Natamaan ulo ko.” “You didn’t.” “Then I’m having a breakdown.” “Possible,” sabi niya. “But that’s not why I’m here.”

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.