Bride Ali Hazelwood の小説・ストーリー

Wala sila pareho na maintindihan ng babae sa mga nagaganap dahil sa patuloy ang pag-ikot ng paningin nila sa sobrang kalasingan. Natandaan na lamang nila nang sabihin ng tiyuhin ni Stan na hukom na kasal na sila at may pinapirmahan sa kanila na mga dokumento. Pagkapirma ay roon nito binanggit habang nakangiti ang mga salita na, "You may kiss the bride." Pero bago pa man mahalikan ni Mikel ang babae na asawa na niya ay hinimatay na sa mga bisig niya ang misis niya dala ng sobra na kalasingan nito.

Lily’s voice wavered, “But Rosy I never wanted this…” Rosy turned toward her sister, offering a bitter smile. “Oh, I know you didn’t, Lily. But sometimes, life doesn’t care what we want.” She paused for a moment, letting the words sink in. “And you, darling, are about to marry my fiancé. Isn’t that what you always wanted? To have everything I have?”

, banta ko sa kanya. Halos nagbubulungan na ang lahat ng mga tao na naririto ngayon sa simbahan habang hinihintay pa rin namin yung bride. F*CKING HIRED BRIDE. She better make it in here or I'll kill her too. Sh*t! (Jewel's P.O.V)

Dasal na lamang ni Catherine na sana ay mabait. "🎶🎵Here comes the bride all dressed in white🎶🎵" Noong magsimulang tumogtog ang piano, dumoble ang kabog ng dibdib ni Catherine na ngayon ay nakasuot na ng trahe si boda na medyo maluwang sa kanya. Nakayuko siya habang nasa tabi ang stepmother ni Sofia na kakaluwas lang galing sa US. Ito ang tatayong companion ng bride.

From a distance, I watched how my parents bowed while trying to explain a situation na hindi din naman nila maintindihan. Inayos ko ang damit ko. Pinipilit na huwag masyadong maiyak para hindi gaanong masira ang make-up. My dress looked so pretty under the sunlight. The beads are sparkling and the tulle looked so white. It is everything I wanted it to be. Kahit ang langit ay nakinig sa hiling ko na sana ay huwag umulan. It was the perfect day for a wedding. Everything was just as planned... until now.

I raised my middle finger at her. Tinawanan pa nga ako, pwes neknek niyo because I'm already married— “WHOA!” Nagulat naman kami ng biglang humiyaw ‘tong si Salena. Napano ‘to? May sumapi ba? “Hey, okay ka pa?” Tanong ni Addison dito. May patakip-takip pa siya sa bunganga niya. “Omygosh Shaniqua, don’t tell me you like Sir Alvarez—” Kaagad ‘kong tinakpan ang bunganga niya.

“Pirma mo lang dito, Miss Alvarez. Isang buwan lamang ang itatagal nito. Sa loob ng panahong iyon, ikaw ang magiging asawa ko—sa papel, at sa harap ng lahat.” Itinulak niya ang isang makapal na folder patungo sa akin na nakahiga sa ibabaw ng mesa. “Ang kapalit mo? Dalawang milyon piso. Ipapasa at ibibigay sa iyo agad bukas din mismo.” Dahan-dahan kong tiningnan ang mga nakasulat sa mga pahina. Kasal. Isang kasal na peke at gawa-gawa lamang.

Ngumiti lamang si grandpa at inilapit ang kamay nito kay Tatay Perding para makipag kamayan sa kanya ngunit hindi niya pinansin si grandpa. Medyo sumama loob ko doon kasi nagmagandang loob na nga si grandpa pero hindi niya pinansin, sak*lin ko kaya ’to? Akma na sana siyang aalis ng makita niya ako na agad namang nanlaki ang mga mata nito. Obviously, kamukha ko si Lara kaya ganoon. "Siya naman si Hazel, ang apo ni Tad," sambit ni Aling Rosie.

Yung paghawak ni Benedict sa braso ni Aleli—parang isang tropeo lang, pilit at hindi natural. Tanggap na ni Aliyah na pinili ni Benedict ang kapatid niya. Hindi na niya ito ikinainis o inisip na pagkakamali; tanggap na lang niya ito bilang bahagi ng buhay. Ngunit habang pinapanood niya silang nagpapanggap na perfect na magkarelasyon so desperate for everyone to believe their happiness—it felt sad. Clearing her throat, Aliyah kept her tone professional. “When’s the wedding? I want to make sure everything’s ready.”

Hindi ko na napigilang itanong. Tumitig siya sa akin ng malalim na para bang hinuhukay niya ang nasa loob ng mata ko sa mabait na paraan dahil ang lambot ng tingin niya pero may kakaiba doon. "I am Alora Hazel Valezka, his wife."