Bride Of Alfonso の小説・ストーリー

Ready na rin ang bridal car sa baba ma'am kaya tayo na po", wika ulit ng bakla habang inalalayan nito si Valerie palabas ng ancestral house. Sumunod naman si Faye sa likuran ni Valerie habang hawak-hawak nito ang bouquet ng bride. At nang makalabas na siya sa malaking pintuan ng bahay ni Donya Lucita, ay agad na pinagtitinginan siya ng mga kamag-anak ni Lester. Naroon sa mga mata nila ang labis na paghanga sa kanyang kagandahan. Isa na rito ay ang mismong lola ni Lester. "Iha, you look so beautiful!! Bagay na bagay sa iyo ang bridal gown mo", buong paghangang sambit ni Donya Lucita.

Hindi dahil naniniwala sila sa mga sinabi ni Mildred. Kundi dahil kagaya ni Bradley ay alam nilang hindi pa ito ang tamang sandali para ilantad ang lahat ng nalalaman nila. Napabuntong-hininga nang malalim si Alfonso. Unti-unti ring lumambot ang ekspresyon ng kanyang mukha habang nakatingin sa asawa. Lalong tumibay ang paniniwala niyang wala siyang ibang dapat gawin kundi ang ipagtanggol ito.

Para bang inaasahan na ng mga ito na iba ang makikilala nilang bride. The door slowly opened. Nakayuko siya. Each and everyone adores her in her elegant and stunning wedding dress. Napakahaba nito at maging ang veil din na bumagay sa kaniyang buhok. BUt Cassandra couldn't feel this moment. Rather than being happy for her sister, she's feeling so much guilt. Especially nang mag angat siya ng tingin, at narinig ang isa-isang reaksyon sa pagkagulat ng lahat.

Everything around her heightened and it was in this defeaning silence that he answered in a deep somber voice. “Dahil kapatid ka ng babaeng mahal ko. At… At kapag kasal na kami ni Caren ay magiging kapatid na rin kita, Karen.” Tila napapasong binitawan siya nito kung kaya’y muntik nang matumba ang nakatangang si Karen. And dagundong ng kanyang dibdib ay nauwi sa paninikip at paninigas ng kanyang bagang.

Mas malala pa ito sa shotgun wedding! “Y—You may kiss the bride!” malakas na sambit kaagad ng Pari na tila kinakabahan pa. Nanlaki ang mga mata niya. “Kiss the bride kaagad? Hindi baʼt may seremonyal pa at tatanungin pa kung may tututol sa kasal?!” protesta niya sabay tingin niya sa kaniyang Daddy na ngayon ay tumatawa lamang.

“Thank you for being the man of my dreams and the best father I could ever imagine for our children. Thank you for being the roots my gypsy soul has always needed and I will forever be your wings. Everything in me recognizes your heart as my home and your arms, my shelter. You are my better half and very best friend. I will love you, honor you, respect and cherish you in sickness and health, through sorrows and success, for all the days of my life. I am forever yours." Isinuot ko ang singsing ko sa daliri niya. “I now pronounce you husband and wife. You can now kiss the bride.” Wika ng paring nagkakasal sa amin. Lumapit sa akin Jinx. Natigilan kami pareho. Napalingon pa kami muna kay Jake. N

si Jana at natigil sa pagwawalis. Lumapit naman sa kanya sina Chen at Hera. Tumayo rin ako mula sa pagkakaupo at lumapit sa kanila. “Ay bakit napunit ang ulo ng bride!” Humalakhak si Hera sabay baling sa akin. “Mukhang nasa newspaper ang kasal ni Senyorito Rodrigo at Senyora Taliana noon.” Kumunot ang noo ko ay binalingan ang luma na newspaper. Tanging si Papa lang ang nakita ko habang ang isa niyang kamay ay nakahawak sa bewang ng bride na tingin ko ay si Tita Taliana.

"Anong nangyayari sa inyong tatlo at kailangan niyo pang magtago rito? Ganoon ba ka-importante ang pinag-uusapan ninyo?" Walang may nagsalita. Maliban sa matanda na lumapit sa pagitan ng mag-ama ay tila ba'y alam na kaagad ang pinagmulan. "Gusto niyo ba na dito na lang pag-usapan? O, baka naman gusto ninyo sa loob ng opisina mo Alfonso? Tell me—give me a hint." Wika ng matanda. "Your grandson," panimula ni Alfonso. "He got married without even telling us." Napangiti ang matanda saka tinignan ang apong si Xavier.

"Ayokong maging mitsa ng panibagong gulo sa pagitan ninyong magkakapatid." "Alfonso is no longer my brother, Zamira, he's just a competitor na rororopin ko sa utang," pinal niyang utos bago marahas na hinatak ang aking panga upang pilitin akong tumingin nang diretso sa kanyang nag-aapoy na mga mata. "Sa labas ng mansyong ito, you are the queen na kinatatakutan nila. But here inside our room, you are strictly my submissive sub, and you only obey my commands."

mula sa pamilyang pumatay sa kanyang sariling dangal. Biglang may kumaluskos sa itaas. Isang mabigat na hakbang. Ang tunog ng palakol na kinakaladkad sa semento. Tschrr-clink. Tschrr-clink. "Sebastian... aking anak sa labas ng batas," ang boses ni Don Alfonso ay parang nanggagaling sa kailaliman ng impiyerno. Ang kalahati ng kanyang mukha ay tunaw na, ang balat ay nakalaylay, ngunit ang mga mata nito ay nagliliyab sa galit ng isang taong wala nang mawawala. "Inakala mo bang ang mga dokumentong iyon ang tatapos sa akin? Ang Valderama ay hindi isang pangalan. Ito ay isang sumpa. At lahat kayo... dadalhin ko sa hukay."