Bulaklak Sa Burol 소설 & 이야기

Kabanata 40 Alex's POV Pagpasok ko sa Laurent Holdings, agad kong napansin ang kakaibang ingay sa lobby. Karaniwan ay tahimik at abala na ang lahat sa kani-kanilang trabaho sa oras na iyon, pero ngayon ay halos nagsisiksikan ang mga empleyado sa isang sulok. May ilan pang nagtutulakan para lang makasilip sa laptop na nasa gitna ng grupo.

Isang Buntong hininga ang pinakawalan ko saka humakbang papasok sa loob ng building. Sa labas palang makikita mo na talaga ang karangyaan, lumaki akong sa Tv or sa diyaryo ko laging nakikita ang building nato.Gaya ng ibang company building marami ring empleyado rito, nadadaanan ko ang mga empleyado pero hindi nila kilala kung sino ako?

mabilis niyang sambit, at siya na ang nanguna sa paglakad palabas ng opisina. Habang naglalakad ang grupo sa hallway, ramdam ang presensya nila sa bawat hakbang. Ang mga empleyado ay bahagyang sumisilip mula sa kanilang cubicle, ang iba'y nag-aayos agad ng upo para magmukhang abala, habang may ilan na pasimpleng nagbubulungan.

Ang emosyon ay hindi pa buo, ngunit naroroon—isang paunang bakas ng pagbabalik ng tibay na may kasamang init. Tahimik kaming nakatayo. Ang paligid ay nagpatuloy sa ingay nito: mga elevator, mga pag-uusap sa hallway, mga tawanan mula sa ibang empleyado. Ngunit sa pagitan namin, tila may sariling espasyo—isang bubble ng tensyon, damdamin, at alaala.

BUMALIK na si Irene sa trabaho. Ang daming nagulat na employees dahil sa pagdating niya at nagsimula nanaman ang mga bulong-bulungan pero wala siyang pakialam doon. Ang mahalaga sa kaniya ay ang makapasok.

Naalis na rin nito ang suot na bra at wala na itong kahit isang saplot. Malalakas na sigawan ang pumapalibot sa buong bar. Samo't sari ang mga tao na laman ng bar. May mga negosyante. May ordinary empleyado lang, may call center agent. Makikilala naman sa mga suot nitong mga uniforms. May nakalabel. Naka embroidered ang mga pangalan ng mga kumpanya na pinapasukan. May mga doctor, Nurse kung bakit tila aliw na aliw pa ang mga ito habang nanonood. Hindi na siya nagtaka. Dahil sa Manila uso naman ang mga ganun na maging sa mga ganitong klaseng bar. Kahit naka uniform wala sa kanila mga problema.

Pilit niyang itinaas ang noo at nagpatuloy sa paglalakad, ngunit hindi maiwasang marinig ang mga bulungan ng ilang empleyado sa gilid. Ramdam niya ang mga matang nakatingin sa kanya—tila sinusundan ang bawat kilos niya. Pilit niyang itinaas ang noo at nagpatuloy sa paglalakad, ngunit hindi maiwasang marinig ang mga bulungan ng ilang empleyado sa gilid. Empleyado 1 mahina ang boses pero may pang-uuyam "Grabe no? Napaka-desperada naman ng girl... at nagawa pa niya 'yong eskandalo."

dagdag pa ni Barbara para iwasan si Nate. Wala ng nagawa pa si Nate kundi ang tumango at hayaan si Barbara sa nais nito. Nang tuluyan ng makalabas si Barbara ay nag-unat muna siya. Nangangalay ang kanyang mga balikat sa ginawa nila ni Nate. Binaybay niya ang daan patungo sa pantry nang mapansin niya ang bulung-bulungan sa paligid at kakaibang titig ng mga empleyado sa kanya.

wika ko. “Dahil bawat floor department ay may kanya kanyang trabaho sa kumpanya na ito. Hindi lang iisa ang business line namin, marami..” sagot nito at lumabas na ito ng makarating kami sa itaas. Doon ko nakita na parang nasa isang hotel kami sa laki nito. “Matanong ko lang, gaano kayo kayaman?” Diretso kong tanong.

Pagkarating ko sa building ay agad matakot at puno ng kaba ang nararamdaman ko. Pagpasok ko pa lang sa opisina, ramdam ko na agad na may mali. Hindi iyon dahil sa mga bulungan o sa kakaibang tingin ng mga tao—kundi sa katahimikan. Isang uri ng katahimikan na parang may nakaambang bagyo. Maaga pa, pero abala na ang buong floor. May tunog ng keyboard, mahinang tawanan, at mga yabag ng mga paa, pero parang may kulang. Parang may nawawala.