Buod Ng Liwanag Sa Dilim นิยาย & เรื่องราว

“Magiging sagabal lang ako sa yo.” Hindi na nagpilit si Guen. Agad niyang pinuntahan ang pinto. Sumilip siya, luminga-linga. Tahimik na tahimik ang buong kapaligiran. Kahit madilim ay naaninag niya ang kaligtasan. “Sige na,” nag-aapurang taboy ni Aliw-Iw. “Sundan mo lang ang liwanag ng buwan at siguradong hindi ka maliligaw.”

"Dhalia... Dhalia... buksan mo ang pinto." Pakiramdam ni Dhalia umiikot ang buong paligid niya, unti-unting nagdilim ang lahat at tanging ang pintong nakasarado na may kaunting liwanag sa labas ang makikita niya. Halos maligo na siya sa pawis, habang mulat ang mga mata. Gusto na niyang sumigaw dahil tila palakas ng palakas ang tinig na lalong nagpapabingi sa kaniya.

Si Marco, nakaupo sa dilim, bulong-bulong: “Kung hindi ko siya makukuha sa liwanag… kukunin ko siya sa dilim.” At sa dilim ng gabi, isang pulang apoy ang kumurap sa kanyang mga mata.

Biglang nagdilim ang buong paligid bago tuluyang nilamon ng nakakasilaw na puting liwanag ang silid. “P-please… bumalik ka na…” pakiusap niya, pabulong na halos matunaw sa hangin. Isang nakakabinging dagundong ng kulog ang umalingawngaw, para bang dumagundong sa loob mismo ng kanyang dibdib. Sinundan ito ng kidlat na tila dumapo sa mismong tapat ng kanyang bintana, dahilan para yumugyog ang salamin.

"At look at the floor, halos patag siya. Naturally formed limestone floor." "Liam, tingnan mo 'yung dulo. May liwanag na nanggagaling sa taas," turo ko sa isang maliit na crevice sa ceiling kung saan tumatagos ang sikat ng araw. "Natural skylight."

Nilamon na ng kadiliman ang buong lambak at ngayon, ang tanging liwanag na natitira ay ang nanginginig na sinag ng kaniyang flashlight. Biglang gumapang ang malamig na takot sa kaniyang likuran. Takot siya sa dilim. Mula pagkabata, kinikilabutan na siya sa ganitong klaseng katahimikan, iyong tipong para bang may nagmamasid mula sa kung saan.

Bakit… Bakit sila pa… Nilamon ng dilim ang lahat. **************** Kumaripas ang SUV palabas ng bodega. Sa likuran nila, tuluyan nang nilamon ng apoy ang abandonadong planta. Pumapailanlang ang itim na usok sa kulay abong langit.

“Ako’y magiging alaala mo. At kapag handa ka na… ibabalik ko ang lahat.” Unti-unting nagsimulang maglaho ang liwanag. “Julie,” pahabol niyang sabi, “gumising ka. Hindi ka na para sa dilim.” Biglang may malakas na pintig ko. BEEP. BEEP. BEEP. At ang dilim ay unti-unting nabiyak ng liwanag.

Hindi na sana ako nagpakita pa sa kanya pagkatapos kong mapirmahan ang kasunduan tungkol sa paghihiwalay “Ate…” mahinang bulong ni Delilah sa akin pero alam kong umiiyak na din siya.. Mula sa loob ng bakuran ng bahay, may mga nakikita akong maliliwanag na ilaw mula sa flashlight. Kaagad din akong napayakap kay Delilah

Nilihis niya ang tingin papunta sa bintanang nasa kanyang bahagi at umusog palapit doon. Nagawi rin ang tingin ko sa mga bintana. We're already at the zigzags through the steep of Baguio. Kaya pala magalaw ang sasakyan. Tiningnan ko ang iba naming kasamahan. Ang mga teachers sa harap ay busy sa pagkikwentuhan habang ang dalawa namang estudyante ay tulog. "Malayo pa ba tayo?" Tanong ko kay Damien na nasa kanyang huling pwesto. His eyes were on the road, his heads were following to the beat of whatever he's listening at his airpods.