Cherry Blossom Quotes Novels & Stories

Ang mga cherry blossom petals ay nakakalat sa damuhan, habang ang mga parol na nakasabit sa puno ay nagbigay ng malambot at mahinahong liwanag sa sariwang liwanag ng umaga, na nagdagdag ng tahimik at mahiwagang atmospera sa seremonya. Karamihan sa mga bisita ay mga business partner, malalayong kamag-anak ng Villarreal, at ilan sa pinakamalalapit na kaibigan ni Lucas. Nandoon din ang kanyang mga kaibigang bakla, na nagdagdag ng kulay at kasiyahan sa event. Lahat ay dumalo maliban kay Rave, na nasa ibang bansa para sa business trip. Habang hinihintay ang simula ng seremonya, ang malumanay na tugtugin ng live string quartet ay dumadaloy sa hangin.

Naunang tumayo si Tres at hinarap siya, sabay lahad ng kamay nito sa kaniya, na kaniya lamang tiningnan no'ng una. "Come up, let's have dinner together." pag a-aya ni Tres sa kaniya. Nagdalawang isip pa siya no'ng una kung ibibigay ba niya ang kamay niya sa kamay nito, nang kusa na nitong dinampot ang kaniyang kamay at hinila siya patayo. Tahimik nilang binabaybay ang mahabang daan na punong-puno ng mga tao dahil sa cherry blossoms at mga tianggehan na nagtitinda ng masasarap na pagkaing panghimagas.

Matapos kong mag-ayos ay nakapag-decide na ako na lumabas na ng kwarto at humanap na ng masasakyan papunta sa Yoyogi Park. ”Sana talaga may cherry blossom ngayon mga anak,” bulong ko at lumabas na ng pintuan ng aking kwarto. ”Season daw ngayon ng cherry blossom don’t worry, makakapagpa-picture ka ngayon,” sabat ni Colton na nakasandal sa gilid ng pintuan. ”Ano ka ba? Bakit ka nandiyan?” gulat na tanong ko sa lalaki na malaki lang ang ngiting ibinigay sa akin.

“Bakit? Ano bang gusto n’yong marinig, sir? Na wala akong nararamdaman? Na kaya kong tumayo rito na parang wala lang? Kahit sabihin ko ang totoo, anong mangyayari? Wala namang tamang sagot!” Natigilan siya. Parang may gustong lumabas sa bibig niya pero pinipigilan. Hanggang sa mabasag ang boses niya. “What if I don’t want you to leave?” Halos tumigil ang mundo ko. Pero biglang sumagi ang boses ng ina niya sa isip ko—malamig, elegante, at puno ng babala. “Flowers bloom best in the right season. Some thrive. Others wither, no matter how much you tend them.”

“Sir Arthur said to bring you to him, ma’am.” Sumakay ako agad, at habang umaandar ang cab ay hindi ko mapigilang tumingin sa bintana. Dumadaan kami sa mga daanang napalilibutan ng punong cherry blossom. Ang mga bulaklak ay tila ulan na sinasayaw ng hangin at habang tumatagal, napapansin kong palayo nang palayo kami sa siyudad. Sa halip ay napapalibutan na kami ng mga bundok, ilog, at mga kawayan. Ang bawat tanawin ay parang isang painting na tahimik ngunit puno ng buhay. Ang gaganda at hindi nakakasawa sa mata.

Natulala siya ng ilang segundo, naputol lang yun nang biglang magsalita si Nikolaj. “Alam mo bang namunga na yung tanim mong cherry blossom noong isang taon,” bulong na sabi ng lalaki sa kanya. “Sobrang ganda, sana nakita mo.” Napalingon si Minna sa bintana, pinipigilan na mapaiyak dahil sa sinabi ng lalaki. “Regalo mo yun sa akin noong birthday ko ‘di ba? Ang sabi mo pa nga nun, simbolo yun ng nararamdaman mo sa akin…”

Ang malamig pero malinaw na tinig niya ay puno ng biro at tukso—hindi na niya itinago. Hindi na nakatiis si Carson at inakbayan siya, sabay halik sa kanyang mga labi nang hindi siya handa. Puno ng lambing ang kanyang mga mata. Carson, habang nakatitig sa kanya, ay nagsabi, "You are the only peach blossom I want. And you’ll never be out of season."

RAMONA Bigla akong napatigil nang biglang may mga naglalagang petals mula sa itaas. Kalalabas ko lang ng hallway ng building ng classroom namin. Gutom na ako kaya nagmamadali akong maglakad pero para akong nasa Japan ngayon dahil daig pa ang may cherry bloosom ngayon dahil sa dami ng petals na nanlalaglag.

Ang araw ay marahang lumulubog sa likod ng karagatang saksi sa lahat ng luha, laban, at pagmamahalang pinagdaanan naming dalawa. Hawak ko ang bouquet—hindi dahil kailangan ito para sa larawan, kundi dahil bawat bulaklak doon ay may kahulugan: isang liryo para sa pag-asa, isang rosas para sa sakit na nilampasan, at isang puting dahlia para sa kapayapaan na matagal naming hinanap.

"Bata, kanino galing to?" Tumingala ang bata sa kanya. “Hindi ko po kilala ang gwapong mama eh. Sabi, po niya tingnan mo nalang daw yong card." at agad na itong tumakbo papalayo sa kanila. Mabilis niyang tiningnan ang card na nakasabit sa bouquet at binasa ang nakalagay doon. "A flowers cannot blossom without sunshine, and I cannot live without your Love." - frm. Raven Colster