Collecting Memories Caption Mga Nobela at Kwento

Nakangiti sila, iba ang tingin, parang kinikilig para sa akin. Dali-dali kong binuksan ang sarili kong phone at chineck ang account ni Ravi. Tama nga. Andoon ‘yung post. Hindi edited, hindi fake. Legit na legit. May caption pa. Sometimes, the best memories are the ones you never planned. Thank you, Irina. At saka may red heart na emoji. Napaupo ako sa may bench sa gilid ng hallway. Hindi ako makahinga. Para akong nilunod sa dagat ng hiya.

The woman must have captured my husband so badly. "She's lucky, Isn't she?" Tanong ko kay Cameron, at doon naman ay tumingin na ito sa'kin. The smile of his, yung ngiti nyang kahit sino ay pwedeng pwede nyang makuha, It's the smile that he do whenever he remembers her. "She's my core memory," he said. "Babalikan ko, palagi" hindi ko alam kung bakit sobra nalang ang tama sa'kin ng mga sinasabi nya ng mga oras na 'to.

"We can't go back in time and change what happened to us. Imbis na isipin natin iyon, bakit hindi na lang natin sulitin ang mga araw na magkasama tayo, Ana? Tulad ng sinabi mo, you want to collect memories with me, bakit hindi natin gawin? Let's collect memories hanggang sa magkasama tayo." Nasaktan siya sa inabi ni Craig kahit pa ilang beses niyang sinabi sa sarili na dapat siyang maging handa sa posibilidad na mangyayari. At gusto niyang kunin ang pagkakataong ito para magkulekta ng mga ala-ala kasama ang lalaking pinakamamahal niya.

Nicolai scoffed. Dark pink and with flowers ang gown ni Sazchna. Bumagay rin ito sa kaniya. “Miss Sazchna Ronss, here's your question!” “What is the most memorable thing in your life? “My most memorable thing in life was my first day of my second year of college. There’s a man that really caught my attention. And of course, he's my crush now. Naging memorable ang day na 'yon dahil he cheered me up, dahil that time, ayoko nang mag-aral ng college. He said to me that, matalino naman ako tiyak na makakaya ko ito, and he will be proud of me if I graduated college,” sagot niya habang nakatingin kay Professor Tristan.

Nilapitan ko ang mga collection ko at tiningnan ang mga iyun. “Every piece represents a memory, an emotion, a dream, or an important chapter in someone’s life. That is why with every collection I create, I invest not only my time and talent, but also my heart.” Pumalakpak si Cassandra kaya sumunod sa kaniya ang lahat. Napangiti na lang ako saka ako nagpatuloy.

Ang buong kwarto… punô ng mga larawan ko. Napakunot ang noo ko habang dahan-dahan kong nilapitan ang mga frame na nakasabit sa dingding, may mga baby pictures ko, mga litrato kong nakatawa, at maging mga candid shots na ni hindi ko maalala kung saan galing. “This is Dad’s and Elena’s sanctuary,” mahinahon na sabi ni Nick. “They collected all your memories here. Lahat ng ito, pati ang cabin at iba pang mga ari-arian ni Daddy, nakapangalan sa’yo.”

Nagsimba lang ako kahapon at dahil wala akong ibang maggawa ay naisip ko nalang gumawa ng resume para ipasa kay Hanz after kong gumraduate. "Pak, cum laude ng mga sawi." Biro sa akin ni Mara at tinuro pa ang picture ko sa yearbook. Sinamaan ko nalang siya ng tingin saka lumingon-lingon sa paligid dahil baka narinig iyun ni Kent. Napatingin ako sa litrato ni Kent at sa motto na nakasulat sa baba ng pangalan niya. 'Our memories will stay forever in my heart even if we're not together.'

Baka sakaling tumigil siya kahit sandali at maisip na… "Hey, baka mahalaga pa rin ako kahit konti." Tumahimik ang paligid. Ulan na lang ulit ang naririnig. Tila sinasampal ng malamig na patak ng ulan ang kanyang konsensya. Binuksan ulit niya ang app. Tumipa ng isa pang caption. Ito na 'yung mas diretso, mas totoo. Mas masakit. “I wish I could forget what the heart remembers.” Napapikit siya. At bago pa siya mabago ang isip, pinindot niya ang Post.

sabi nito. Pinag-ikot niya ang kaniyang mga mata. “Oo nga naman. Pero minsan, hindi basehan ang haba ng panahon para masabing magaganda at solid lahat ng memories na nabubuo natin. May maiiksing moment pero makabuluhan ang memories. Depende. Nasa tao naman ‘yan kung paano tanawin ang memories. Kasi, kahit gaano ‘yan kadami, iilan lang ang tatatak talaga sa atin, iyong mas beneficial. Admit it,” buwelta niya. Natahimik na ang panig ni Janica.

Nang buksan nito ang mga mata, nakikita niya ang intensidad sa mga iyon. “We won’t end like Apollo and Clytie, because we have our own story to tell, Mere.” Ikinulong nito sa mga pala nito ang magkabila niyang pisngi. “Hindi tayo maghihiwalay. Hinding-hindi. I could care less kung nawala man ang memorya ko o kung anuman ang nangyari natin sa nakaraan. Ang mahalaga ay nasa tabi kita. You and I, we will make new memories together, memories that we will treasure until we get old.”