Novel & Cerita Cute Animal Drawing

Sobrang abstract ng pagkakaguhit—malabo pero kapansin-pansin ang imahe ng isang matanda na may akay-akay na tatlong maliliit na bata habang nakatalikod. Hindi ito galing sa internet. Mukha itong drawing ng isang maliit na bata. Bahagyang dinaluyong ng kakaibang kaba ang dibdib ni Jaxon habang pinalalaki ang litrato sa screen. Nanliit ang kanyang mga mata, puno ng selos at matinding pagdududa ang kanyang boses nang bumulong siya sa tila bakanteng silid.

tanong ko, kahit alam kong hindi siya sasagot. I looked around the small space. May mga drawing sa dingding—puro mga madidilim na kulay. Isang malaking lalakeng walang mukha, isang babaeng may matutulis na kuko (si Charlotte, sigurado ako), at isang maliit na batang umiiyak. Pero sa gitna ng lahat ng iyon, may isang drawing na naiiba. It was a sun and a moon.

Pagkatapos ay naglakad-lakad siya sa maliit na park sa loob ng paaralan. May exhibition doon ng mga drawing ng mga bata. Isa-isang tiningnan ni Clint ang mga naka-display. Hanggang sa nakita niya ang drawing ni Bailey. Isang kagubatan. Malawak na luntiang damuhan. May Deer Auntie. May Antelope Uncle. May Mommy Rabbit. At may Baby Rabbit. Masaya silang kumakain ng damo. Pero walang Daddy Rabbit. Matagal na napatitig si Clint sa drawing.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

Mga simpleng drawing ng isang bata. Mga dinosaur. Mga kotse. Mga superheroes. Bahagyang napangiti si Daveron. Ngunit habang isa-isang binubuklat ang mga pahina ay may kakaiba siyang napansin. Sa halos lahat ng drawing ay may isang babaeng may mahabang buhok. Nakangiti at may nakasulat na, Mommy. Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit. Ngunit pamilyar ang mukha ng babaeng iginuhit.

“He’s… a friend, baby. His name is Knox.” Knox knelt down, halos ka-level ng bata. Maingat ang ngiti niya, hindi pilit. “Hi, Kieran. Ang ganda ng drawing mo ah.” Itinuro niya ang coloring book na hawak nito. “Car ba ‘yan?” Tumango si Kieran, showing the page. “Red car. Like Mama’s.” Knox’s smile widened. “Ang galing mo. Mas maganda pa kaysa sa mga kotse ko.”

Pagbaba ng tingin niya, si Rence iyon. "Mama?" "Hmm?" Rence smiled first then took her free hand to put someone on it. Nang tingnan ni Ann iyon, maliit na sticky note iyon na may naka-drawing na chibi. May hawak itong signboard na ‘sorry’ habang naka-puppy eyes ang chibi. "Draw ’yan Dada, Mama. Give ko raw sa ’yo." Ayaw mang ngumiti ni Ann, tumaas ang gilid ng labi niya. Pero dahil lang iyon sa chibi at hindi dahil kay Clayton.

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.

Si Ashton ang gusto nito. "Mama!" Napakurap siya nang marinig ang boses ng anak. Nasa sala ito habang nagkukulay. Agad siyang ngumiti. "Yes, baby?" "Tingnan mo!" Masayang ipinakita ni Ashton ang drawing nito. Tatlong stick figures. Isang babae. Isang lalaki. At isang maliit na bata sa gitna. Unti-unting lumambot ang ekspresyon ni Astrid.