روايات وقصص ضمن Dabda Grief Stages

Nang lumabas ang resulta, kahit papaano ay nakahinga sila nang maluwag dahil hindi naman ganoon kalala ang lagay ni Leandro. Dr. Hidalgo explained that her husband’s trauma was called traumatic grief. Iyon ay bunsod na rin nang pagkawala ni Cheska noon. Sabi rin nito, nasa category ng acute trauma si Leandro. Gagamit daw ito ng Cognitive Behavioral Therapy (CBT) para sa treatment nito, kung saan aalamin ng doktor kung ano ang nag-tr-trigger ng trauma nito.

“Please don’t leave me papa. Please wake up!” Si Eugene ay hindi napigilan ang sarili na huwag maging emosyonal. Lumapit ito sa tabi ni Danna at hinimas ang likod nito saka mahigpit na niyakap. Ito man ay hindi malaman ang sasabihin. Eugene knows how it feels about losing the person you love the most. At this grief time, he knows that she needed him and he promised that he always be at her side at any moment she needs someone to lean on.

Kaya hindi niya maiwasan mapahikbi habang yakap niya ni mom. Humihikbi rin si Dave habang karga ko siya ngayon. Alam kong kahit bata pa si Dave. Alam kong nalulungkot din siya sa pagkawala ng kaniyang lolo. Napalingon rin ako kay Sheena. Nasa may gawi ko siya nakaupo. Humihikbi lamang siya sa pag-iyak. One of the most painful moment you ever felt is one of your family number is gone. You can't accept the pain that lingering to your heart.

dagdag pa niya at muling lumingon sa akin na nakangiti. “Yes, she is worth it.” “What I am here is because I have to tell you something about her condition. After this miscarriage, she will dwell on these stages. She should survive on her emotions at importanteng may tao siyang masasandigan. Women may experience a roller coaster of emotions such as numbness, disbelief, anger, guilt, sadness, depression, and difficulty concentrating. Habang nagbubuntis ba siya masyado ba siyang emosyonal? Paano kapag nagising na siya ngayon at malalamang wala na ang kanyang baby? She needs a person to lean on right now. She can experience these symptoms; fatigue, trouble sleeping, difficulty concentrating, lo

Ito lang ang tanging nasabi ko bago pinutol ang tawag ni Manang Flor. Damn it, Ryan! Pull yourself together. Babae lang yan. Naghilamos ako at pilit pinapatatag ang aking kalooban. Ni sa hinagap hindi ko naisip na dadanasin ko ang ganitong klaseng sakit. Sa bilis ng mga pangyayari, ay parang panaginip lang ang lahat. I’m still at the stage of denial. Sabi nga nila may limang yugto ang pagdadalamhati. Nasa unang yugto pa lamang ako, at may apat pang natitira bago ko marating ang stage of acceptance, at mag-move on sa buhay.

“We will head to the hotel I booked for us. So you can rest. Let’s go.” PAGSAKAY NILA sa sasakyan ay hindi maiwasan ni Everett na mapalingon sa dalaga. Grief can really change a person. Magmula nang ilibing ang batang patay nang isilang ni Ichika, tila’y naging malamig na rin ang puso nito. Gone the happy-go-lucky behavior of hers. And honestly, hanggang ngayon ay sinisisi niya pa rin ang kanyang sarili.

“Pero minsan, naiirita rin ako sa sarili ko kasi parang… parang hindi ko alam kung anong dapat maramdaman.” Nilapit ko ang kamay ko sa kanya—hindi para akbayan, pero para ipatong sa mesa sa pagitan namin. Isang pulgada lang ang pagitan ng mga daliri namin, pero parang may kuryenteng dumaloy sa pagitan. “Normal ‘yan,” sagot ko. “Ang grief… minsan parang alon. Hindi mo alam kung kailan babagsak, o kung kailan ka lulunurin.”

She died last night. Napabuga siya ng hininga. Grief, once he had experienced it, is something he would never wish anyone to go through. It was a tough recovery for their family when his father died. And even now, years after his father had left them, the pain is still there—overwhelming him during his vulnerable moments.

Tila mas nadagdagan ang bigat ng kanyang dibdib nang manuot sa ilong niya ang pinaghalong amoy ng preskong bulaklak at kandila. It put Ada into a trance of nostalgia. Mula sa pagkamatay ng ama, ina, at ngayon, sa anak niya. Everything fell on her–the weight of the loved ones she lost. Ganito na pala siya kaulila. Hindi niya namalayang tumutulo na pala ang mga luha. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa altar. Nanginginig ang kamay niya habang idinampi ang malamig at namamawis na daliri sa lagayan ng abo.

“I know, sweetheart. I’m here.” Dinala niya ako sa kama, hawak na parang isang bagay na marupok—parang mabibiyak ako nang tuluyan kung hindi siya mag-iingat. Inilubog ko ang mukha ko sa kanya, hinayaan ang lahat ng luha na bumuhos. The pain blurred with something else—grief, anger, exhaustion. I didn’t even know what I was crying for anymore. Maybe for everything I lost. Maybe for everything I still loved but couldn’t have.