Dealing With Stress Quotes Novels & Stories

Ito ‘yung gusto mong batuhin ng baso yung kausap mo pero may self-control ka pa somehow. Tumalikod siya at naglagay ng bagong bread sa toaster. "Ano na naman ‘tong trip mo?" tanong ko, sabay upo sa bar stool. "I have a meeting today. I’d appreciate it if you didn’t sabotage anything for once." "Aba wow," I said, dramatically placing my hand sa dibdib ko. "I am wounded." "You should be." "Dean," sabay harap ko sa kanya, "ikaw lang ‘tong taong ini-stress ang sarili kasi ayaw mong aminin na masaya ka sa kaguluhan natin."

"'Wag mo nang pansinin 'yon, 'La. Mas lalo ka lang mai-stress." "Talagang mai-stress ako, Theo, lalo na kung malalaman kong hindi ka magseseryoso! 'Wag ka ngang magbuhay binata. May asawa ka nang tao kaya ayusin mo 'yang ginagawa mo sa buhay," pangaral pa ng matanda. Hindi na lang nagsalita pa si Theo, ayaw nang dagdagan pa ang stress ng matanda. Pero ang nas nakatawag ng pansin niya ay huling sinabi nito bago matulog.

"Ay wow naman pala. Medyo mataas tayo, mare ah?" "Gaga ka. You know what I mean naman. 'Di ba? Baka isipin n'ya na okay na ako sa kan'ya gano'n," "Hindi pa ba?" "Hoy, bal!" "'Di, biro lang. Ito naman! Init ng ulo, ah!" "Eh, sa gaga ka, eh!" "Joke lang. Ito naman para others, ah? Anyways, alam ko naman na stress ka ngayon and baka need mo ng ibang amoy gano'n." Iniba na nito ang usapan.

Mas mauuna pa yata akong tatanda sa kaniya kahit na mas mukha siyang matanda sa akin. "Ito naman," natatawang aniya at saka kumuha ng plastic na upuan upang doon umupo. Hindi na rin binalak pa na lumapit. Takot yata na mahampas. "Hindi puwede na gusto lang i-lighten 'yung mood. Damang-dama ko pagka-stress mo, ate. No to stress pa naman ako kasi maaga akong tatanda." "At ang nasa paligid mo naman ang bibilis na tatanda sa kakulitan mo," balik ko at napamasahe na lang sa sintindo.

" Ano bang hitsura ko? " " Pagod, " walang pag aalinlangan nitong tugon. " Linggo ngayon, pero dapat nagpapahinga ka. Magmula kaninang umaga, nakaguhit na sa mukha mo ang pagiging stress sa trabaho mo. Alam kong paulit-ulit ko ng sinasabi 'to pero huwag mo naman sanang pagurin ang sarili mo, Sebastian. Hindi 'yon makakabuti sa kalusugan mo. Pakiusap, sana kahit minsan, gumawa ka ng bagay na walang koneksyon sa pagiging boss sa kumpanya mo. Lumabas-labas ka dahil makakatulong din iyon sayo para mawala ang stress mo. " " Kung ganoon saan mo ba gustong pumunta? "

Ingatan mo ang iyong sarili at huwag magutom, mangyaring. Tawagan mo ako at sagutin ang mga tawag ko. Pumunta ako sa kusina at kumain ng karaniwang almusal na ginagawa niya para sa akin. Kumain ako ng mag-isa, pero hindi ako lonely dahil may isa pang sticky note sa dining table. 'Tapusin ang lahat ng pagkain at hugasan ang mga pinggan pagkatapos. Ang mga simpleng gawain ay makakatulong sa iyo na mabawasan ang iyong stress.'

Nakatingin kay Xence na sabi nito at para namang napapaso ito sa tingin ni Raden kaya napaiwas ito. "Kung kailangang alisin ang puwing at stress sa buhay, alisin na. Wala namang madudulot na maganda." Masungit na paalala nito kaya napahawak ako sa braso nito para pigilan na ito. "Bakit ba mainit ang ulo mo ngayon?” "Wala naman, badtrip lang sa mga nakapaligid na stress. Ikaw ba Mr. Regio, nai-stress ka ba?"

Nagpasalamat ako at uminom ng kaunti para pakalmahin ang sarili. “So tell us,” muli si Adrian, nakangiting parang gusto talagang makilala ako, “how do you handle stress sa hospital? I mean, it must be exhausting.” “I usually take it one day at a time,” sagot ko. “Hindi madaling makakita ng sakit at kamatayan. Pero every patient na gumagaling, that’s my reminder na worth it.” “Very admirable,” wika ng apo ni Mr. Wang. “And beautiful too. You must have so many admirers.”

tanong ni Mama Franceska habang tinitingnan ako habang abala siya sa mga bagong bulaklak sa farm niya. Hindi ko alam kung paano ako sasagot nang maayos. Pumupunta ako sa flower farm para kahit pa paano ay malibang ako sa mga magagandang bulaklak dito. “I’m just stressed with work. There’s too much of it, sunod-sunod po kasi, ngayon lang wala.” “Then don’t accept everything. You’re stressing yourself out.” Napabuntong-hininga ako.

Ang tanging magagawa ko lang ay samahan sya at iparamdam na may karamay sya at hindi nag iisa. "Wag ka ng masyadong mag isip at umiyak ate mai-stress ka lang nyan eh. Ayun sa napapanood ko masama daw sa buntis ang nai-stress. Sige ka baka lumabas ang pamangkin ko na mukha ding stress in short panget." Birong pananakot ko sa kanya. Natawa naman sya sabay singhot. "Oo na." "Yown! Ang problema kapag lagi mong iniisip lalo ka lang mamomroblema, parang nadadagdagan pa. Ang ending papangit ka lang."