Dealing With Stress Quotes Novels & Stories

Nakaka stress! "Dalia, just relax. Marami pa naman sigurong paraan para madumihan ang imahe ni Suzanne. Kaya huwag ka masyadong magpaka-stress diyan." Damn it! Isa pa itong kaibigan ko, nag-iinarte magsalita. Pero sa bagay, mukhang may iba pa naman' pwedeng gawin. Kaso nga lang, ano naman 'yon?!

Hindi tulad dati. James napangiti, tinitingnan siya. “Alam mo, I remember when we first opened this café… sobrang hectic. Pero you handled everything like a pro. I was impressed.” “Ah… that’s because I had a lot of practice surviving chaos,” sagot ni Amara, nagtatawa. “Pero… ikaw, paano ka naman nakatakas sa stress sa trabaho mo?” James napailing. “Project deadlines… and coffee breaks here. Sometimes… seeing familiar faces makes all the difference.”

“Hindi kita pinatawag para sermunan kami! Gawin mo ang trabaho mo!” Hindi ako sumagot. Tumango lang ako. Pinunasan ang luha. Pinilit kumalma kahit nanginginig ang buong katawan ko. Nadudurog ang puso ko. “Maselan ang unang tatlong buwan,” mahina kong sambit. “Iwasan ang stress. Dalhin siya sa OB para makasigurado.” “Eh ‘yong pananakit ng puson?”

At ang mga sachet ng shabu ay nagkalat sa kama nito. "Anak, alam kong stress ka nitong mga nagdaang araw. Pero hindi ito ang solosyon upang maresolba ang problema." Humiga si Joshua sa kama at hindi pinansin ang ina. Tama ito, stress siya dahil sa mga sunod-sunod na kapalpakang nangyayari sa kaniyang buhay. "Tama na iyan at kailangan nating tulungan si Franz na makalabas ng kulungan."

Hindi kaagad nakasagot ang Doctor. "Kung hindi pa bumuti ang condition mo sa loob ng tatlong buwan ay baka wala na tayong magawa pa," ani nito at napabuntong hininga. Masakit para sa kanyang ibalita ito sa kanyang inaanak na napalapit na rin sa kanya. "I suggest you avoid getting stress. Mas bumibilis kasi--" "Stress?" Mapait itong natawa ng bahagya. "I'm the CEO of one of the biggest companies in the country. Stress is basically my last name," ani nito na nakaharap na sa malaking bintana.

patuloy ko pa dito. [Watashi wa sono koto ni tsuite mōshiwake arimasen. Mōichido kare to hanashite mimasu. Watashi wa kare ni nanrakano imi o hanasu koto o kakunin shimasu.] Wika nito sa akin ng mahinahon pero narinig ko pa din ang stress sa boses nito. (*I'm sorry about that. I'll try talking to him again. I'll make sure to talk some sense into him.*)

"Oo, naman s'yempre nakakaawa kaya 'yang kilay mo kung hindi ka lang siguro gwapo baka mukha kanang senior citizen." "Ah senior citizen pala, huh! Baka kung hindi ka buntis ay hindi kita hahayaan makalakad riyan. Tuwad ka, Misis ko, ng masubukan natin kung totoo ba ang sinasabi mong senior na ako." "Kilay lang ang sinabi ko." "Sige na, Misis ko, para matanggal ang pagod at stress ko, quickie lang tayo." aniyang pagpupumilit

“Mauna na `ko sa `yo, Marigold.” Kung noong isang linggo ay sobrang pressured at stressed niya, nagagawa na niyang ngumiti ngayon. Mas pinili na lang kasi niyang maging propesyonal kaysa pairalin ang kanyang damdamin pagdating sa trabaho. Tulad nga ng sinabi ni Sir Simon, wala silang target na mabuting tao. Sobrang nakatulong iyon sa kanya.

Mas lalong naging madilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha. "Elizabeth." Sinubukan kong kalmahin siya dahil alam kong magagalit na naman siya. Pinanlakihan niya naman ako ng mata. "I'm trying to take care of myself, Cassy. I can also take care of my baby. And if you're worried that I might get stressed today, I can handle it, don't worry. Stress is a normal thing in my everyday work. Sanay na ako." Aniya sa monotonong boses.

Pero bakit parang malaking bagay? Napapikit siya, pinipigilan ang sarili na mag-overthink. Pero imposible. Paano siya hindi mai-stress kung mismong boss niya ang nagyaya? At hindi lang basta yaya—kasama pa ang mga salitang, “Don’t think too much. Just let me try.” Don’t think too much pa nga, samantalang ilang araw na niyang iniisip ang panliligaw nito na nagdadala pa sa kaniya ng stress. Paanong hindi siya ma-stress kung palagi niyang iniisip?