Dealing With Stress Quotes Novels & Stories

Hindi tulad dati. James napangiti, tinitingnan siya. “Alam mo, I remember when we first opened this café… sobrang hectic. Pero you handled everything like a pro. I was impressed.” “Ah… that’s because I had a lot of practice surviving chaos,” sagot ni Amara, nagtatawa. “Pero… ikaw, paano ka naman nakatakas sa stress sa trabaho mo?” James napailing. “Project deadlines… and coffee breaks here. Sometimes… seeing familiar faces makes all the difference.”

Baka bunga lang ito ng stress. Madami kasing trabaho ngayon sa opisina. Lalo pa't nire-revise ng team ang proposal para kay Mr. Galvez. Isang malaking deal kasi ang pinag-uusapan with Mr. Galvez kaya sinisikap namin na makuha ang approval at pirma niya. Stress din kasi si Keith tungkol sa deal na iyon.

natawa ito sa sinabi ko at hindi ko naman na marahan na pala niya akong sinasayaw. "Ginagawa mo?" takang tanong ko dito. Para kaming buang nito na sumasayaw kahit walang tugtog. Hindi ko mapigilang hindi matawa sa aming dalawa at ganoon din siya. "Sabi nila, ang pagngiti ay isang way para ma lessen yung stress daw eh." maya maya ay anas nito. Tumaas naman ang kilay ko sa kaniya. Pinalibot niya ako gamit ang kamay niya at ng humarap ako sa kaniya ay nagtanong ako.

“Hindi kita pinatawag para sermunan kami! Gawin mo ang trabaho mo!” Hindi ako sumagot. Tumango lang ako. Pinunasan ang luha. Pinilit kumalma kahit nanginginig ang buong katawan ko. Nadudurog ang puso ko. “Maselan ang unang tatlong buwan,” mahina kong sambit. “Iwasan ang stress. Dalhin siya sa OB para makasigurado.” “Eh ‘yong pananakit ng puson?”

At ang mga sachet ng shabu ay nagkalat sa kama nito. "Anak, alam kong stress ka nitong mga nagdaang araw. Pero hindi ito ang solosyon upang maresolba ang problema." Humiga si Joshua sa kama at hindi pinansin ang ina. Tama ito, stress siya dahil sa mga sunod-sunod na kapalpakang nangyayari sa kaniyang buhay. "Tama na iyan at kailangan nating tulungan si Franz na makalabas ng kulungan."

Hindi kaagad nakasagot ang Doctor. "Kung hindi pa bumuti ang condition mo sa loob ng tatlong buwan ay baka wala na tayong magawa pa," ani nito at napabuntong hininga. Masakit para sa kanyang ibalita ito sa kanyang inaanak na napalapit na rin sa kanya. "I suggest you avoid getting stress. Mas bumibilis kasi--" "Stress?" Mapait itong natawa ng bahagya. "I'm the CEO of one of the biggest companies in the country. Stress is basically my last name," ani nito na nakaharap na sa malaking bintana.

patuloy ko pa dito. [Watashi wa sono koto ni tsuite mōshiwake arimasen. Mōichido kare to hanashite mimasu. Watashi wa kare ni nanrakano imi o hanasu koto o kakunin shimasu.] Wika nito sa akin ng mahinahon pero narinig ko pa din ang stress sa boses nito. (*I'm sorry about that. I'll try talking to him again. I'll make sure to talk some sense into him.*)

“Mauna na `ko sa `yo, Marigold.” Kung noong isang linggo ay sobrang pressured at stressed niya, nagagawa na niyang ngumiti ngayon. Mas pinili na lang kasi niyang maging propesyonal kaysa pairalin ang kanyang damdamin pagdating sa trabaho. Tulad nga ng sinabi ni Sir Simon, wala silang target na mabuting tao. Sobrang nakatulong iyon sa kanya.

Mas lalong naging madilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha. "Elizabeth." Sinubukan kong kalmahin siya dahil alam kong magagalit na naman siya. Pinanlakihan niya naman ako ng mata. "I'm trying to take care of myself, Cassy. I can also take care of my baby. And if you're worried that I might get stressed today, I can handle it, don't worry. Stress is a normal thing in my everyday work. Sanay na ako." Aniya sa monotonong boses.

Pero bakit parang malaking bagay? Napapikit siya, pinipigilan ang sarili na mag-overthink. Pero imposible. Paano siya hindi mai-stress kung mismong boss niya ang nagyaya? At hindi lang basta yaya—kasama pa ang mga salitang, “Don’t think too much. Just let me try.” Don’t think too much pa nga, samantalang ilang araw na niyang iniisip ang panliligaw nito na nagdadala pa sa kaniya ng stress. Paanong hindi siya ma-stress kung palagi niyang iniisip?