Define Self-loathing Novels & Stories

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

sagot agad ni Lolo. "Ang inggit na tao ay hindi kontento sa kung ano meron siya, walang tiwala sa sarili, mas pinairal ang inggit sa katawan. Mas nakatuon pa sa blessings ng iba kaysa sa sarili niyang mga blessings. Envy is a coward's side of hate and jealousy is a disease that cannot be cured anymore! It's dangerous," komento rin ni Lola.

Magiging masaya ba ako kung patuloy ko paring mamahalin yung taong 'yun o palalayain nalang kasi natatakot na ulit masaktan? Hindi iyon pagiging duwag kundi pagbibigay halaga sa sarili. Self love, self worth. Kasi hindi natin namamalayan sa sobrang pagmamahal natin sa isang tao, nawawalan na tayo ng halaga sa ating sarili. Naibubuhos ng sobra sa iba kaya ang resulta kapag nasaktan or iniwan kana, simot na simot na lahat, wala nang natira para sayo. Ubos na ubos kumbaga.

They are my family yet they can endure seeing me like this! My ego... My dignity... My humanity... All of it got lost. Bullshit!

TRIGGER WARNING‼️ SELF-HARM Please don't do this to yourself. Skip this chapter if you're not comfortable. — No one wants me here. No one can stay for me forever. They hate me. They can't love me. I'm a disappointment. A slut. A whore. "You're nothing compared to her. You're not enough." I hear those words all the time. In the darkness of my room, where I'm all alone, they echo over and over again. All I can do is cover my ears and cry, because I can't see them but their voices never stop.

Men like him don't deserve to be loved. "Hayyy" singhal ko ng dumilat ako at pinatay ko ang shower. Ang dami pang pumapasok sa isip ko pero pinigilan ko iyon dahil male'late na ako, dali-dali na din akong tinapos ang mga ritwal ko. Agad na din akong nagbihis. Hinarap ko ang repleksyon ko sa salamin ng vanity dresser ko.

Kabanata 22: fooled If you don't love yourself, nobody will. Not only that, you won't be good at loving anyone else. Loving starts with yourself, of course. Hindi naman kasi iyon isang panandalian na bagay na kayang-kaya mo agad ibigay. Ang kaya mo lang naman ibigay para sa isang tao ay ang mga salita mo lamang, ngunit hindi mo kayang panindigan at iyon marahil ang aking kinatatakutan.

Nangangatog ang tuhod pero pinilit kong tatagan ang sarili. Lumapit ako sa salamin. Saka pinagmasdan ang sarili na halos hindi kona makilala. Namamaga ang mata, magulo ang buhok, at namumula ang ilong. “Hindi ganito ang dapat mong itsura, Kat,” bulong ko sa sarili. “Hindi ka ito. Hindi ka ganyan kahina.” Huminga ako nang malalim at nagdesisyong gawin ang bagay na dapat kong gawin.

Dahil sa mga kasalanan ko noon, binayaran ito ng buhay ng anak ko. Isang gabi, napunta ako sa banyo. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin—basag na basag na ako. Wala nang saysay ang lahat. Wala na ang dahilan para lumaban pa. My tears never stops from falling. I hate being me! I hate my self! I deserve this pain! Sa gitna ng kawalan ng pag-asa, pumasok sa isip ko ang isang nakakatakot na ideya.