Diary Novels & Stories

wika ni Tita matapos niyang magkuwento. "Nasawi rin po pala kayo sa pag-ibig noon. Nakakatuwa lang po kasi medyo naaalala n'yo pa po 'yon," wika ko. "Oo naman, buhay pa kasi 'yung diary ko na 'yon sa may sisidlan ko. Hindi pa nga diary ang tawag d'yan noon, basta nagsusulat lang din ako sa notebook ko ng mga bagay na gusto kong isulat," tugon niya.

Kahit anong hirap ng trabaho, kaya niyang gawin makakasama at makikita lang niya si Angge! Binuksan niya ang drawer na nasa gilid lang din ng kanyang kama at mula doon, inilabas niya ang kanyang diary. Yes! May diary siya. Isinusulat niya ang bawat masasaya at mahahalagang pangyayari sa kanyang buhay at ang makilala si Angge ay isa sa pinakamahalagang pangyayari sa kanyang buhay na hindi niya dapat nalilimutan kailanman.

Para naman kahit papaano maibasan ng kahit kaunti ang bigat na nararamdaman ng puso ko Mahilig ako sa ganito noon pa man. Naalala ko pa nga na sa tuwing umiiyak ako, isinusulat ko sa aking notebook ang mga kaganapan kung bakit ako umiiyak noon. Ito ang gagawin ko ngayun, isusulat ko dito sa isang kapirasong papel ang ginawa ni Madelyn sa akin kahapon at ang ginawa ni Elijha sa akin kagabi na para bang isang diary.

Napatitig siya dito nang may naalala. "My diary." Hindi niya pinalis ang mata sa mata nito. Kakaiba ang kislap ng mga mata nito lalo na nang banggitin niya ang diary niya. Hindi kaya hawak nito ang diary niyang nawawala? Akmang hahalíkan siya nito nang ilihis niya ang mukha. Hindi naalis ang ngiti sa labi nito. “Nasayo ba?”

pag yayabang nito sa kanya. "Binasa mo ito?" "Yup!" "Kainis ka, dapat hindi ka nag babasa ng diary ng may diary!" naiinis na hinampas niya ito sa braso. Kahit kasi hindi niya pa alam kung ano ang mga nakasulat roon, sigurado siyang may mga nakakahiyang bagay ang nakasulat doon na dapat ay siya lamang ang nakakaalam. "Hey, bakit ka nagagalit eh iyang diary mo na iyan ang naging takbuhan ko tuwing maaalala kita. Kabisado ko na nga lahat ng nakasulat d'yan!"

Bumigat ang pakiramdam niya—parang may bumara sa lalamunan niya na hindi niya mailuwa. Ang bag… Ang laman ng bag niya… At doon, unti-unting tumindig ang kanyang balahibo. Nandoon ang kanyang diary. Hindi basta notebook lang iyon. Hindi lang basta papel na may mga sulat. Nandoon ang puso niya. Nandoon ang lahat ng damdaming hindi niya kayang sabihin sa kahit kanino. Mga salitang hindi kailanman lumampas sa kanyang bibig. Lahat ng takot, pangarap, at—pinakamahalaga—ang damdaming matagal na niyang itinatago.

Bahagyang tumaas ang kilay ni Darien. “May habit akong magsulat ng diary. Noong nangyari lahat ng ‘yon, doon ko lang nailalabas ang nararamdaman ko. Detalyado kong isinulat ang buong nangyari. Nang wala na akong pag-asang maipaglaban sa pulis, nakita ko sa admission letter yung address ng school. Bago magsimula ang klase, ipinadala ko sa pamamagitan ng koreo ang diary ko.” Habang nakikinig, mas lalo lang nabibigla si Harmony.

Ipapa-print ko na lang ito kay Kuya Al at baka sakaling libre pa. Pagkabaling ko ng tingin kay Jam ay hawak niya ang diary ko. Sinisipat-sipat niya iyon. Mukhang nangingialam na naman siya sa gamit ko. Kaya kaagad ko iyong inagaw mula sa kanya. "Ang damot mo, bebs. Ano ba kasi iyan?" namamangha niyang tanong. "Diary," simpleng sagot ko.

Diyos ko, anong gagawin ko? Tumigil ang diary nang taong ipanganak ni Linda si Coco at muli lang ipinagpatuloy ang pagsusulat roon apat na taon na ang nakaraaan bago mamatay ang ginang. She tried reading Linda’s letters to Coco though some of it were really not legible. Totoo nga, may binabanggit ito tungkol sa ilalim ng bayabas at katotohanan. Paulit-ulit na isinulat iyon ni Linda sa kanyang diary.

Nakangusong sabi ko. I scribbled my plans on my diary and hid it again in my drawer. I used codes on writing, so no one will understand my diary. It's better to be vigilant than to be sorry.