Novel & Cerita Disappearing

Hinabol niya ito sa pinakamabilis niyang bilis— pero habang tumatagal, lalo siyang nabibigla. Ang bilis ng bead ay kasingbilis ng kanya. Kaya nitong umiwas sa lahat ng tangka niyang harangin. At habang tumatagal— lalo pa itong bumibilis, hanggang sa tuluyang makawala sa kanya. 🌌 Ang Problema ng Spatial Rifts At higit pa roon— may mga spatial rift. Hindi man siya natatakot dito, nakakainis pa rin kung mahila siya papasok.

nanginginig kong tanong. “It’s a dead end, Sir. It’s as if they vanished into thin air. Professional ang pagkaka-delete ng mga sumunod na footage. Masyadong malinis ang pagkaka-erase ng trail nila. Kahit ang mga asset ko sa underworld ay hindi makapagbigay ng impormasyon.”

Habang nakaupo ako roon, pinagmamasdan ang tubig na patuloy na umaagos kahit na may mga bato na humaharang sa daan nito, napagtanto ko na ang pag-alis niya ay hindi pagtatapos ng aming kwento—ito ay bahagi ng mas mahirap na bahagi ng aming paglalakbay. Umalis siya hindi dahil ayaw niya sa akin, kundi dahil akala niya ay iyon ang tamang bagay na gawin para sa akin. Ang kanyang pag-alis ay bunga ng kanyang pagmamahal, kahit na ito ay naging maling desisyon. At kung iyon ang dahilan, kung ang ugat ng kanyang paglayo ay ang kanyang pag-aalala sa akin, ibig sabihin ay naroon pa rin ang pagmamahal—nakatago lang sa likod ng takot at kawalan ng katiyakan.

So helpless. Ang nakikita niyang risk factor kaya nagkaroon siya ng disorder na iyon ay ang dahilan din kaya nabura ang kaniyang memorya. Sheeva has a dissociative or what is called Psychogenic Amnesia. Halos magdadalawang taon na niyang iniinda ang persistent na karamdamang iyon.

Hidde Desire Cindy POV Lumabas ako ng kwarto at pumunta sa study room. Nakahanda na ang laptop. Mag-s-Skype kami ni Vanessa. Pagkatapos ng ilang ring. Lumabas ang mukha niya sa screen. “Cindy…” “Kamusta siya?” agad kong tanong. Sandaling natahimik si Vanessa. Kita ko ang pagod sa mga mata niya. “Stable ang vital signs. Pero… hindi pa rin siya nagre-respond.”

Tumalikod na ako at nagfocus na sa harap hanggang sa matapos ang misa. Nasa loob na ako ng mall at nagtitingin ng mga display sa labas. Hindi na ako pumasok dahil wala naman akong bibilhin though kapag may nagustohan ay baka bumili ako. Napahinto ako sa isang shop cause of the model na ipinapalabas nila sa tv sa loob ng shop makikita naman ito sa labas. It's the band Str8ight the model of the brand Penshoppe. As far as I know they are also the model of the Bench. Sikat na sikat na talaga sila ang hirap abutin but it's ok. I will always be their one fan especially Zero's fan. I will support them no matter what and I will always their in everything that makes them happy.

"Where are—" "No— no way... " *** BIANCA'S POINT OF VIEW ** SABI nila kapag manganganak ka ang isang paa mo raw ay nasa hukay na dahil walang kasiguraduhan kung pag gising mo ba ay nasa totoong mundo ka pa o isa na lamang na illusion ang lahat, sobrang weird lang na mag lalabak ka ng buhay ngunit maaring buhay mo rin ang maging kapalit nito ngunit sa puntong ito ay nakaramdam ako ng takot dahil papaano kung sa pag pikit ng dalawang mata ko ay hindi na ko na muli pa itong maimumulat? Paano kung sa pag pikit ko ay doon na matatapos ang huli kong oras?

sagot ko. "Hindi minamadali ang pag momove on, you have wounds Ashley at kailangan muna 'yon maghilom para maging okay ka ulit. It takes time, hayaan mo lang at darating din ang araw na magiging okay ka din ng hindi mo namamalayan."

Kaya sumeryoso na rin ako kasi mataman niya akong tiningnan. Kinilig naman ako nu'ng time na 'yon kahit alam kong bunga lang 'yon ng reincarnation. At everytime maiisip ko ang mga sinabi niya, hindi ko maiwasang malungkot Nakaka-miss talaga ang mga time na sobra pa kaming close sa isa't isa. 'Yong hindi ako natutulog kapag wala pa ang 'goodnight' niya at ganu'n din siya sa akin. Nakaka-miss 'yong time na nagpapalitan kami ng chat sa messenger, 'yong tinatanong niya ako kung okay lang ba ako. At 'yong time na nagtatawanan kaming dalawa habang nag-uusap. I missed all these things at paulit-paulit ko itong naaalala, every now and then.

Right kung wala akong alam sa kusina. Isa pang nakatutuwa rito ay nakatutok sa amin si Mama kahit abala siya sa trabaho. Nakalulungkot nga lang dahil wala na si Papa, inatake siya sa puso noong nakaraang taon. Medyo sariwa pa sa amin ang pagkawala ni Papa pero nagpapakatatag pa rin naman kami. "Ate Aprilyn, Ate Juness, aalis na muna ako," paalam ng kapatid ko matapos makapagsapatos.