Distancing Yourself Quotes Novels & Stories

" sabi nito. Hinawakan niya ang kamay nito. "I'm sorry. But I'm falling out of love. Wala na ang dating pagmamahal. May kasalanan din siguro ako sa nangyaring ito but you pushed me away from you. You're selfish. Masyado kang possessivepero hindi mo naman inalagaan ang relasyon natin. Wala kang ginawa para palaguin ito."

Hindi pipilitin, hindi hihigitan. ⸻ Unang Bagay na Natutunan Natutunan ko na ang pagmamahal sa distansya ay hindi tungkol sa pagsunod sa oras. Hindi rin ito tungkol sa pangakong lagi kang tatawag. Ito ay tungkol sa respeto sa growth ng isa’t isa. At sa bawat araw na dumadaan, mas nararamdaman ko na may puwang kami sa puso ng isa’t isa kahit walang pisikal na presensya.

Ang mundo ko ay iba sa mundo n'ya at ang katotohanang may anak na siya ay isa nang mabigat na dahilan para pigilan ko itong kung anumang namumuo sa aking dibdib. 'Ang pag-distansiya ay isang magandang hakbang at ang pagtulak sa kaniya sa piling ni Yaret ay nararapat kong gawin' Tama, ako ang tulay sa puso ng dalawang ito. Iyon ng gagawin ko.

Jake asked when he noticed that I spaced out I answered him through shaking my head. The doubt showed in his face but he didn't say it loud. It's good that he's already practicing in giving me my space. I know that it's hard to be distance away from the person whom you love...but in our situation...distance is necessary. "I know you, Ash. I know that there's something bothering you..." Seryoso niyang saad. "You must stop there, Jake." Ani ko sa kanya, reminding him that we should give each other's space, even if it will cost us loneliness and sadness.

At sa kung anong dahilan, mas lalo akong kinabahan. Sa café, naupo kami sa isang sulok. Pinagmasdan ko ang Ninang ko habang nagkukuwento—ang paraan ng pagtaas ng kilay, ang mahinang tawa. Normal. Ligtas. Dapat doon lang ako magpokus. Ngunit may boses sa loob ko na paulit-ulit na bumubulong: Panatilihin ang distansya. Bantayan mo. Ayusin mo ang sarili mo.

Nagsasalita ito habang patuloy sa pag-pagpag ng kanyang nagusot na florals. "...hindi mo dapat hinahayaan ang sarili mo na mapalapit sa mga taong hindi mo ganoon kakilala, Beth. Alalahanin mo ang sinabi ng iyong ama bago kayo tuluyang maghiwalay sa isa't-isa. Maigi muna na idistansya mo sa kapahamakan ang iyong sarili upang maiiwasan ang disgrasya."

I asked, looking at him from the mirror in front of me. "What do you mean?" balik tanong niya, halatang nalilito sa sinabi ko. "Hindi ko yata naramdaman ang ganyang pakiramdam para sa isang tao. Ang alam ko lang... Hinihintay ko siya lagi sa pinto, umaasang darating siya. Tinatanaw ko siya mula sa malayo, kahit na nga ba hindi niya ako nakikita. Nasasaktan ako kapag may kasama at nagpapasaya sa kaniyang iba, samantalang pwede namang ako ang gumawa noon sa kaniya. I keep on distancing myself, afraid that I might drag him to the danger that might happen because of me," I told him without blinking my eyes, still staring at him in front of the mirror.

Nanatili akong nakahiga sa tabi nito. "Maybe it's time for me let you go, babe," mahinahong ani nito na nanatiling nakatitig sa kisame. Hindi ako nagsalita pinili kong manahimik. "I'll distance myself from you, go find yourself and so do I," patuloy nito. "Christian." "Let us give ourselves space, for now, babe, hahayaan kiitang hanapin ang sarili mo—ang kaligayahan mo," giit ni Christian.

"Dalawang estranghero na pinagsama ng kapalaran." "Oo," sagot niya. "Isang obligasyon. Isang tungkulin na kailangang gampanan." nakakunot-noong sabi niya. "Iniiwasan kita hindi dahil naiinis ako sayo, kundi dahil ayaw kong magkaroon ng damdamin. Ayaw kong masaktan ka o masaktan ang sarili ko. Akala ko kung pananatilihin ko ang distansya, mananatili itong malinaw — kontrata lang ito. Walang halong emosyon." dugtong ko pa.

Pushing someone away no matter how dear he is could be the hardest decision one could ever make. At kapag tuluyan nang lumayo ang taong ‘yon, magsisimula naman ang panghihinyang, ang pananabik. Tinotoo ni Luke ang sinabi nito. He kept his distance. Suddenly, they became strangers to each other again. Noong minsang dinaanan nito si Voltaire sa bahay, ni hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Kahit isang sulyap man lang. Mas mabuti pa nga noon, pinapansin siya ni Luke. Tinatadtad man siya ng pambubuska, napapansin pa rin siya.