Novel & Cerita Distress In Tagalog

Pu-ni-tive? Gusto kong umiyak sa inis.. Pakiramdam ko ay lalo akong naging mangmang sa harap niya. Ang tanging malinaw ko lang na naintindihan ay ang huling apat na salita. "H-Hindi ko po kayo maintindihan..." bulong ko, pilit na nilalabanan ang panginginig ng boses ko.

My heart starts acting really weird. ******************* Hapon na, lalong dumadagsa ang mga tao sa memorial kung nasaan kaming cemetery kaya nagpasya na kaming umuwi. Sakto namang biglang nag-message si Catalina sa group chat namin. Catalina: Busy kayo? Nasa milktea shop ako ng plaza, ang init sa cemetery. Madeline: We're about to go home. Puntahan kita diyan? Catalina: Tara, samahan mo 'ko dito.

Sabi niya sa akin. Hala siya, Halatang seryoso ang gagi. Tapos yung 'I love you' niya walang can. Tapos panis! I can revive you daw ack! HAHAHAHA. Kaya kitang buhayin sa tagalog HAHAHA. Pak na pak at may dating Yawa.

tanong nito sa akin kaya napatingin muna ako kay daddy "Cassy Marie Velasquez" tugon ko dito kaya agad itong tumango sa akin "Miss she's pregnant" wika ko dito na agad nitong kinatango sa akin bago pumasok sa loob nang emergency room Agad akong napahilamos sa mukha dahil sa labis na pag-aalala sa sitwasyon nang kapatid ko. Nangangamba ako dito dahil sa naisip ko ang kaligtasan nilang mag-ina nang bigla kong makita si Mark Dela Cuesta.

"Hindi ganiyan si Mommy! Ipinagkatiwala niya ako kay Tibor kaya hindi niya gustohing ibang tao ang makasama ko!" "That's bullshit! Iba noon ang sa ngayon! Malakas pa noon si Tibor kaya panatag ang iyong ina!" Halos mabingi si Tibor sa bulyawan ng dalawang nagtatalo sa kaniyang harapan. Bago pa magkasakitan ang dalawa ay pinindot na niya ang red button na nasa kaniyang tabi. Agad na dumating ang bantay sa labas, nurse at ang doctor.

Mas bumuka pa nang mas malawak ang aking mga hita. "Daddy... oh my god..." ungol ko, ang salitang iyon ay parang nagdedeliryong boses ko. Nawawala na ako sa sarili, bumabagsak ang ulo ko sa kutson ng couch at bumaluktot ang mga daliri ko sa paa.

Hindi pa ba sapat ang masasakit na mga salitang binibitawan nila? Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng bumalik sa probinsiya at mamuhay ng mag-isa. Niyakap ko ang aking sarili at pinipigilan ang pag-iyak. "Mila!" sigaw ng isang lalaki. Pamilyar ang boses niyang 'yon. Iniangat ko ang aking ulo at laking gulat ko nang makita si Andrey na tumatakbo palapit sa amin.

Akala ko ay ang tiyuhin ko na naman iyon na kumakatok. Naramdaman kong medyo masakit pa rin ang aking ulo at agad nag-flashback ang nangyari sa akin kagabi. Napapikit ako ng mariin at hinilot ang aking noo gamit ang aking daliri dahil sa katangahan. Ang buhay ko ay sirang-sira na hindi ko akalaing may mas ikakasira pa pala. Sobrang tanga ko. "Hoy! Lumabas ka na riyan. Tanghali na! Aba!" Nabulabog ang aking pag-iisip dahil sa padabog na tuktok ni Auntie sa aking pinto.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon