Novel & Cerita Dolor

Muli niyang kinapa ang sariling damdamin, bakit sa halip na masaktan ay nalulungkot siya? Mabilis na tinawag ni Doke ang amo nang mapansin na parang may iniindang sakit ang dalaga. Hindi namalayan ni Cherry na tumulo ang luha niya. Sobrang lungkot niya para kay Dark sa hindi malamang dahilan. Nagpalipat-lipat ang tingin niya sa larawan na nasa frame at sa nakalapat lang sa lamesa. Habang tumatagal ay sumasakit ang ulo niya. Sa una ay banayad lamang ang sakit niyon. Pero habang tumatagal ay parang binibiyak na ang ulo niya dahil sa sobrang sakit.

"Sobra na ‘to! Bakit ba ang hilig mong painumin ako ng gamot?!" "Para sa dysmenorrhea mo 'yan. Hindi ba’t masakit ang puson mo?" sagot ng lalaki. "Hindi naman ganito kasakit dati eh, noong nakaraang buwan ay mild lang. Ngayon lang naman sumakit nang todo ang puson ko dahil yun sa’yo! Masyado kang aggressive, Mr. Carreon! Pudpod na ata ang puson ko dahil sa’yo!” Namumula si Minna habang sinasabi 'yun.

lumakad ako papunta sa kama at dumapa roon, humigpit ang hawak ko sa comforter at nag-umpisa na sumigaw sag alit, kasabay ng sigaw ang luha ko. It hurts like hell, I don’t deserve this pain, and I don’t know how to handle this, ang sakit, sobra.

Hindi ko siya mapapatawad. Kahit pa bali na ang mga buto ko sa iba't-ibang parte ng aking katawan, sinubukan ko pa ring magpumiglas at kumawala sa kadenang gumagapos sa akin. Napapasigaw na lamang ako dahil sa matinding frustration at pagkabigo na nararamdaman ko ngayon, habang umaalingawngaw naman ang halakhak ni Dolus sa buong paligid na naging dahilan para mas lalong mainis ako. Idagdag mo pa ang pagkaubos ng aking mana kaya hinid ko magawang gamitin ang aking mahika. Nawawala na ako sa aking katinuan.

Dinig na dinig iyon sa buong silid. "P-putang ina mo!" Pilit kong sigaw sa kaniya habang napapangiwi dahil sa nararamdaman kong sakit. I have low pain tolerance kaya kahit hindi naman major surgery ang ginawa sa akin ay ramdam na ramdam ko ang sakit! At ang demonyong ito ay hindi man lang makaramdam! "Damn! Ganyan ka ba katakot mamatay si Jax? Parang mas takot ka pang mamatay ang lalaking 'yon kaysa sa 'kin, a!" Hiyaw niya at pinalo ang braso ko.

dagdag niya agad, “medyo masakit daw po ang ulo ng asawa ko.” “Bearable po ba ang pain, Mrs. Lardizabal?” tanong ng doktor sa akin. “Opo, kaya ko naman po,” sagot ko nang mahinahon. “Kung ganon,” sabi ng doktor, “hindi na muna kita bibigyan ng pain reliever. Tubig lang muna at pahinga. Mabuti na lang daw at nasalo ni Mr. Lardizabal ang ulo mo kaya hindi tumama sa semento.”

Hindi niya alintana ang sakit na dulot ng pag-sabunot sa kaniya basta't ang nasa isip niya lang ay mailayo si Eleonor sa kaniyang ama at maka-alis na sila sa probinsiya ng El Cumano. Sa bawat mabibigat at malalaking hakbang ng kaniyang mga paa at sa bawat pawis na tumutulo sa kaniyang noo pababa sa kaniyang mukha ay ang mga luha'ng nag-uunahang tumulo. Hindi maipaliwanag ni Eleonor ang kaniyang nararamdaman at hindi niya rin alam kung bakit labis ang kaniyang pag-iyak. Natatabunan na ng mga luha ang kaniyang paningin at buti na lamang dahil hawak siya nang mahigpit ni Matilda kaya nagagawa niya'ng tumakbo nang hindi nadadapa.

Lumuhod siya sa harapan nito at iniunat ang binti nito bago pa ito makasagot. “Dammit! Don’t touch me!” he roared in both agony and fury. Tila agad naman itong nahimasmasan nang makita ang panggigilalas na bumakas sa mukha niya. Agad lumukob sa ekspresyon nito ang pagsisisi at disgusto sa sarili. “I’m sorry, Doreen,” anito sa mas mababa nang tinig. “No, no, it’s alright,” aniya.