Novel & Cerita Door Knob In Tagalog

It is now completed! PA-13, SS-26, WO-60, and 40-RD. Sinubukan ko 'tong gamitin as a code and then the door suddenly opened! Napangiti naman ako ng malaki at mabilis na pumasok sa silid na 'yun at halos malag-lag ang aking panga sa aking nasaksihan. Putang ina, mura ko nalang na halos manghina ang aking mga tuhod.

Pinihit ko ang doorknob pero nainis ako dahil hindi ko pa rin mabuksan. Ibig sabihin ay hindi literal na susi ang kailangan para mabuksan ito. Kung gayon, ano? Passcode? Pincode? Password? Napakuyom na lang ako. Pilit kong pinagana ang utak kong pakiramdam ko ay pa-shutdown na rin. Dismayado akong napasandal. Pinagpapawisan na rin ako dahil sa walang hangin na pumapasok.

“Ngayon mo lang ‘to kailangang gawin.” Inabot ko ang door knob. Malamig. Matigas. Parang mismong presensya niya. Dahan-dahan kong pinihit. Isang click lang ang kailangan… isang pag-ikot lang… Pero— (Click) Naka-lock.

Sa isang iglap ay napunta ito sa harapan niya kaya nakilala niya ang mukha nitong nakangisi at nababalot ng itim ang mga mata. "Andy?" wala sa sariling tanong niya bago mabilis na pinihit ang doorknob ngunit hindi bumukas dahil mukhang sarado sa loob, "Langhiya! Emir! Mama! Papa! Naka-lock yung pinto! Sinong naglock ng pinto!?" Natataranta niyang kinatok ang pinto bago sumigaw, "MAMA! EMIR! PAPA! YUNG PINTO!!"

Nginuso nito ang door knob na may nakaukit na letrang C and B. “Makikita n’yo rin ‘yan do’n sa may gate. ‘Di n’yo ba napansin?” “H-hindi…” “Nakakaloka naman kayo. Akala ko naman alam n’yo ‘tong bahay at buhay na pinasok n’yo.” “M-mag-uusap tayong dalawa mamaya. Aalis na muna ako.” Nagmamadali siyang lumabas nang makita niya naman si Macario na naglilinis ng kotse.

pabulong at garalgal ko ng sabi, nagdadahilan na lang para hindi niya marinig ang panginginig ng boses ko, o mas malala, para hindi marinig ng mga tao sa labas ng pinto na may nagsasalita sa loob. Ang doorknob ay marahas pa rin na pinipihit mula sa labas, pero dahil naka-deadbolt ito, hindi ito basta-basta bumubukas. Narinig namin ang pagmumura ng isang lalaki na Tagalog na ha na may halong diin ng galit. "Pútangina, naka-lock ’tong bodega! Siguradong andito sa loob ’yung babae!" sigaw nung boses mula sa labas.

Mas malakas kong kinatok ang pinto. "Open the door!" Lalong lumakas ang kaba ko. Wala na akong inaksayang segundo. Sinipa ko ang pinto. Hindi ito bumigay. Sinuntok ko ang doorknob. Muli ko iyong sinipa nang buong lakas. Sa ikatlong sipa, bumigay ang lock at bumukas ang pinto. Agad kong nilibot ng tingin ang buong kuwarto.

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

Ang daming tanong naman nito. "Manong security, our time is gold, as in Ginto, meaning mahalaga. Kanina ka pa nagtatanong sa amin. You are just wasting our time, and our time is gold. Can't you see? My children are sick." Kala nito, ano ka ngayon?

reklamo niya. "Now, get out!!" At patakbo niyang tinungo ang pinto. Natapilok pa siya at nanginginig ang kamay na pinihit ang door knob. Bakit issue sa lipunan ang estado sa buhay? Hindi ba pwedeng mahal mo ang isang tao dahil mahal mo lang siya? Mabuti na lang at tumawag ang aking binayarang private investigator. "Sir, may kailangan kang malaman."