Emotional Pain Quotes Novels & Stories

"Control your emotion or your emotion will control you." Napangiti siya ng maalala niya ang pangkakataong iyon kung saan sinabi nito ang mga katagang iyon kay Jion noong nagkamali ito sa isang operasyon at nahihirapang tanggapin ang nangyari.

Sabay kindat. Paki pulot nga po ng puso ko, mukhang nakawala sa hawla eh! Naramdaman ko na naman ulit ang pag init ng aking pisngi na sigurado akong kasing pula na ng kamatis ngayon. Iba ang isang Lucas, shutek!

"I never knew I c-could f-feel this kind of pain in my l-life because of one mistake. M-Miss na miss ko na siya. S-Sobrang sakit... n-nagsisisi n-naman ako sa ginawa ko s-sa kaniya, L-Luther..." The pain is too much. It's unbearable.

“This is not your fault, baby. Your emotions were valid, so please stop blaming yourself. Everything is okay with me, you can ask me for everything. Everything, and I will give it to you. You can lean on me, you can share to me your emotions: pain, suffering, all of it. Sabihin mo sa akin ang iyong mabibigat na pinapasan at pagagaanin ko.” Tanging ngiti na lamang ang naibalik ko sa sinabi niya. Napatitig ako sa kaniyang mukha na tila inaalala nang maigi ang bawat angulo nito. Ang bawat kanto ng kaniyang labi na tanging mga salitang nakapagkakagaan sa akin ang laging lumalabas.

Tears streamed down her face, each one a testament to the pain she had endured. “Sobrang hirap kasi nang panahong iyon, na akala ko aaluhin mo ako, ikaw pala itong kailangan kong aluhin. How can I suffer with my miscarriage, when you lost your memories? Sobrang bigat, Thad. Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko.” Her words hit me like a ton of bricks. I felt a pang of guilt, a sharp stab of realization at how much she had suffered. I moved closer to her, wrapping her in my arms. The warmth of the embrace seemed to offer some comfort, both to her and to me.

Tumalikod na siya at nagpatuloy sa paglalakad. "Why it can't be now?" Bulong niya na narinig ko. I was too stunned to speak. He really knows how to hurt me and kill me. Gusto ng kumawala ng mga luha ko pero pinipigilan ko, hindi ko hahayaang lumabas ang luha ko hangga't hindi siya pumapayag sa gusto ko. If I'm the cause of my pain, then let me do it more. The more you felt pain, the more you feel good.

May nakasulat sa hawakan no'n na kung hindi tititigan ay hindi mapapansin. "Placer o dolor" bulong ko sa aking sarili. Para saan ang mga katagang 'yon? Hindi naman big deal para sa akin ang nabasa ko. Ngunit iyon ba ang sagot sa binitiwang salita ni Daddy kanina? "Because I'm happy when I see you in pain, but keep on pretending like it's not painful."

I cried and cried while burying my face on his shoulder. I heard him hushed me as he caress my hair down to my back. "I'm willing to go through those pain over and over again, Cy. Because you're the only one who can give light to my dark world. When I chose to love you, hinanda ko na ang sarili ko sa lahat ng sakit. It's what love is. It will always be full of pain and struggles. But you know what?" he cupped my face and looked directly into my eyes, "The person who can give you pain is the only person who can give you happiness. And damn, it's my privilege being hurt by you. Because after all the storms, you'll give me incomparable happiness."

"Naisip ko, sana ako na lang ang nawala at hindi na ang anak ko, ang bata-bata niya pa kasi. Sana ako na lang ang nakaranas ng sakit na pinagdaanan niya noon." "Hindi ko man alam ang pakiramdam mawalan ng anak... at hinding-hindi ko gugustuhing maranasan pero minsan na akong nawalan ng Ina at napakasakit noon. Hindi talaga biro ang mawalan ng mahal sa buhay, kahit ilang taon na ang lumipas, pakiramdam ko ang sakit-sakit pa rin." Tumango siya bilang pagsang-ayon. "In truth, the pain in our hearts will not go away, we will just get used to living while carrying that pain."

Ni hindi ko alam kung paano ko rin pipigilan ang aking sarili sa paghikbi. Alam ko namang masakit. Na hindi siya kasya sa akin. Pero hindi ko mapigilan ang paghikbi ko. Kung emotional pain, kaya kong tiisin. Kaya lang ay physical pain ‘to tapos private part ko pa. Ibang usapan na ‘to. “I’m sorry,” he mumbled, trying to soothe me.