Estranged In Tagalog Mga Nobela at Kwento

seryosong tanong nito sa akin Kaagad din namang napakunot ang aking noo. Oo naman, sobrang nagtataka ako! Paano ako nagawang harapin kanina ni Valeria na para bang Isa na lamang akong istranghero para dito? "Dahil, hindi ka na niya maalala! Noong nagpatihulog siya sa hagdan, nawala din siya ng alaala. Hindi ka na niya maalala at kahit na ano ang mangyari, hinding hindi niya na maalala ang nakaraan kaya dapat nga magpasalamat ka eh. Dahil kung wala siyang amnesia, baka hindi din niya makakayang makaharap ka. Baka hindi din niya magawang ngitian ka kagaya ng kanina." seryoso nitong muling wika sa akin

Ang dami-raming taong naghahanap sa kaniya tapos— Muntik na akong mapatalon sa aking kinatatayuan nang walang pasabing niyakap ng estrangherong lalaki ang aking likuran. Hindi ako kaagad nakagalaw at sa halip ay naestatwa lamang dahil sa labis na pagkagulat. “Y-You’re back… I thought you’re… F-Fuck. A-Are you real?” Saka lamang ako natauhan nang magsalita nang muli ang estrangherong lalaki. Mabilis ko siyang itinulak palayo at nanlalaki ang mga matang tumingin sa kaniya.

Agad kong tinapos ang pagligo at nagmadaling magbihis, pagkalabas ko ng paliguan ay hindi ko na naabutan si aling Imelda ngunit nakahanda na ang mga gasa at benda, maging ang mga gamot at kagamitang gagamitin sa paglilinis ng sugat ay nasa kama na rin. Ngunit hindi ko na iyon pinansin pa at tuloy-tuloy na lumabas mula sa silid tungo sa kaliwa kung saan ko narinig ang nagmamakaawang tinig. Habang papalapit nang papalapit ako sa pinto ay ang pagbilis ng tibok ng aking puso, kinakabahan sa kung anong maaabutan ko sa loob ng silid na iyon. “¡Aléjate de mí también! (Lumayo kayo mula sa akin, ngayundin!)”

--- Hindi ko nalaman ang katotohanan. --- Dahil sa puntong iyon... Para sa akin... Isa pa rin siyang misteryosong estranghero. --- Isang estrangherong minahal ko. --- At isang estrangherong hindi ko na muling makikita.

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Maya maya pa’y dumating na ang mga karne na siyang iniluluto sa grill na nasa lamesa. “Saan ka nga pala ngayon nakastay, Isha?” tanong sa akin ni Gil. Napatingin ako kay Megumi, hindi ko kasi alam kung sasabihin ko ba o hindi. Marahan siyang umiling. Na nangangahulugan na huwag kong sabihin. ”May tinitirahan akong kaibigan pero uuwi din ako ulit sa amin.” “Kailan ka uuwi?” tanong pa niya. Napaisip ako. Hindi ko pa din naiisip kung kalian uuwi sa totoo lang.

Nag excuse muna ako kay Cody bago naglakad palayo ng konti para sagutin ang tawag. [ "Hello?"] ["Where the hell are you Lee?!"] ["Hoy! Grabe ka naman kong makasigaw, hindi ako bingi! at Oo nga pala, Pasensiya kana dahil nakalimutan kong magpaalam sa'yo kanina, inimbitahan kasi ako ni Cody na lumabas kasi nga Valentines day ngayon, baka gabihin na akong umuwi pabida."]

Malakas pa rin ang ulan at medyo maingay pero nangibabaw pa rin ang tunog ng cellphone ko hudyat na may tumatawag. Agad ko itong kinuha at nanlaki ang mga mata ko nang makitang tumatawag si Blaze. Agad kong pinindot ang answer button. “Hello, Blaze?” [Where are you? Wala ka pa dito sa bahay.] Nangunot ang noo ko. “Diba mag-oovertime ka?” [I can't reach you kaya umuwi ako para icheck kung nakauwi ka na. Nandito ako sa labas, naghihintay. Pauwi ka na ba?]

Chapter 04: Kabisado Hapong-hapo akong napatigil sa pagtakbo nang mapansing malayo na ang narating ko. Mariing akong napapikit. Why am I losing myself in front of him?! Ano naman ngayon kung may ideya na siyang napakalungkot ng buhay ko? Ika-nga ni Olympia. “Mas mabuting magkwento ka sa estranghero, kasi may posibilidad na kinabukasan hindi na kayo magtatagpo.”

Tanong ko pero hindi niya ako sinagot "Magbihis ka na, I will take you back to Manila, May emergency raw sa inyo at kailanagan ka talaga" He uttered at mas nauna nang lumabas dumeretso naman ako sa kwarto at buti nalang at lahat ng gamit ko ay nakalagay sa isang maleta